Ο Δίας, ο Τσίπρας, ο Σαμαράς και ο Μητσοτάκης

Ο Δίας απατάει την Ηρα. Η Αφροδίτη απατάει τον Ηφαιστο. Ο πατέρας των θεών στήνει σχέδιο με την κόρη του την Αθηνά για να ξεγελάσει έναν θνητό. Και κανείς, μα κανείς, δεν τους αφαιρεί τη θεϊκή λατρεία.

Σκέφτομαι αυτό κάθε φορά που βλέπω δημοσκόπηση.

Advertisement

Ο Αλέξης Τσίπρας έφτιαξε νέο κόμμα πριν από λίγες εβδομάδες, την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Αφού πρώτα έκανε ό,τι μπορούσε για να εξαφανίσει (και ευτελίσει) το παλιό. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον οποίο στέφθηκε πρωθυπουργός σήμερα παλεύει να φτάσει στο 2%. Η ΕΛΑΣ, αντίθετα, είναι σταθερά δεύτερο κόμμα στις δημοσκοπήσεις.

Ο ίδιος άνθρωπος είναι που έλεγε «δεν θα κάνω βήμα πίσω», αλλά την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. Που έλεγε «είμαστε εδώ», αλλά έφυγε. Που έφυγε, ξαναγύρισε με νέο σήμα κατατεθέν και ζητάει να ξεχάσουμε το πρώτο και να πιστέψουμε σε αυτό.

Κάπου εκεί κοντά ή μακριά, ο Αντώνης Σαμαράς ετοιμάζει το δικό του κόμμα (party, αγγλιστί, και με όποια έννοια θέλετε). Διαγράφηκε από τη Νέα Δημοκρατία τον Νοέμβριο του 2024 — δεύτερη φορά εκτός παρατάξεως, 33 χρόνια μετά την πρώτη, όταν η αποστασία του είχε ρίξει την κυβέρνηση του πατέρα Μητσοτάκη. Το κόμμα «του» ετοιμάζεται να τον ξαναχαρακτηρίσει «προδότη». Όπως το 1993. Αυτό, ωστόσο, δεν φαίνεται να τον πτοεί.

Αλλά και ο πατέρας Μητσοτάκης δεν ήταν που πριν από 60 χρόνια αποστάτησε από την Ένωση Κέντρου, έριξε κυβέρνηση, πέρασε χρόνια στο «πολιτικό ψυγείο» — και οι κεντρώοι τον έκαναν πρωθυπουργό δυόμιση δεκαετίες μετά; Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν πέρασε τον κάβο Κοσκωτά, δεν πέρασε και τη δική του συναισθηματική καταιγίδα, και ξαναγύρισε καβάλα στ’ άλογο; Δεν τους τιμώρησε τους «άπιστους» ο λαός. Τους ξαναψήφισε. Πρωθυπουργούς.

Και πιο κοντά μας: ο Κώστας Καραμανλής απέτυχε ως πρωθυπουργός το 2009, άφησε τη χώρα σε ουσιαστική χρεοκοπία, και σήμερα παρουσιάζεται από ένα μέρος των Ελλήνων ως «σοφός». Ο εξάδελφος, Κώστας Αχ. Καραμανλής, παραιτήθηκε από υπουργός Μεταφορών ώρες μετά την τραγωδία στα Τέμπη και τους 57 νεκρούς. Μήνες μετά, οι ψηφοφόροι των Σερρών τον ξανάκαναν πρώτο βουλευτή τους και με διαφορά. Αν δεν είχε βγει στους δρόμους η μισή Ελλάδα, νεοδημοκρατών περιλαμβανομένων, σήμερα θα ήταν ακόμη υπουργός. Ίσως και υποψήφιος πρωθυπουργός.

Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Παραμένει πρώτος και… ασύλληπτος στις προθέσεις ψήφου για πρωθυπουργό, παρά τα σκάνδαλα που αλλού θα είχαν τελειώσει καριέρες μια και για πάντα.

Δεν είναι αμνησία ή αναισθησία αυτό, ε; Είναι επιλογή.

Γιατί;

Πάμε για λίγο πίσω στον 6ο αιώνα π.Χ. «Αν τα άλογα είχαν χέρια και μπορούσαν να ζωγραφίσουν, θα ζωγράφιζαν τους θεούς τους σαν άλογα», έλεγε τότε ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος. Κατηγορούσε τον Όμηρο και τον Ησίοδο ότι έδωσαν στους θεούς ό,τι ντροπιάζει τον άνθρωπο, ήτοι κλοπή, μοιχεία, αμοιβαία απάτη. Πρότεινε (από) τότε έναν θεό ενιαίο, που δεν μοιάζει στον θνητό ούτε στο σώμα ούτε στο νου. Βιαζόταν…

Οι Έλληνες κράτησαν τον Δία τους, τη Ήρα τους, την Αφροδίτη τους, τους ζηλιάρηδες, απατεώνες, εκδικητικούς θεούς τους. Δεν ζητούσαν ηθική τελειότητα από το θείο, το ήθελαν να έχει τα δικά τους ελαττώματα και στον μέγιστο / θεϊκό βαθμό. Ο θεός τους δεν ήταν πρότυπο, αλλά δύναμη προς διαπραγμάτευση. Δεν χρειαζόταν να πιστέψεις «σωστά» στον Δία, έπρεπε να του κάνεις τη θυσία στην ώρα τη «σωστή». Και εκείνος ας έκανε ό,τι ήθελε αρκεί να ήταν αποτελεσματικός. Να έφερνε βροχή, νίκη, σοδειά, έρωτα.

Αν, λοιπόν, ποτέ βρεθείτε κάπου όπου κάποιος θα υποστηρίξει ότι δεν είμαστε γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, να του δείξετε τους πολιτικούς μας ηγέτες. Και να του πείτε ότι εμείς δεν ψηφίζουμε τον πολιτικό επειδή τον πιστεύουμε ή τον θέλουμε άσπιλο και «αμόλυντο». Τον επιλέγουμε όπως χιλιάδες χρόνια πριν επιλέγαμε τους θεούς μας. Επειδή νομίζουμε ότι θα μας φέρει κάτι. Τι; Δουλειά, επίδομα, θέση, αίσθηση ασφάλειας, ελπίδα κ.ο.κ.. Η ηθική του δεν μας απασχολεί παρά μόνο όταν αγγίζει (και ενοχλεί) το δικό μας συμφέρον τη συγκεκριμένη στιγμή.

Συγχωρούμε στον πολιτικό μας πράγματα που δεν θα συγχωρούσαμε ποτέ στον καλύτερο φίλο μας. Στην αδελφή μας. Στο παιδί μας. Ακραίο;

Μα ο πολιτικός, θα πείτε, δεν είναι φίλος. Είναι ένας θεός του δικού μας «Ολύμπου». Και τους θεούς μας δεν τους θέλουμε να λογοδοτούν με τους όρους που το κάνουμε εμείς. Δεν τους θέλουμε να εκ-πέφτουν όταν αμαρτάνουν. Αλλά όταν παύουν να μας φαίνονται χρήσιμοι.