Τα παλιά μπετά τα κοιτάζει κανείς;

Πάντα το είχα μέγιστη απορία. Υπάρχει κανένας που ελέγχει τις μισορημαγμένες πολυκατοικίες που βλέπω στις παλιές γειτονιές της Αθήνας; Ή αν οι γέφυρες των μεγάλων οδικών κόμβων που δέχονται καθημερινά τεράστιο φορτίο οχημάτων στέκουν καλά στα πόδια τους; Τα ελέγχει κανείς αυτά τα κτίσματα ή κάποιο πρωί θα καταρρεύσουν παρασέρνοντας τους άτυχους που θα βρίσκονται πάνω τους εκείνη την στιγμή;

Εγώ μένω σε διαμέρισμα πολυκατοικίας που κτίστηκε την δεκαετία του ’70. Ιδέα δεν έχω αν μετά από κοντά 60 χρόνια ζωής αντέχουν τα τσιμέντα της. Αναρωτήθηκα όταν είδα την πολυκατοικία στα Πετράλωνα να καταρρέει, αλλά ύστερα από ένα δεκάλεπτο το ξέχασα. Σάματις αν συνέχιζα να το έχω στο μυαλό μου θα μπορούσα να κάνω κάτι;

Advertisement

Πριν από δύο χρόνια, ένα διαμέρισμα του ισογείου ξώμεινε από ιδιοκτήτη, η γιαγιά που το κατοικούσε αναχώρησε για τις αιώνιες μονές. Οι κληρονόμοι ακόμα προσπαθούν να βγάλουν τα πιστοποιητικά που απαιτεί ο νόμος για να γράψουν το ακίνητο στο όνομά τους. Δεν χρειάζεται μόνο ενεργειακό πιστοποιητικό, αλλά και ένα άλλο που το λένε «ταυτότητας κτιρίου». Το ενεργειακό είναι το εύκολο, αν και κάνεις παρέα με τον διάολό σου μέχρι να βρεις μηχανικό που θα δεχτεί να σου το εκδώσει. Πιστοποιεί την ενεργειακή κλάση του διαμερίσματος – τρέχα γύρευε τι είναι αυτό, πάντως ακούγεται σημαντικό.

Το άλλο όμως είναι σημαντικότερο, αφορά αν το ακίνητο είναι πολεοδομικά και διοικητικά τακτοποιημένο. Από όσα κατάλαβα μιλώντας με τους κληρονόμους, γίνεται έλεγχος αν υπάρχουν πολεοδομικές παραβάσεις από το αρχικό σχέδιο και αν αυτές έχουν δηλωθεί και τακτοποιηθεί. Στο διαμέρισμα του ισογείου είχαν φτιάξει μια εσωτερική ντουλάπα κάτω από τη σκάλα και αυτό θεωρείται θανάσιμο αμάρτημα που επιφέρει πρόστιμο.

Αλλά το βασικότερο είναι ότι ο μηχανικός ανακάλυψε, λέει, μια –μικρή αλλά υπαρκτή– υψομετρική διαφορά στο πίσω μέρος του διαμερίσματος (το κτίριο βρίσκεται σε επικλινές έδαφος), που πρέπει να έγινε στα μουλωχτά όταν σηκώθηκε η πολυκατοικία. Το αποτέλεσμα είναι να χρειάζεται ολόκληρη μελέτη που αφορά το σύνολο των διαμερισμάτων, όχι μόνο του ισογείου. Δεν καταλαβαίνω περί τίνος πρόκειται, αλλά πάντως είναι μπέρδεμα. Δυο χρόνια πέρασαν και ουδείς γνωρίζει που βρίσκεται η υπόθεση. Αλλοι λένε στα χέρια του απελπισμένου μηχανικού, άλλοι λένε ότι φτιάχτηκε ο φάκελος και λιμνάζει στην πολεοδομία περιμένοντας τη σειρά του.

Στο μεταξύ κανένας δεν κοιτάζει τα μπετά του κτιρίου. Βγάζουμε πενήντα πιστοποιητικά για το αν τα αλουμίνια είναι της προκοπής, αν έχουμε ηλιακό θερμοσίφωνα, αν μετακινήθηκε κάποιος τοίχος ανάμεσα στην κουζίνα και το μπάνιο, αν μετέτρεψαν σε δωμάτιο τον ημιϋπαίθριο και αν το δήλωσαν, αλλά για αν το κτίριο στέκει στα πόδια του ή έχει αρθρίτιδα και με το παραμικρό θα γονατίσει, κανένας δεν ζητά πιστοποιητικό. Εγώ κατεβαίνω στο υπόγειο με τους λέβητες, κοιτάζω γύρω μου και μου έρχεται τρομάρα. Η μούχλα πάει σύννεφο, όλα εκεί κάτω μου μοιάζουν ετοιμόρροπα.

Ρώτησα θεωρητικώς έναν φίλο μου μηχανικό. «Είσαι με τα καλά σου;», μου απάντησε γελώντας. «Ποιος μπορεί να σου βγάλει πιστοποιητικό στατικής επάρκειας; Και τι να το κάνεις άλλωστε; Δεν το ζητά καμια υπηρεσία. Αλλά και να το θέλεις, δεν θα βρεις κανέναν να βάλει υπογραφή. Που ξέρω εγώ τι γίνεται κάτω από τους σοβάδες; Για να βγάλω τέτοιο χαρτί, πρέπει να σκάψω σε τριάντα σημεία σε όλο το κτίριο ώστε να φθάσω στα μπετά και στα σίδερα, από το υπόγειο ως το ρετιρέ. Μετά τον έλεγχο, όλο το κτίριο θα θέλει σοβάντισμα από πάνω ως κάτω. Και πάλι θα διστάσω. Πού ξέρω εγώ ότι δεν έχει φθορά κάπου που δεν έψαξα;».

«Δηλαδή το αφήνουμε στην τύχη, κτίριο εξήντα χρόνων;», ρώτησα έμπλεος βαθιάς απορίας. «Στους σεισμούς έβγαλε καμιά φανερή ρωγμή, στην τοιχοποιία ή σε κολώνα;», με ρώτησε. «Οχι», απάντησα. «Ε, τότε καλά είστε», ανασήκωσε τους ώμους του…