Φόρος αβεβαιότητας

Στην Ελλάδα έχουμε υπολογίσει ότι διαθέτουμε 90.000 καταπατητές δημόσιων εκτάσεων. Για να τους… διευκολύνουμε να φύγει η ρετσινιά από πάνω τους, θέσαμε σε εφαρμογή μια ρύθμιση για την εξαγορά των ακινήτων που καταπάτησαν 30 και 40 χρόνια πίσω. Τους δώσαμε πολύ χρόνο, πάνω από 24 μήνες, τους προσφέραμε και εκπτώσεις έως και 80% του τιμήματος με τη δυνατότητα εξόφλησης σε έως 60 άτοκες δόσεις. Μαθαίνουμε τώρα ότι λίγο πριν από τη λήξη της σχετικής προθεσμίας, μόλις 12.000 αιτήσεις έχουν κατατεθεί. Τους φάνηκε, λένε, ακριβό το τίμημα. Προφανώς η έκπτωση του 80% είναι πολύ πιο ακριβή από το τσάμπα. Αλλωστε εκτιμούν ότι δεν πρόκειται κανείς να τους ενοχλήσει. Δικό τους θεωρούν το καταπατημένο, δικό τους θα μείνει. Το πολύ να έρθει μία ακόμη ρύθμιση για να αναγνωρίσει και να επιβραβεύσει το… δίκαιο του αγώνα τους.

Στα αιτήματα παράτασης της ρύθμισης οι ενώσεις των ιδιοκτητών προτείνουν και αλλαγές, καθώς μεταξύ των βασικών προβλημάτων που λένε ότι αντιμετωπίζουν είναι η απαίτηση προηγούμενης δήλωσης του ακινήτου στο Ε9, όταν δεν υπάρχει ΚΑΕΚ (μοναδικός κωδικός ταυτοποίησης ακινήτου στο κτηματολόγιο), αυτοτελής κτηματολογική μερίδα ή τέλος πάντων ένα στοιχείο ταυτοποίησης. Η ρύθμιση έλεγε ότι πρέπει να έχει δηλωθεί στο έντυπο Ε9 το ακίνητο για πέντε τουλάχιστον χρόνια πριν από την αίτηση, ως ένδειξη ότι θεωρούν οι αιτούντες πως το ακίνητο είναι δικό τους. Ακόμη και αν δεν είναι. Αρκεί να το λες σε ένα δημόσιο έγγραφο για πέντε χρόνια και μετά γίνεται δικό σου και τώρα θέλουν να απαλειφθεί και αυτό. Υπέροχο.

Advertisement

Είναι η «κατάλληλη» ιστορία για να διαβάσει ένας επενδυτής και να μην περάσει ούτε έξω από τη χώρα. Την αξιοποίηση μέρους της δημόσιας περιουσίας δεν την καθορίζει το κράτος, ως νόμιμος ιδιοκτήτης, αλλά κάποιος που θα τη διεκδικήσει και μάλιστα με τους δικούς του όρους.

Οταν δεκάδες χιλιάδες ακίνητα παραμένουν για χρόνια σε ιδιοκτησιακή εκκρεμότητα, όταν αμφισβητούνται τίτλοι, ο ξένος επενδυτής βλέπει νομικό και διοικητικό ρίσκο. Και το ρίσκο αυτό κοστολογείται. Είναι ένας φόρος αβεβαιότητας, που υπερκαλύπτει τους φορολογικούς συντελεστές, όσο και αν τους μειώσουμε. Μια εταιρεία που εξετάζει αν θα επενδύσει στην Ελλάδα θέλει να γνωρίζει αν το οικόπεδο που θα αγοράσει έχει απολύτως καθαρό τίτλο. Αν θα εμφανιστεί ύστερα από τρία χρόνια το Δημόσιο να εγείρει αξιώσεις. Αν η χρήση γης είναι οριστική.

Σε μια χώρα που θέλει να δημιουργήσει περιβάλλον επενδυτικής σταθερότητας, μετά και τη διετή ευκαιρία νομιμοποίησης των καταπατημένων, θα τραβούσε μια «γραμμή» και θα τελείωνε με το θέμα.