Κόμματα σε αναζήτηση ρεαλιστικής στρατηγικής

Η παρουσία των νέων κομμάτων έχει ήδη προκαλέσει μια σημαντική αναστάτωση στο πολιτικό σκηνικό. Αυτή καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, όσο και αν ορισμένοι (το ΠΑΣΟΚ κατά μείζονα λόγο) σπεύδουν να τις αμφισβητήσουν.

Σύντομα θα είναι όλοι υποχρεωμένοι να αποδεχθούν την πραγματικότητα. Αν δηλαδή θέλουν να αναμετρηθούν με αυτήν ώστε να καταστρώσουν κάποια στοιχειώδη στρατηγική και δεν επιλέξουν την εθελοτυφλία και την πολιτική υπνοβασία.

Advertisement

Το στοιχείο αυτό, της στρατηγικής αναπροσαρμογής, θα κυριαρχήσει την προσεχή περίοδο, με ορίζοντα την εκλογική αναμέτρηση, όποτε και αν αυτή γίνει. Κρίσιμο ζήτημα, λοιπόν, είναι η στόχευση του καθενός.

Θα φανεί σε ποιους απευθύνεται και ποιους μπορεί να προσελκύσει ο Τσίπρας, θα διαπιστωθεί πώς και αν μπορεί να αντιδράσει και να αμυνθεί το ΠΑΣΟΚ, θα δούμε αν πράγματι η Καρυστιανού συσπειρώνει κάθε λογής αντισυστημικούς και νεο-αγανακτισμένους.

Με βάση αυτά θα διαμορφωθούν ο προεκλογικός συσχετισμός δυνάμεων, η πολιτική ατμόσφαιρα, τα διλήμματα και τα προτάγματα.

Το πιθανότερο, με βάση όσα παρακολουθούμε και διαφαίνονται προς το παρόν, είναι ότι στις εκλογές δεν θα αναμετρηθούν προτάσεις διακυβέρνησης.

Θα αναμετρηθούν, αφενός η επιδίωξη της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη να επιτύχουν μια τρίτη καθαρή εκλογική νίκη και μια τρίτη διαδοχική θητεία, αφετέρου οι προσπάθειες των υπολοίπων να εμποδίσουν μια τέτοια εξέλιξη, δίχως όμως διαπιστευτήρια κυβερνησιμότητας.

Στον βαθμό που αυτή η κάπως αφαιρετική παρουσίαση των εκλογικών διακυβεύσεων επαληθευθεί, θα ξεδιπλωθούν και οι στρατηγικές/τακτικές επιλογές του καθενός.

Με βάση αυτά, και όσο θα απουσιάζει κάθε προοπτική συνεργασιών και ρεαλιστικών συγκλίσεων, η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα έχουν απέναντί τους όλους τους άλλους, οι οποίοι απλώς θα επιχειρούν να τους κόψουν τα όνειρα της καθαρής εκλογικής επικράτησης.

Σε αυτό το περιβάλλον, λογικά θα δούμε σύντομα να ξεδιπλώνεται μια στρατηγική «πρώτης Κυριακής» από την πλευρά της κυβέρνησης. Η απειλή της χαλαρής ψήφου είναι η σημαντικότερη για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και αυτήν θα προσπαθήσει να εξορκίσει.

Την ίδια στιγμή, ο Τσίπρας θα επιδιώξει την αφαίμαξη του ΠΑΣΟΚ, αφού θα έχει ούτως ή άλλως «καταπιεί» ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑΡ, κ.λπ., η Καρυστιανού θα απειλεί τον Βελόπουλο, ενδεχομένως τη Λατινοπούλου και κάθε άλλη εκδοχή δεξιάς «αντισυστημικότητας», και αν αυτά εξελιχθούν έτσι, το βράδυ της εκλογικής αναμέτρησης θα είναι, περισσότερο από ποτέ, ένα θρίλερ με πολλές πτυχές: την προοπτική της διακυβέρνησης, την κυριαρχία στον χώρο της αντιπολίτευσης και, εν τέλει, τη σταθερότητα στη χώρα.

Κατά μία έννοια, το νέο αυτό σκηνικό, εφόσον επιβεβαιωθούν και οι ήδη διαφαινόμενες δυναμικές, μπορεί και να σημάνει κάτι ευρύτερο.

Επειτα από μια περίοδο κατά την οποία ο δικομματισμός είχε περιγραφεί ως πληγή του ατελούς πολιτικο-κοινωνικού μας συστήματος, είναι πιθανόν να πλησιάζει η στιγμή που θα τον αναπολούμε και θα τον θεωρούμε στοιχείο πολιτικής υγείας.