Η Ιστορία μάς τα έχει πει…

Το 1991, με τη φοβερή από αέρος επιχείρηση των Αμερικανών «Σοκ και Δέος», η Βαγδάτη παραδόθηκε; Ο Σαντάμ έπεσε, ή μήπως χρειάστηκε ολόκληρη χερσαία επέμβαση 12 χρόνια αργότερα για να εκδιωχτεί από την εξουσία; Το Βόρειο Βιετνάμ, το οποίο τον καιρό που πολεμούσε με τους Αμερικανούς δέχτηκε στο στενό του έδαφος περισσότερες βόμβες από όσες έπεσαν σε ολόκληρο τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ηττήθηκε τελικά ή νίκησε;

Το Λονδίνο, που το 1940-41 δέχτηκε τη γερμανική καταιγίδα του Blitz από τη Luftwaffe, έδειξε σημάδια πανικού ή υποχώρησης; Μπροστά στην βιβλική καταστροφή και με τους Aγγλους στα καταφύγια, ο Τσόρτσιλ ζήτησε διαπραγματεύσεις; Οταν το 1943-45 μία-μία οι ιστορικές γερμανικές πόλεις (Δρέσδη, Αμβούργο, Βερολίνο) ισοπεδώνονταν συστηματικά από τη συμμαχική αεροπορία, με εκατόμβες νεκρών, το ναζιστικό καθεστώς έδειξε κάποιο σημάδι συνθηκολόγησης; Χρειάστηκε να πατήσει η μπότα του σοβιετικού στρατιώτη πάνω από το καταφύγιο του Χίτλερ για να υπάρξει παράδοση.

Advertisement

Αν λοιπόν έτσι έχουν ιστορικά τα πράγματα, για ποιο λόγο να υπάρξει σήμερα παράδοση των μουλάδων του Ιράν; Μόνο με βομβαρδιστικά και με πυραύλους το καθεστώς δεν υπάρχει περίπτωση να πέσει. Ετσι επιμένει η Ιστορία, της οποίας οι νόμοι μάλλον δεν αλλάζουν, παρά την «πρόοδο» των πολεμικών μέσων. Και αν συστηματικά δολοφονούνται οι επικεφαλής των πολιτικών και στρατιωτικών δομών του Ιράν, κάτω από τους νεκρούς υπουργούς υπάρχουν υφυπουργοί που αναρριχώνται και κάτω από τους νεκρούς στρατηγούς υπάρχουν συνταγματάρχες και λοχαγοί που αναλαμβάνουν.

Βόμβες ξένης χώρας που πέφτουν πάνω στα σπίτια δεν κινητοποιούν αντιφρονούντες. Φανατίζουν τους υποστηρικτές του καθεστώτος, συσπειρώνουν κάτω από την «αμυνόμενη» ηγεσία τους μεσαίους και τους αδιάφορους, ενώ οδηγούν τους αντιπολιτευόμενους να πουν «δεν είναι ώρα» και να λουφάξουν. Πληθυσμοί που βομβαρδίζονται μαζικά μανιάζουν εναντίον εκείνων που τις ρίχνουν, δεν τα βάζουν με κείνους που ενδεχομένως φταίνε που τα πράγματα έφτασαν ως εδώ.

Θα πείτε ότι το 1945 η Ιαπωνία παραδόθηκε μετά από βομβαρδισμό. Ναι, μόνο που βομβαρδίστηκε με μια καινούργια, άγνωστη βόμβα ασύλληπτης καταστροφικής ικανότητας, για την οποία οι Ιάπωνες είχαν πειστεί ότι μπορεί να εξαϋλώσει όλη τη χώρα. Και το 1999 ο Μιλόσεβιτς συνθηκολόγησε μετά από τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς στο Κόσσοβο, δίχως χερσαία επέμβαση. Ναι, αλλά το καθεστώς δεν έπεσε, απλώς η Σερβία έδωσε το Κόσοβο. Ο Μιλόσεβιτς παρέμεινε. Ο δε Καντάφι το 2011 διαλύθηκε μεν από τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς, αλλά μόνο όταν οι αντάρτες μπήκαν στην Τρίπολη έχασε την εξουσία.

Τι μας (ξανα)λένε όλα αυτά; Οτι ο Τραμπ αγνόησε την Ιστορία και πάει ντουγρού για ένα φιάσκο ολκής που, όπως εξελίσσεται, μοιάζει ικανό να κάνει μαντάρα και ολόκληρη την υφήλιο. Επίσης, μας λένε ότι οι μουλάδες θα παραμείνουν εκεί. Στραπατσαρισμένοι και αδύναμοι, αλλά θα παραμείνουν. Και αλίμονο στον λαό τους που θα έχει στις πλάτες του ένα τσούρμο από στραπατσαρισμένες και φοβισμένες ύαινες.

Οι μόνοι που κέρδισαν χρόνο και δύναμη είναι οι Ισραηλινοί. Ετσι κι αλλιώς ούτε το Ιράν φιλοδοξούσαν να καταλάβουν, ούτε τους πολυενδιαφέρει η γενικότερη ισορροπία του υπόλοιπου κόσμου (όπως θα έπρεπε να ενδιαφέρει τους Αμερικανούς). Αυτοί δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν ξανά μια 7η Οκτωβρίου, ούτε να είναι στο στόχαστρο βαλλιστικών πυραύλων των αγιατολάχ, ούτε να έχουν μια Χεζμπολάχ να τους ρίχνει ρουκέτες. Ηθελαν ένα αδύναμο και χαοτικό Ιράν, με εξουδετερωμένους τους εξωτερικούς του βραχίονες, και μάλλον το πετυχαίνουν. Για αργότερα βλέπουμε…