Τα δέντρα μας, οι ελιές…

                                                «Πατρίδα είναι η ελιά που φρόντισες»

                                                                                                Τ. Κυριακίδης

Advertisement

Αφορμή για το σημερινό μας θέμα ήταν ένα συνέδριο για την ελιά, που έγινε στη Μυτιλήνη και συγκέντρωσε πολλούς ειδικούς που μίλησαν για τον ευλογημένο καρπό, από το δέντρο της Θεάς Αθηνάς. Το θέμα όμως εδώ σήμερα δεν είναι αυτό το πολύ γνωστό, που το γνωρίζουμε από την Ελληνική Μυθολογία, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, καίτοι αποτελεί μία από τις μεγάλες εποποιΐες του Ελληνικού πνεύματος, έπαψε σχεδόν να διδάσκεται και στα σχολεία! Ο λόγος που επαναφέρουμε το θέμα είναι αρκετές κουβέντες, που είχαμε το περασμένο Φθινόπωρο με πολλούς συμπατριώτες και φίλους, πάνω στο ίδιο μοτίβο: -«Τι να τις κάνουμε τις ελιές, όταν το λάδι δεν έχει τιμή, αυτοί που τις μαζεύουν ζητάνε ακριβά μεροκάματα και άντε να τους βρεις, ενώ τα παιδιά μας σε λίγο καιρό δεν θα ξέρουνε, ούτε πού είναι  οι πατρικές περιουσίες και τα λιόφυτα των παππούδων μας;».

Όσο κι αν όλα αυτά είναι σωστά και ακούγονται εφιαλτικά, πάντα υπάρχει κι ένας αντίλογος. Για να μην γράφουμε, λοιπόν, μόνο όλα τα άσχημα, τα οποία, δυστυχώς, δίνουν το στίγμα στις σημερινές κοινωνίες του διαδικτύου, υπάρχουν και άλλες σκέψεις πάνω σε αυτό και καλά είναι να γράφονται όλα. Αν ξεκινήσουμε με τα προβλήματα, που γράφαμε παραπάνω, που είναι στο στόμα όλων, κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί αύριο. Αν οι τιμές αλλάξουν, όπως έγινε τόσες φορές, αν η τεχνολογία που τρέχει με χίλια, βρει νέες μεθόδους καλλιέργειας και συλλογής με χαμηλότερο κόστος, αν οι νέοι γυρίσουν πίσω στην πατρική γη για τον ένα ή τον άλλο λόγο, αν οι συνθήκες γενικά αλλάξουν ξαφνικά, όπως έγινε τόσες φορές στο παρελθόν, αν το λάδι αποδειχθεί πιο πολύτιμο από τα ….κρυπτονομίσματα και πολλά «αν», τα οποία δεν μπορούμε να φαντασθούμε σήμερα ή να απαριθμήσουμε.

Και σε τελευταία ανάλυση, γιατί να μην βάλουμε στην ανάλυση και την οικολογική παράμετρο, η οποία, δυστυχώς, δεν υπολογίζουν οι περισσότεροι. Ότι, ένας τόπος με πολλά δέντρα, ειδικά ένας ξερότοπος όπως ο δικός μας, θα αλλάξει το κλίμα και θα το κάνει πιο ευχάριστο για τις γενιές που έρχονται. Θα (ξανα)θυμηθούμε εδώ τον Μεγάλο μας Πάνο Φύλλη:

……………………………….

«Κι οι πέτρες πρασινίσανε κι ομόρφυναν οι τόποι

πελάγου και στεριάς, μονάχα το νησάκι μας

ακόμη κουμαντάρει ο λίβας κι ο βοριάς.

Και μια προβέντζα που κυλά σε μας την κατσιφάρα,

με μας χασκογελά, που δεν αξιωθήκαμε,

να στήσουμε ένα δάσο, την πάχνη να χαλά».

……………………………..

«Τα δέντρα αυτά είναι ο συνδετικός κρίκος των γενεών από το χθες έως το σήμερα και το αύριο αυτού του τόπου». (Σπύρος Δαφνής).

Υ.Γ. Και για να μην πει κανείς, «εσύ τι έκανες;» ο γράφων έχει φυτέψει συνολικά ένα μικρό αριθμό δέντρων, λίγο πάνω από 500. Αλλά και 10 ο καθένας μας να βάλει κέρδος θα είναι! (Ε. Καλλίγερος).

Δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ στο φύλλο Ιουλίου – Αυγούστου 2026