Advertisement

Η γελοία και ασήμαντη σύνοδος του Τραμπ

H συνάντηση Τραμπ - Πούτιν - Σι ήταν σύντομη, σχεδόν χωρίς περιεχόμενο και σκηνοθετημένη ώστε να αποφέρει το μέγιστο όφελος στους κινέζους οικοδεσπότες. Ο πραγματικός σκοπός της, εκτιμά το Atlantic, δεν ήταν να τερματίσει κάποιον πόλεμο, και ασφαλώς όχι την αιματηρή ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Περισσότερο χρησίμευσε στους τρεις ηγέτες για να συγκαλύψουν τις πολιτικές αποτυχίες τους

Η σύνοδος Τραμπ, Πούτιν και Σι στη Σεντζέν παρουσιάστηκε από ορισμένους ως μια νέα Γιάλτα, που θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει τον κόσμο. Στην πραγματικότητα, ήταν περισσότερο μια παράσταση πολιτικής ματαιοδοξίας, χωρίς ουσιαστικές συμφωνίες ή αποτελέσματα. Οι τρεις ηγέτες αξιοποίησαν τη συνάντηση για να προβάλουν ισχύ και να καλύψουν τις αδυναμίες τους, γράφει η Αν Απλμπάουμ στο Atlantic, χαρακτηρίζοντάς την γελοία και ασήμαντη. Η Ιστορία, συμπληρώνει, επαναλαμβάνεται· την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα.

Η αρχική σύνοδος της Γιάλτας πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 1945, σε ένα ετοιμόρροπο τσαρικό παλάτι της χερσονήσου της Κριμαίας. Τα στρατεύματα του Χίτλερ υποχωρούσαν ήδη, όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Φραγκλίνος Ρούζβελτ, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ουίνστον Τσόρτσιλ και ο σοβιετικός δικτάτορας Ιωσήφ Στάλιν συναντήθηκαν στα παγωμένα δωμάτια για να συζητήσουν το τέλος του πολέμου. Ανώτατοι στρατηγοί και προεδρικοί σύμβουλοι κοιμούνταν σε στρώματα γεμάτα κοριούς. Ο Τσόρτσιλ παραπονιόταν ότι η Γιάλτα δεν ήταν κατάλληλη για τίποτε άλλο πέρα από «τύφο και τις θανατηφόρες ψείρες που ευδοκιμούν σε εκείνα τα μέρη». Μετά τη σύνοδο, ζήτησε να απολυμάνουν τα ρούχα του.

Advertisement

Οκτώ δεκαετίες αργότερα, η Γιάλτα έχει μείνει στην Ιστορία όχι τόσο για τη συμβολή της στην ειρήνη όσο για την παράδοση των λαών της Ανατολικής Ευρώπης, των οποίων οι ηγέτες δεν βρίσκονταν καν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, στη σοβιετική κατοχή και καταπίεση για το επόμενο μισό του αιώνα. Στο όνομα του τερματισμού ενός πολέμου εναντίον του φασιστικού ολοκληρωτισμού, η Γιάλτα συνέβαλε, με άλλα λόγια, στην εξάπλωση του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού και έσπειρε τους σπόρους του Ψυχρού Πολέμου, σημειώνει η αρθρογράφος.

Η ανούσια σύνοδος Τραμπ – Πούτιν – Σι στη Σεντζέν, την οποία οι αφελείς έσπευσαν να βαφτίσουν «Γιάλτα 2.0», ήταν ένα γεγονός περισσότερο ταιριαστό στους σημερινούς, πολύ πιο γελοίους καιρούς. Δεν υπογράφηκαν σοβαρές συμφωνίες. Δεν επαναχαράχθηκαν σύνορα χωρών πάνω σε μια χαρτοπετσέτα. Κανείς δεν κόλλησε ψείρες ούτε δέχθηκε τσιμπήματα από κοριούς. Αντιθέτως, η συνάντηση ήταν σύντομη, σχεδόν χωρίς περιεχόμενο και προσεκτικά σκηνοθετημένη ώστε να αποφέρει το μέγιστο όφελος στους κινέζους οικοδεσπότες. Ο πραγματικός σκοπός της, εκτιμά το Atlantic, δεν ήταν να τερματίσει κάποιον πόλεμο, και ασφαλώς όχι την αιματηρή ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αλλά να παραγάγει προπαγανδιστικές φωτογραφίες και βίντεο, τα οποία οι τρεις ηγέτες θα χρησιμοποιήσουν τώρα για να συγκαλύψουν τις πολιτικές αποτυχίες τους.

Αυτός ήταν, αναμφίβολα, ο βασικός στόχος του Ντόναλντ Τραμπ. Πριν συναντηθούν οι τρεις ηγέτες, είπε στο Fox News ότι η σημαντικότερη στιγμή είχε ήδη προηγηθεί: «Ο χαιρετισμός χθες, κάτι που στην ιστορία της Κίνας δεν έχει ξαναγίνει». Ο Σι Τζινπίνγκ, γνωρίζοντας πόσο εύκολα μπορεί να χειριστεί τον αμερικανό πρόεδρο, είχε υποδεχθεί τον Τραμπ στο αεροδρόμιο, στον διάδρομο προσγείωσης. «Αυτός είναι ένας άνθρωπος με μεγάλο σεβασμό, ένας σπουδαίος πρόεδρος, ένας από τους μεγάλους προέδρους της Κίνας και δεν έχει πάει ποτέ στο αεροδρόμιο να υποδεχθεί κάποιον», παραληρούσε ο Τραμπ. Μίλησε επίσης για «τις τιμές, την ομορφιά, τη μεγαλοπρέπεια, τις χιλιάδες ανθρώπους, τα μικρά παιδιά, τους στρατιώτες, όλο αυτό το πράγμα», προσθέτοντας: «Είναι μεγάλη νίκη για εμάς. Είναι μεγάλη νίκη και για την Κίνα».

Ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε ένα βίντεο που έμοιαζε να έχει δημιουργηθεί για την προβολή του κινεζικού κομμουνισμού, παρουσιάζοντας όλη αυτή τη μεγαλοπρέπεια και τοποθετώντας τον Τραμπ στο επίκεντρό της. Μεγάλη νίκη για την Κίνα, πράγματι. Και ίσως, παρατηρεί το Atlantic, μια νίκη για το πληγωμένο εγώ του Τραμπ μετά τις ενδιάμεσες εκλογές. Σε καμία περίπτωση, όμως, μια νίκη για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το βίντεο έμοιαζε περισσότερο με διαφημιστικό της κινεζικής ισχύος παρά με προβολή της αμερικανικής διπλωματίας.

Για τον Βλαντίμιρ Πούτιν, η συνάντηση παρήγαγε επίσης χρήσιμο προπαγανδιστικό υλικό. Σχεδόν πέντε χρόνια μετά την έναρξη ενός πολέμου που πίστευε ότι θα κέρδιζε μέσα σε τρεις ημέρες, βρίσκεται αντιμέτωπος με 1,5 εκατομμύριο απώλειες στο πεδίο της μάχης, την απώλεια, αυτή την εβδομάδα, του μισού δυναμικού διύλισης πετρελαίου της χώρας του, αλλά και την καταστροφή, τις τελευταίες ημέρες, της γέφυρας του Κερτς, η οποία συνδέει τη Ρωσία με την Κριμαία. Ο ίδιος ο Πούτιν κατασκεύασε τη γέφυρα και παρέστη στα εγκαίνιά της, αντιμετωπίζοντάς τα ως μείζον εθνικό γεγονός.

Τις τελευταίες ημέρες, οι Ουκρανοί την έχουν πλήξει τρεις φορές, καταστρέφοντας ολοκληρωτικά την οδική σύνδεση και διακόπτοντας, τουλάχιστον προσωρινά, τη σιδηροδρομική κυκλοφορία. Παρ’ όλα αυτά, ο Πούτιν θα χρησιμοποιήσει τη συνάντηση στη Σεντζέν για να πει στους Ρώσους ότι η χώρα τους εξακολουθεί να είναι υπερδύναμη, ότι εξακολουθεί να κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τους Αμερικανούς και τους Κινέζους, ότι εξακολουθεί να έχει σημασία στη διεθνή σκηνή, ακόμη κι όταν η ισχύς, η επιρροή και η ευημερία της συρρικνώνονται δραματικά.

Για τον Σι, η σύνοδος ήταν χρήσιμη επειδή ήταν ο οικοδεσπότης, εκείνος οργάνωσε τις φωτογραφίες και η προπαγάνδα του μεταδόθηκε σε όλο τον κόσμο. Με τη συνεργασία του Τραμπ, έστειλε το μήνυμα της αμερικανικής παρακμής, της κινεζικής ισχύος και της ρωσικής εξάρτησης. Και ενώ η κινεζική οικονομία αντιμετωπίζει κρίση στην αγορά ακινήτων, απώλειες στη μεταποίηση και χρόνια ανεργία, ο Σι παρουσίασε την Κίνα ως τη μοναδική σοβαρή δύναμη στο δωμάτιο. Ο αμερικανός πρόεδρος φλυαρούσε για την υποδοχή στο αεροδρόμιο. Η Ρωσία είναι χρεοκοπημένη χωρίς την κινεζική στήριξη. Ο Σι, γράφει το Atlantic, γνωρίζοντας ότι έχει εξασφαλίσει την αμερικανική τεχνολογία μικροτσίπ που χρειάζονται ο στρατός και η βιομηχανία του, ήταν ο μαέστρος της παράστασης.

Κρυμμένη πίσω από αυτή την ιστορία υπερβολής και κολακείας υπάρχει, ωστόσο, και μια θετική εξέλιξη. Οι ηγέτες στη Γιάλτα το 1945 μπορούσαν πραγματικά να αποφασίσουν για την τύχη μικρότερων χωρών, ερήμην τους και παρά τη θέλησή τους. Οι τρεις ηγέτες στη Σεντζέν δεν διαθέτουν τέτοια δύναμη. Ο αμερικανός πρόεδρος δεν έχει πλέον κανένα «χαρτί», όπως λέει ο ίδιος, στην Ουκρανία, η οποία, παρά τη διακοπή κάθε αμερικανικής στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας, συνεχίζει να πολεμά με την ευρωπαϊκή υποστήριξη και τους δικούς της πόρους. Ο Πούτιν δεν μπορεί να ονειρεύεται την κυριαρχία επί ευρωπαϊκών χωρών, των οποίων το συνολικό ΑΕΠ είναι πολύ μεγαλύτερο από το δικό του. Και ο Σι απέχει ακόμη πολύ από το να μπορέσει να κυριαρχήσει στην Ασία.

Ο κόσμος έχει προχωρήσει από το 1945 και από το 2022. Οταν οι Ουκρανοί χτύπησαν τη γέφυρα του Κερτς, χρησιμοποίησαν δικά τους οπλικά συστήματα, τα οποία δεν υπήρχαν καν στην αρχή της ρωσικής εισβολής. Τους τελευταίους μήνες, οι Ιρανοί κατάφεραν να πλήξουν αμερικανικές βάσεις και στόχους στα κράτη του Κόλπου χρησιμοποιώντας ρωσική τεχνολογία drones εξίσου πρόσφατης εξέλιξης. Ζούμε πλέον σε έναν κόσμο ασύμμετρων συγκρούσεων, όπου ακόμη και πανίσχυρες δυνάμεις ανακαλύπτουν πως μπορούν να χάσουν μάχες από πολύ μικρότερους αντιπάλους. Αν η σύνοδος στη Σεντζέν έμοιαζε αναχρονιστική και ξεπερασμένη, μια αποτυχημένη προσπάθεια αναβίωσης της αίγλης του Ψυχρού Πολέμου, ήταν επειδή ακριβώς αυτό ήταν, καταλήγει το Atlantic.

 

 

 

 

Πηγή Protagon
Μπορεί επίσης να σας αρέσει