Advertisement
Υπάρχουν πολιτικοί οι οποίοι, για να δικαιωθεί η ατζέντα τους, προσπαθούν να ανακαλύψουν εθνικές ήττες. Λόγω της αντιπολιτευτικής τακτικής τους, υποτιμούν διαρκώς την εξωτερική πολιτική της πατρίδας μας δίνοντας εξ αντικειμένου πόντους και εύσημα στους εξ ανατολών γείτονές μας. Την ευκαιρία που αναζητούσαν τους την έδωσε η επικύρωση από το κοινοβούλιο της Βεγγάζης του τουρκολιβυκού συμφώνου για την ΑΟΖ. Μια εξέλιξη αναμφίβολα όχι ευχάριστη, αλλά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί εθνική ήττα που επισύρει την παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών. Οπως επισημαίνουν όλοι οι σχολιαστές, η συγκεκριμένη επικύρωση αφορά αποκλειστικά τα δύο συμβαλλόμενα κράτη και τίποτα παραπάνω.
Φυσικά, οι «εθναμύντορες» παραβλέπουν τα άμεσα αντανακλαστικά που επέδειξαν η Ευρωπαϊκή Ενωση (δηλώσεις Κάγια και Κόστα), το υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας, του Ισραήλ και της Αιγύπτου. Απαντες χρησιμοποίησαν την ίδια ορολογία: χαρακτήρισαν το τουρκολιβυκό σύμφωνο «απολύτως άκυρο και στερούμενο νομικής ισχύος». Πλέον το πρόβλημα το έχουν η Λιβύη και η Τουρκία. Η Λιβύη διότι θα βρίσκει μπροστά της την Ελλάδα στην προσπάθεια να αντλήσει ευρωπαϊκούς πόρους για την ανοικοδόμησή της και η Τουρκία διότι θα πρέπει πλέον να υποστηρίξει εμπράκτως τη σχετική συμφωνία. Με απλά λόγια, το τουρκολιβυκό σύμφωνο είναι περικυκλωμένο νομικά και κυρίως πολιτικά.
Advertisement
Σημασία δεν έχει τι λένε οι απέναντι γείτονές μας, αλλά τι κάνουμε εμείς. Και οι εξοπλισμοί μας δείχνουν πως πολλά γίνονται.
Στην ελληνική πλευρά αρχίζουν να ακούγονται φωνές για άμεση αντίδραση στην πρόκληση. Ζητούν από την κυβέρνηση την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. νοτίως της Κρήτης. Προφανώς η ελληνική κυβέρνηση, και να έχει προγραμματισμένη μια τέτοια κίνηση, δεν θα την υλοποιήσει υπό το κράτος μιας αντίδρασης. Δεν θα την υποβαθμίσει ως το αποτέλεσμα της εκτόνωσης εσωτερικών πιέσεων, ούτε ως έναν αποσπασματικό χειρισμό. Υποθέτω πως θα προχωρήσει, αφού θα έχει μελετήσει όλες τις παραμέτρους και κυρίως αυτή η κίνησή της θα είναι ενταγμένη σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό. Στην εξωτερική πολιτική δεν συγχωρούνται συναισθηματικές και ευκαιριακές αντιδράσεις. Η ψυχραιμία και το καθαρό μυαλό πάντα οδηγούν στην ορθή ανάγνωση του συσχετισμού των δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή. Και μέχρι στιγμής, η ελληνική διπλωματία έχει διαμορφώσει ευνοϊκούς, για την πατρίδα μας, συσχετισμούς δυνάμεων. Οι προαναφερθείσες άμεσες διεθνείς αντιδράσεις το αποδεικνύουν.
Ισως την Τουρκία να ενόχλησε η υπόθεση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης της Ελλάδας με την Κύπρο. Βεβαίως, παρατηρώ πως έχει προχωρήσει, επί του θέματος, σε σταδιακές εκπτώσεις των απαιτήσεών της. Ξεκίνησε με την απαίτηση της έγκρισης, υποχώρησε στην απαίτηση για συντονισμό και προχθές κατέληξε στο αίτημα για γραπτή ενημέρωση για τις πρόδρομες εργασίες. Αλίμονο, λοιπόν, αν θεωρούμε εθνική ήττα τις διεκδικήσεις των απέναντι. Σημασία δεν έχει τι λένε αυτοί, αλλά τι κάνουμε εμείς. Και οι εξοπλισμοί μας δείχνουν πως πολλά γίνονται. Συνεπώς, το να βαφτίζουμε εθνική ήττα μια νομικά ανίσχυρη ενέργεια του κοινοβουλίου ενός διαιρεμένου κράτους φανερώνει απλώς την πολιτική προκατάληψή μας.
