Το άφαντο τέρας του καλοκαιριού

Πόσοι άνθρωποι κολύμπησαν φέτος το καλοκαίρι στις ελληνικές θάλασσες; Άπειροι. Πόσες βουτιές έγιναν από τον Ιούνιο μέχρι σήμερα; Εκατομμύρια. Όλα τα είδαμε μέσα κι έξω από το νερό. Τρικυμίες, μπουνάτσες, πνιγμούς, διασώσεις, συγκρούσεις σκαφών, φωτιές σε πλοία, ατζαμήδες καπετάνιους, παράνομες ενοικιάσεις πλωτών, τραυματισμούς, ναυάγια, απεγκλωβισμούς. Τα δελτία ειδήσεων και τα social γέμισαν θάλασσα. Ένας μόνο έλειψε. Ο λαγοκέφαλος.

Θυμάστε τον λαγοκέφαλο; Εκείνο το τέρας των ελληνικών θαλασσών που τον Μάιο και τον Ιούνιο είχε περίπου καταλάβει το Αιγαίο και, αν συνεχίζαμε έτσι, μέχρι τον Αύγουστο θα τον βλέπαμε να καταβροχθίζει ως και τα χρυσόψαρα στις λιμνούλες του Εθνικού Κήπου;

Advertisement

Για εβδομάδες έγινε το έλα να δεις. Πρωτοσέλιδα, ζωντανές συνδέσεις, μαρτυρίες λουομένων, ειδικοί επί ειδικών, φωτογραφίες με ανοιχτά σαγόνια, δραματική μουσική στα ρεπορτάζ. Ο λαγοκέφαλος δηλητηριάζει όποιον τον φάει, καταστρέφει δίχτυα, τρώει αλιεύματα, αλλάζει το οικοσύστημα, καταποντίζει το εισόδημα των ψαράδων.

Όλα αυτά είναι αληθινά και σοβαρά.

Αλλά, ως γνωστόν, στη σύγχρονη ενημέρωση ένα σοβαρό πρόβλημα δεν αρκεί. Πρέπει να γίνει τρόμος. Έτσι φτάσαμε γρήγορα στο «δαγκώνει λουόμενους», στο «κινδυνεύουν οι παραλίες», στο «τι πρέπει να κάνετε αν τον δείτε μπροστά σας». Λίγο ακόμη και θα κυκλοφορούσαν οδηγίες του υπουργείου Πολιτικής Προστασίας. «Σε περίπτωση επαφής με λαγοκέφαλο, πέστε κάτω, καλύψτε το κεφάλι σας και περιμένετε την ΕΜΑΚ».

Τότε που το θέμα ήταν πρωτοσέλιδο, υπήρξαν πράγματι μαρτυρίες παλιότερων μεμονωμένων περιστατικών δαγκωμάτων. Αλλά η μεγάλη θερινή επέλαση που προαναγγέλθηκε, δεν ήρθε ποτέ. Ούτε εκατοντάδες τραυματίες είδαμε, ούτε παραλίες έκλεισαν, ούτε κοπάδια λαγοκέφαλων καταδίωκαν παιδάκια με μπρατσάκια.

Κι όμως, ήταν τέτοια η πίεση, ώστε η κυβέρνηση έφτασε να επικηρύξει το ψάρι, δίνοντας αμοιβή 5,33 ευρώ το κιλό για την αλίευσή του. Και φυσικά ούτε αυτό γλίτωσε από την εθνική μας ειδικότητα. Αμέσως άρχισε η γκρίνια ότι η επικήρυξη ήταν μικρή. Ακόμα και ως καταζητούμενος, ο λαγοκέφαλος απέτυχε να ικανοποιήσει την κοινή γνώμη.

Μετά ήρθαν και ενισχύσεις. Το γουρουνόψαρο, κάποιοι άλλοι ξενικοί λαθρομετανάστες με λέπια που πέρασαν νύχτα απ’ την διώρυγα του Σουέζ, η μωβ μέδουσα, η πορτοκαλί μέδουσα και διάφορα άλλα θαλάσσια πλάσματα, παρέλασαν από τα δελτία σαν οντισιόν για το επόμενο τέρας της εβδομάδας. Η ελληνική θάλασσα, που μέχρι τότε παρουσιαζόταν στα τουριστικά σποτ σαν γαλάζιος παράδεισος, ξαφνικά έμοιαζε με υδάτινο παράρτημα της Κόλασης.

Και ύστερα ήρθε ο Ιούλιος κι ο Αύγουστος. Μπήκαν εκατομμύρια άνθρωποι στη θάλασσα και βγήκαν. Οι περισσότεροι ολόκληροι. Κάπου εκεί ο λαγοκέφαλος εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Όχι από τις θάλασσες. Από τις ειδήσεις. Ούτε ένα follow up της προκοπής. Τι απέγινε η μεγάλη απειλή; Αυξήθηκε ο πληθυσμός του; Μειώθηκε; Έπιασε τόπο η επικήρυξη; Πόσοι αλιεύτηκαν; Τι έγινε με τους ψαράδες; Πώς εξελίχθηκε η κατάσταση στο οικοσύστημα; Τίποτα.

Διότι η δημοσιογραφία μας έχει μια περίεργη σχέση με τα θέματα. Τα ερωτεύεται κεραυνοβόλα και τα εγκαταλείπει αστραπιαία. Δεν την ενδιαφέρει τόσο η εξέλιξη όσο η κορύφωση. Δεν θέλει ιστορίες. Θέλει συναγερμούς. Ο λαγοκέφαλος παραμένει πραγματικό πρόβλημα. Αλλά η ιστορία του φετινού καλοκαιριού λέει περισσότερα για εμάς, παρά για εκείνον.

Ένα θέμα εμφανίζεται. Φουσκώνει. Γίνεται καταστροφή. Ζητούνται ευθύνες. Παρεμβαίνει η κυβέρνηση. Διαφωνεί η αντιπολίτευση. Μιλούν δώδεκα ειδικοί. Τρομάζει ο κόσμος. Μετά, όταν έρχεται το επόμενο θέμα, σβήνουν όλα. Ο κακόμοιρος ο λαγοκέφαλος μπορεί τελικά να μην έφαγε κανέναν από μας. Εμείς πάντως φάγαμε μια χαρά τον λαγοκέφαλο. Ως χαζο-είδηση.