Έξω από τα δόντια | Περί Μυρτιδίων…

Δεν έχουμε ασχοληθεί εδώ και καιρό με ένα θέμα, που απασχολεί αρκετούς συμπατριώτες, μόνιμους κατοίκους στο νησί. Άσχετα αν μερικοί θα το υποβαθμίσουν, δεν παύει να αφορά ένα μεγάλο κοινό, το οποίο έχει κάθε δικαίωμα να περιμένει και κάποιες απαντήσεις από όσους εμπλέκονται. Πρόκειται για το θέμα που προκύπτει κάθε τόσο με τη λειτουργία του Ι. Προσκυνήματος Μυρτιδίων. Τα Μυρτίδια έχουν πάντα τη σημειολογία τους στην ψυχή και τη σκέψη κάθε Κυθηρίου, ακόμη και σε όσους δεν είναι τόσο θρησκευόμενοι. Ενστικτωδώς θα μπορούσαμε να πούμε η σκέψη όλων σε κάθε δυσκολία, πρόβλημα υγείας ή οποιοδήποτε εμπόδιο στη ζωή, στρέφεται προς τα Μυρτίδια. Όσον αφορά τώρα το πρόβλημα ή μάλλον τα προβλήματα. Με κάθε επιφύλαξη και παρά το ό,τι παρακολουθούμε με προσοχή όσα συμβαίνουν, ακόμη και όσα λέγονται χωρίς πολλές φορές να συμβαίνουν, θα αναφέρουμε λίγα από όσα έχουν περάσει από τη βάσανο του ελέγχου. Τη μία είναι ο ιερέας. Ο ένας φεύγει, ο άλλος θέλει να φύγει, ένας έρχεται και φεύγει γρήγορα και άλλα πολλά γνωστά όλα στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ.  Έπειτα είναι οι ψάλτες ή δεν τα βρίσκουν με τον ιερέα, ή με την Επιτροπή, ή τέλος προκύπτουν άλλοι λόγοι, τους οποίους επικαλείται ο καθένας, υπαρκτοί ή όχι, σοβαροί ή λιγότερο σοβαροί, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Είναι τοις πάσι γνωστόν ότι κάτι δεν πάει καλά.

Σε ανάλογες περιπτώσεις  κανείς δεν ευθύνεται και όλοι σίγουρα μπορεί να έχουν ένα μερίδιο ευθύνης. Και στις μεν διεθνείς σχέσεις, όταν συμβαίνουν ανάλογα, λύνονται, είτε με συνδιαλλαγή, είτε με …πόλεμο. Είναι όμως ώρα και λογικό να φθάσουμε σε παρόμοιες σκέψεις; Ειλικρινά αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι μερικά ασήμαντα από τη φύση τους θέματα, λαμβάνουν διαστάσεις που δεν διανοείται λογικός νους. Γιατί; Γιατί τα περισσότερα θέματα είναι περί όνου σκιάς. Και πάλι, αδυνατούμε να πιστέψουμε, αλλά και αν πιστεύαμε δύσκολα θα κατανοούσαμε, όσα λέγεται ότι έχουν ακουστεί: «αφήστε το να ρημάξει».

Advertisement

Αν ενοχλεί το καθεστώς, (που κάποιους ενοχλεί ανοιχτά…) ας καταστεί για πολλοστή φορά  σαφές. Αυτό δεν αλλάζει. Θεμελιώνεται με νόμο του κράτους, που δεν έπεσε ποτέ, γιατί εδράζεται στη στέρεη παράδοση αυτού του τόπου. Ίσως υποθέσουν κάποιοι ότι ευθύνονται  αυτοί που το διαχειρίζονται. Και σε μας πολλά δεν αρέσουν, όμως, στις συντεταγμένες κοινωνίες, μπορούμε να αναμένουμε να αλλάξουν στο νόμιμο χρόνο και με νόμιμο τρόπο, όσα μας ενοχλούν. Και ο στίβος είναι ελεύθερος να κατέβει όποιος επιθυμεί και να διεκδικήσει τη θέση όσων αντιπαθεί. Ένας είναι ο κριτής. Οι πολλοί! Και καταλήγουμε με το αυτονόητο, αφού τα πολλά λόγια δεν βοηθούν στην κατανόηση.

Τα Μυρτίδια δεν πρόκειται να φύγουν από εκεί, αφού η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου τα θεωρεί ως τον ομφαλό της δικής μας γης, του νησιού μας. Εμείς όλοι, μαζί και ιερείς και ψάλτες και επίτροποι και εγχώριοι και εντόπιοι και από άλλα μέρη, ερχόμαστε και φεύγουμε και λίγοι παίρνουν είδηση από την παρουσία μας εδώ, που νομίζουμε ότι είμαστε στον ομφαλό της γης κι ο όλος ο κόσμος έχει στραμμένη την προσοχή του στις αφεντιές μας. Το μόνο που μένει και δηλητηριάζει το μέλλον είναι οι κακόβουλες σκέψεις, όσων νομίζουν ότι θα αλλάξουν, όσα η παράδοση αιώνων έχει χτίσει  σε γερά θεμέλια, αλλά και όσων, με ασήμαντα προσχήματα μεγαλοποιούν τις δικαιολογίες, που εντοπίζουν στα πρόσωπα που συμπαθούν ή αντιπαθούν, καίτοι όλοι οφείλουν να γνωρίζουν ότι όλοι μας είμαστε προσωρινοί στον τόπο αυτόν.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, ΟΛΟΙ, τα «παιχνίδια» με τα Μυρτίδια κι ας δούμε λίγο βαθιά στο μέλλον. Μικρή η παρουσία μας στη γη εμπρός στην αιωνιότητα. «Δειλοί, μοιραίοι  κι άβουλοι αντάμα», ας μην περιμένουμε κανένα θάμα, όπως λέει ο ποιητής. Ας παραμερίσουμε τα πείσματα κατά μέρος και ας θάψουμε τα τσεκούρια του πολέμου. Διότι ο χρόνος δεν μάς παίρνει.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ ΦΥΛΛΟ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026 ΤΗΣ ΕΝΤΥΠΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ»