Η ουσία της ουσίας

Θλίβομαι βαθιά για τον θάνατο μιας 19χρονης κοπέλας έπειτα από χρήση κοκαΐνης. Θλίβομαι για μια ομάδα νέων ανθρώπων 23, 24, 26 ετών που είχαν πάρει έναν δρόμο με μεγάλες πιθανότητες να καταλήξει σε κάποια τραγωδία. Με θλίβει η τάση αναζήτησης της υπερ-ηδονής, αχόρταγα, βιαστικά, τεχνητά.

Η επαφή χωρίς επαφή, η οθόνη ως ματάκιας ηδονής, ο εθισμός, οι τρύπες που βουλώνει κάθε είδους εθισμός αλλά και το μέγιστο των δυσκολιών που είναι, περισσότερο του εθισμού, το τι να βάλει κάνεις στη θέση του εθισμού του για να «καθαρίσει» από αυτόν. Η ίαση της τρύπας, όχι το βούλωμα.

Advertisement

Θλίβομαι γιατί καθετί τραγικό που συμβαίνει, εξαντλείται, σε μια γεροντικής χροιάς διατύπωση, ενός «Τσου, τσου, τσου», μέχρι να βαρεθούμε το θέμα και να πάμε σε άλλο. Δεν μπαίνουμε στην ουσία. Δεν ενισχύει τη χρήσιμη ενημέρωση. Δεν κινητοποιεί υγιείς ενέργειες.

Η κοκαΐνη, εδώ και χρόνια, έπαψε να είναι το ναρκωτικό μόνο των ευκατάστατων. Με ένα σωρό προσμίξεις, με οποιοδήποτε είδος άσπρης ύλης-σκόνης μπορεί να σκαρφιστεί έμπορος, από ζάχαρη μέχρι γύψο, διανέμεται σε πόλεις και χωριά. Φτάνει delivery στα σπίτια. Τιγκάρει τα λύματα. Μόνο για την Αττική η ανάλυση για το 2024-2025 αποκαλύπτει έκρηξη χρήσης, με άνοδο 64% σε ένα έτος.

Μεγαλύτερη επιβάρυνση παρατηρείται κατά τη διάρκεια Σαββατοκύριακων, γεγονός που υποδηλώνει ανάγκη ενίσχυσης «ψυχαγωγίας». Στα αρχικά στάδια χρήσης φτάνει τον άνθρωπο στο υπέρτατο της ηδονής, της κορύφωσης, της ενεργητικότητας, της σεξουαλικής δύναμης. Μα κρατάει ελάχιστο χρόνο η δράση της, ούτε καν μισή ώρα. Αρα χρειάζεται ανανέωση μυτιάς.

Βεβαίως λαμβάνεται και με σύριγγα αλλά η «γραμμή» από τη μύτη είναι «ευκολία». Γι’ αυτό και σνιφάρει και ξανασνιφάρει ο εθισμένος «γραμμές» την ίδια  νύχτα ή μέρα. Εννοείται ότι η συνέχεια της χρήσης αντιστρέφει την υπερ-ηδονή σε υπερ-δράμα. Το ρουθούνι καίγεται, τρυπιέται.

Χρειάζεται χειρουργείο. Το «ύψος» γυρίζει σε βάθος ήτοι καταθλιψάρα, μανιοκαταθλιψάρα, αίσθημα-φόβος καταδίωξης. «Οι ναρκομανείς το λέμε και γρουσούζικο, γκαντέμικο ναρκωτικό. Γιατί τόσο που νομίζεις ότι σε καταδιώκουν, στο τέλος θα σε καταδιώξουν. Θα σε βρει το κακό. Κάθε είδους κακό»… Χιούμορ εθισμένων.

Επίσης εδώ και χρόνια έχουμε και τα πάρτι. Σε δωμάτια κυρίως Airbnb φορτώνονται  κόκα και προσφέρουν θέαμα και πράξη, υπερ-σεξουαλικότητας, σε σχήματα και σχήματα. Προωθώντας και από οθόνης το υπερθέαμα σε μπανιστιρτζήδες ηδονής έναντι αμοιβής. Η οθόνη «παίζει» πια παντού. Να μου το θυμηθείς, θα φτάσουμε να αγγίζουμε άνθρωπο-ανθρωπένιο και θα βγάζουμε κραυγή σαν σε θρίλερ!

Ο γονέας που χάνει το παιδί του έχει «δικαίωμα» ψυχής να μιλάει, κυρίως και μόνον, για αυτούς που παρέσυραν το παιδί του στον κακό δρόμο. Να απεμπολεί κάθε ευθύνη. Ο θρήνος του να ξεκινάει και να τελειώνει στην «κακιά παρέα». Οχι ότι δεν παίζει τον ρόλο της η κακιά συναναστροφή αλλά δεν λειτουργεί αυτόνομα. Η κοινωνία όμως οφείλει να μην παίρνει αυτόν τον παρηγορητικό δρόμο. Δεν λύνει έτσι κανένα πρόβλημα.

Η κόκα δίνει και παίρνει. Ανάλαφρα δολοφονικά. Ενημέρωση, ενημέρωση, ενημέρωση. Ο εθισμός είναι αρρώστια. Δύσκολη. Ζόρικη. Βουλώνει τρύπες ψυχής. (Σας προτρέπω να παρακολουθήσετε το διπλό επεισόδιο της «Κεραίας» με τίτλο «Εθισμός», που υπάρχει στο αρχείο της ERTFLIX). «Η δυσκολία στον εθισμό δεν είναι η απεξάρτηση από κάθε ουσία αλλά το τι θα βάλει κανείς στην θέση του εθισμού». Πώς θα γεμίσει την τρύπα του κενού του. Αρα να εντοπίσει την τρύπα του κενού του. Είναι μακρύς, δυσκολοδιάβατος δρόμος. Περίπλοκος διαφυγής.

Πάλη μέρα με την ημέρα για όλες τις μέρες της ζωής σου. «Επειτα από 38 χρόνια καθαρός, εξακολουθώ να δηλώνω ναρκομανής», λέει και ξαναλέει ο Βασίλης Ζούλιας που έχει τάξει τη ζωή του στο να βοηθάει εξαρτημένους (ενισχύοντας έτσι εξακολουθητικά και τον εαυτό του τον ίδιο). Η μετατόπιση ευθυνών δεν βοήθησε, ούτε έσωσε ποτέ κανέναν. Δεν μπορούμε να κρίνουμε εθισμένους με την ηθική της «καθημερινότητάς μας». Μιλάμε για αρρώστια.

Θλίβομαι βαθιά για τον χαμό μιας κοπέλας, 19 χρόνων κορίτσι. Τι απέραντο κρίμα! Θλίβομαι νέους 20, 23, 24, 26 ετών να ακολουθούν έναν δρόμο, με μεγάλες πιθανότητες να οδηγήσει σε τραγωδία. Σε τι ηλικίες έχει κατέβει η παραβατικότητα! Ασε πια την βία… Εξ απαλών ονύχων. Παιδιά.

Θλίβομαι για πόσους «μέσα στην κόκα» διακρίνω, να διαλαλούν μάλιστα, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την αρρώστια τους, εμφανιζόμενοι  ως δήθεν αγανακτισμένοι, ενώ ο κόσμος το έχει τούμπανο. Θλίβομαι για πολλά. Και υποκλίνομαι σε όσους αγωνίζονται να μας ενημερώνουν σωστά.

ΥΓ. «Το παλτό μου, μαμά» εκδόσεις Διόπτρα, είναι το βιβλίο που έγραψα εμπνευσμένη από τη ζωή και τη μάχη του Βασίλη Ζούλια, διάσημου σχεδιαστή μόδας, με τον εθισμό των ναρκωτικών. Και οι δυο απορούμε, ότι στα τόσα χρόνια που κυκλοφορεί έχουμε δεχτεί μόνο δυο προτάσεις από σχολεία να μιλήσουμε στους μαθητές για αυτό.