Πρόσωπα: Γιάννης Εμμ. Πετρόχειλος

Άλλον έναν αφανή εργάτη της Κυθηραϊκής Ιστορίας παρουσιάζουμε σήμερα από τις στήλες μας. Μάλιστα πρόκειται για έναν τόσο σεμνό επιστήμονα, ο οποίος, παρά το πολύπλευρο επιστημονικό του έργο ειδικά στη μελέτη της αρχαιολογίας στα Κύθηρα, είναι τόσο αθόρυβος, που κινείται πάντα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητος.

Όσο κι αν αυτό αποτελεί προσωπική επιλογή, εμείς εδώ οφείλουμε να γράψουμε έστω αυτές τις λίγες λέξεις που πρέπει να αποδίδονται σε όλους όσους προσφέρουν σε ένα τόπο. Κι αυτός εδώ ο τόπος έχει πολλούς, μερικοί από τους οποίους περνούν τόσο αθόρυβα που, τελικά, φαίνεται σαν να αδικούν το ίδιο τους το έργο.

Advertisement

Ο Γιάννης Πετρόχειλος, συνταξιούχος πλέον Καθηγητής της Κλασσικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, προτιμά να μένει πολύ καιρό στον Αβλέμονα για να είναι κοντά στον τόπο, τον οποίο επίμονα και μεθοδικά έχει ερευνήσει. Οι ανασκαφικές του εργασίες στην κορυφή του λόφου στο Παλαιόκαστρο και συγκεκριμένα δίπλα στο ναό του Αγίου Γεωργίου, που αποκάλυψαν ένα ιερό στο οποίο λατρευόταν η Θεά Αθηνά, έδωσαν άλλη διάσταση στην περιοχή, στην οποία φαίνεται να ήταν η πρωτεύουσα του νησιού κατά τους κλασσικούς χρόνους. Το 2015 ο Γιάννης Πετρόχειλος σκόρπισε ρίγη συγκίνησης με την ανακοίνωσή του στην αίθουσα της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας Πειραιά και σε όσους ενδιαφέρονται πράγματι για την ιστορία αυτού του τόπου και δεν αναλίσκονται σε άγονες αντιπαραθέσεις και ανούσιες πρωτοβουλίες που είναι γεμάτη η εποχή μας.

Αυτή εδώ η στήλη ασφαλώς δεν έχει φιλοδοξία να καλύψει το επιστημονικό έργο του Γιάννη Πετρόχειλου, ούτε κι αυτός είναι ο σκοπός της. Απλά θέλει να τον ξαναγνωρίσει στα Κύθηρα και σε όσους Κυθηρίους δεν έχουν γνώση του επιστημονικού του έργου και της ανασκαφικής του δράσης. Τώρα, με αυτές τις λίγες γραμμές, πολλοί θα είναι αυτοί που θα μάθουν για τον επιστήμονα με τους χαμηλούς τόνους, αλλά κι ο ίδιος ελπίζουμε να κινηθεί λίγο ταχύτερα προς την έκδοση όσων σημαντικών πτυχών του έργου του κρίνει ότι είναι η ώρα να γίνουν ευρύτερα γνωστά στον επιστημονικό κόσμο, αλλά και στα Κύθηρα.

Δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ στο φύλλο Φεβρουαρίου 2026