Για αθλητικά, όπως τις Γυμναστικές Επιδείξεις του Γυμνασίου μας, που αποτελούσαν αθλητικό γεγονός, έχω γράψει. Για τoν Αθλητικό Όμιλο Ποταμού (ΑΟΠ) Κυθήρων, που σύντομα θα καταστεί αιωνόβιος, αναφέρω αρκετά στο βιβλίο μου: Ποταμός – Ιστορία και Εικόνες. Πώς και πότε ιδρύθηκε, τους ιδρυτές, τους πρώτος αθλητές, τις άλλες ομάδες που υπήρχαν και έπαιζαν μαζί. Έχω επισυνάψει και φωτογραφίες, τραβηγμένες σε μεγάλο χωράφι κοντά στον Άγιο Χαράλαμπο, στην είσοδο του Ποταμού, που είχε παραχωρηθεί για Γήπεδο και ακόμα φέρει το τοπωνύμιο: «Γήπεδο».
Σε αυτό το σημείωμα αναφέρω προσωπικές αναμνήσεις, μιας και τα χρόνια τις θέλουν απόμακρες. Το 1935, λοιπόν, είχε δωρισθεί ένα «Αγιάτικο» χέρσο χωράφι στην έξοδο προς Αγία Πελαγία και εγώ εκεί θυμάμαι, πάντα, το Γήπεδο του Ποταμού. Είχε προσανατολισμό από βορά προς νότο, έδαφος επικλινές και αγωνιστικό τερέν σπαρμένο με πέτρες. Ήταν, δηλαδή, εξασφαλισμένα τα γδαρσίματα στις φούχτες και τα «οικόπεδα» στα γόνατα, μετά από κάθε πτώση. Όλοι μας είχαμε τέτοια «παράσημα», μιας και αποκτούσαμε νέα, πριν επουλωθούν τα παλιά. Σε αυτό το Γήπεδο παρακολούθησα τους πρώτους αγώνες και πρωτόπαιξα ποδόσφαιρο, μιας και ο αγαπημένος προορισμός των σχολικών περιπάτων μας, εκεί ήταν. Μεγαλώνοντας εντασσόμασταν στον ΑΟΠ, συμμετείχαμε στην αποψίλωση του εδάφους του Γηπέδου του, στο χάραγμα των γραμμών με ασβέστη και στην τοποθέτηση γκολπόστ, όποτε βρίσκαμε μακριά ξύλα.
Advertisement
Μικρός θεατής θαύμασα το ταλέντο του Γυμναστή Γιάννη Ματσώτα, αργότερα ποδοσφαιριστή του Λεβαδειακού και του δικού μας Κοσμά Γεραντή, που έπαιξε στην πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού. Πρώτο ηγέτη και ψυχή του ΑΟΠ, θυμάμαι τον αξέχαστο Πολυχρόνη (Πόλη) Λειβαδίτη, που μαθητής του Γυμνασίου ακόμα, βιρτουόζος της μπάλας, μας οργάνωνε και μας προέτρεπε να συμμετέχουμε στον εξωραϊσμό του αγωνιστικού χώρου και στις προπονήσεις. Μέχρι και αθλητικές στολές κατόρθωσε να αποκτήσουμε, μαύρες με μεγάλα τα άσπρα γράμματα, «ΑΟΠ», στο στήθος. Αυτές τις στολές θυμόμαστε και αυτές φοράμε στις περισσότερες φωτογραφίες.
Σαν έφυγε ο Πόλης για σπουδές, έφυγαν και άλλοι ταλαντούχοι μπαλαδόροι και ο ΑΟΠ μαράζωσε. Ήρθε διαταγή που επέβαλε την κατάργηση των ανενεργών συλλόγων. Εκτελεστής των εντολών ήταν, τότε, η Αστυνομία. Το έγγραφο παρέλαβε ο Αστυνόμος Ποταμού, Κωνσταντίνος Λεκάκης, που τύχαινε γνώστης και λάτρης του ποδοσφαίρου. Θεώρησε επωφελέστερο, αντί να καταργηθεί ο ΑΟΠ, να αναζωογονηθεί. Δραστηριοποιήθηκε και κατάφερε να ανανεωθεί το Δ. Σ. του συλλόγου με παράγοντες του Ποταμού. Ανέλαβε ο ίδιος προπονητικά καθήκοντα και άρχισε το Γήπεδο να γεμίζει παιδιά. Η ακαταλληλότητά του, όμως, ήταν πασιφανής. Επέδειξε εξαιρετικό ζήλο ο Κωνσταντίνος Λεκάκης και εξασφάλισε πόρους και μέσα για να επεκταθεί το γήπεδο. Ο άξονά του έλαβε προσανατολισμό από ανατολή προς δύση, επιστρώθηκε με κατάλληλο χώμα, δημιουργήθηκε στην περίμετρό του τσιμεντένιο ρείθρο για να συγκρατείται το χώμα, χαράχτηκαν γραμμές και τοποθετήθηκαν γκολπόστ. Το «Γήπεδο» έγινε Γήπεδο και διεξάγονταν οι μεγάλοι αγώνες του νησιού, παρουσία πολλών φιλάθλων. Ο ΑΟΠ, με Γήπεδο και δραστήριο προπονητή, προσέλκυσε πολλούς αθλητές. Παιδιά από τα Λογοθετιάνικα, Αρωνιάδικά, Φριλιγκιάνικα και τον Καραβά, έρχονταν στις προπονήσεις και εντάσσονταν στην ομάδα. Δεδομένου του δημοσιογραφικού χώρου, που ποτέ δεν επαρκεί και του φόβου μήπως κάποιους ξεχάσω, δεν αναφέρω ονόματα αθλητών και παραγόντων που βοήθησαν τον Λεκάκη σε αυτή την προσφορά προς τους νέους. Θα κάνω, όμως, μια εξαίρεση για τους τερματοφύλακες του ΑΟΠ που είναι λίγοι και τους θυμάμαι καλά. Αρχίζω με τον Ανάργυρο Ψαλλιδά. Θυμάμαι να παίζει πριν πάω στο σχολείο. Νέος έφυγε για Αυστραλία. Τον διαδέχτηκε ο ψηλόκορμος Παναγιώτης (Τάκης) Τριφύλλης, που έφυγε και αυτός για να γίνει καπετάνιος και τον διαδέχτηκε ο Αιμίλιος Πανάρετος. Κάποιες φορές τον αντικαθιστούσε ο Παναγιώτης Πρωτοψάλτης, που συνήθως έπαιζε επιθετικός, μιας και διέθετε αριστοτεχνική επιτόπια ντρίπλα. Με λύπη αναφέρω πως οι τρεις τελευταίοι λείπουν, βλέποντάς μας από ουράνια γήπεδα. Τερματοφύλακας του ΑΟΠ υπήρξε και ο Γιώργος Παπαδόπουλος, άλτης του ύψους στο Γυμνάσιο, που ίσως τα ρεκόρ του δεν έχουν καταρριφθεί. Βασικός υπήρξε και ο Γιάννης Σάμιος, ακόμα και ο Γιάννης Ανδρόνικος, που έπαιζε όμως και σε άλλες θέσεις. Θυμάμαι και τον Βρεττό Κυπριώτη να υπερασπίζεται με πάθος τα γκολπόστ του ΑΟΠ.
Θα κλείσω αναφέροντας ένα ντοκουμέντο που ο ίδιος ο Κώστας Λεκάκης φρόντισε από την πατρίδα του, την Αγγελόνα Λακωνίας, να φτάσει στα χέρια μου. Πρόκειται για συμβόλαιο του 1935 που με η Ενοριακή Επιτροπή του ιερού Ναού «Ιλαριώτισσας» δώρισε στον ΑΟΠ Κυθήρων ένα χέρσο χωράφι, στην περιοχή της Αγίας Κυριακής, για να αποκτήσει αθλητικές υποδομές. Αναφέρονται και τα στοιχεία της συμβολαιογραφικής πράξης, που ο Ναός είχε αποκτήσει, το 1911, τον εν λόγω αγρό, επίσης με δωρεά. Αξιοπρόσεχτο είναι πόσο ενωρίς η κοινωνία του Ποταμού ένιωσε την ανάγκη άθλησης της νεολαίας, συνέστησε Αθλητικό Όμιλο και δημιούργησε χώρο άθλησης, με ελεύθερη πρόσβαση σε όσους το επιθυμούν.
Με την ευκαιρία των ημερών προσθέτω ευχές για ειρηνικό και παραγωγικό 2026. Με αφορμή την καλαίσθητη ανάπλαση του Γηπέδου, εύχομαι μέσα στο 2026 να ανασυσταθεί ο ΑΟΠ Κυθήρων, γιατί μόνο Σύλλογος μπορεί να φέρει αθλητική πρόοδο και να αντλήσει επιδοτήσεις. Ας μου επιτραπεί και η παρότρυνση να προσέχουμε σαν τα μάτια μας το «νέο» Γήπεδο. Επίσης με ευταξία και ορθή διαχείριση να διατίθεται σε όλους όσους το επιθυμούν. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
Δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ στο φύλλο Ιανουαρίου 2026
