Μια αυτοχειρία με πολλά «δεν»

Δυο κορίτσια κατευθύνονται σε μια ταράτσα και κλειδώνουν πίσω τους την πόρτα ώστε να μην μπορεί κανείς να παρέμβει στα σχέδιά τους. Απόπειρα αυτοκτονίας παρέα. Ενα συντροφικό χέρι προτάθηκε για καθεμία και ήταν, γαμώτο, ομοιοπαθές δράματος. Αποφασισμένες πηδάνε στο κενό. Η μία χάνει τη ζωή της. Απέραντο κρίμα ότι τα καταφέρνει. Η άλλη παλεύει για τη ζωή της ή, μάλλον, άλλοι πια παλεύουν για τη ζωή της. Η ηλικία των κοριτσιών είναι 17 ετών. Παγώνεις.

Η μία, αυτή που πέθανε, έχει αφήσει ένα σημείωμα προς τους γονείς της. Μπορεί και να είναι αδιακρισία να το διαβάζουμε; Πάντως είναι ανθρώπινο για ό,τι δεν χωράει ο νους του ανθρώπου να ψάχνεις, να ψάχνεσαι. Επιπόλαια, ερασιτεχνικά.

Advertisement

Φαντάζομαι θεωρούσε ότι στο γράμμα της, ό,τι ήταν να τους πει, το είπε. Στεγνά, άνυδρα. Η άλλη κοπέλα δεν άφησε τίποτα. Λες, αν διασωθεί, να μπορέσει να πει αυτά που δεν είπε ούτε καν με ένα σημείωμα;

Με συνταράσσει ότι κάθε αυτοκτονία είναι μια έμμεση καταγγελία του αυτόχειρα. Ενα «κατηγορώ» κατάλληλο, σχεδόν ηδονικά σε μερικές περιπτώσεις, να βασανίσει αιώνια τους ζωντανούς του. Να μη βρουν παρηγοριά ποτέ. Να μην τους χωράει η γη της συνείδησής τους. Ενοχοι διαρκείας. Βαθιά συμπονώ τους συγγενείς, όσο κλαίω τον αυτόχειρα. Δαιδαλωδώς περίπλοκη η ψυχή του ανθρώπου. Συρτάρια, κρυψώνες, βάρη ζωής, βάρη δανεικά, γενεών, που ούτε τα φαντάζεσαι ότι τα κουβαλάς.

Δεν είσαι ένας… Ούτε ξέρεις πόσοι είστε. Η αυτοκτονία δεν είναι μια στιγμή. Η στιγμή είναι το κρεσέντο μιας διαδρομής αδιεξόδων. Ενα αδιέξοδο που κτίστηκε μέρα τη μέρα. Οι επιστήμονες λένε ότι είναι μια χρόνια κατάσταση που μπορεί να σχετίζεται με ένα σωρό. Γενετική προϊστορία, ευαλωτότητα. Ενέχει πολυπλοκότητα. Είναι πολυπαραγοντικό θέμα. Εντύπωση μου κάνουν όσοι βγάζουν γνωματεύσεις με ευκολία.

Υπάρχουν και ευαίσθητες ψυχές. Ο εκφοβισμός, το bullying, ιδίως το bullying, η ντροπή ως το πιο περίεργο συναίσθημα, αφού λούζει κυρίως αυτόν που δεν του πρέπει, ενώ την αποδιώχνει όποιος του πρέπει. Το γράφω αυτό ενώ φέρνω στη σκέψη το πρόσωπο του Βαγγέλη Γιακουμάκη, που με έχει στοιχειώσει. Κάθε αυτοχειρία είναι και άλλο δακτυλικό αποτύπωμα. Αλυτο αίνιγμα. Ποιος έφηβος ή έφηβη δεν δοκιμάστηκε, δεν πέρασε από το μυαλό του ως σκέψη η αυτοκτονία;

Ωστόσο, άλλο να το πεις και άλλο να το πράξεις. Μα, όπως και να έχει, όποια διαδρομή και αν ακολούθησε η ψυχή, ό,τι και να οριστικοποίησε την τελευταία πράξη, πάντα μα πάντα η ίδια φράση βουίζει στο μυαλό, στο αυτί, σε όλα μας: «Μα, δεν βρέθηκε Ενας;». Ενας να ακούσει βαθύτερα, ένας να γραπώσει φροντιστικά το χέρι, ένας να συντροφέψει φόβους, να αναθαρρέψει πεσμένους, να βάλει πλάτη, να αλλάξει την οπτική, να παραπέμψει σε ειδικό της ψυχής! Ενας.

Μακρύ ΥΓ.: Να σας πω μια σκέψη, ακόμα μία, δίπλα στη δική σας; Σίγουρα με το άκουσμα του τραγικού συμβάντος κάνατε σκέψεις. Στο γράμμα της κοπέλας διάβασα αυτά που επαναλαμβάνουμε μονότονα οι σύγχρονοι «μεγάλοι». Μια νέου τύπου μανιέρα ενοχής. Ενα αυτομαστίγωμα ανέξοδο που συνοψίζεται στη φράση «Τι παραδίδουμε στη νέα γενιά;». Λες και υπήρξε γενιά στην ιστορία της ανθρωπότητας που παρέδωσε ατσαλάκωτη και ρόδινη ζωή στη επόμενη. Λες και η δική μας ζωή, «στην κώμη τούτη τη μικρή», είναι η δραματικότερη του κόσμου. Πριν τα παιδιά απλώσουν τα δικά τους «Δεν», όπως περιγράφηκαν και στο δραματικό αποχαιρετιστήριο μήνυμα της τραγικής κοπέλας, «Δεν είναι ο κόσμος για μένα. Δεν θα γράψω καλά στις πανελλαδικές εξετάσεις. Δεν θα έχω μια δουλειά που θα μου δίνει χρήματα»…

Δεν! Δεν! Δεν! Αναλογιστείτε πόσες και πόσες φορές έχετε ακούσει σύγχρονους ενηλίκους να «προικίζουν» με όλα αυτά τα «Δεν», υποδόρια, τη νέα γενιά. Λες και δεν τους ανατρέφουμε-υπολογίζουμε ως μάχιμους ζωής, λες και κτίζονται λεπτεπίλεπτοι, εύθραυστοι. Και την ίδια στιγμή, την ίδια στιγμή, τους φορτώνουμε απαιτήσεις αναντίστοιχες των ώμων τους. Ενας διπολισμός της κακιάς ώρας. «Τι κόσμο παραδίδουμε στα παιδιά μας!». Αντί τέτοιων ανέξοδων ανησυχιών, ας προβληματιστούμε για την οικογένεια που οργανώνει ο καθένας μας για να ανατραφούν τα παιδιά του. Με ατομική ευθύνη αλλά και δικαίωμα σε λάθη.

ΥΓ. 2: Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένεια της νεαρής κοπέλας. Και χίλιες ευχές για το κορίτσι που παλεύουν να το κρατήσουν στη ζωή. Μακάρι!