Από ’χει κόρη ακριβή, του Μάρτη ο ήλιος μην τη δει

Δυο κλωστούλες, όλες κι όλες- δηλαδή γνέμα, αρκετά φουσκωτό, της ρόκας,- μια λευκή (της αγνότητας ) και μια κόκκινη (της αγάπης) στριμμένες χαλαρά και δεμένες με έναν κόμπο. Ούτε καν ένα φιογκάκι… Αυτό ήταν όλο.

Το ετοίμαζαν αποβραδίς οι γιαγιές και οι μανάδες, την τελευταία μέρα του Φλεβάρη για να το περάσουν την επόμενη μέρα το πρωί, πρωτομηνιά του Μάρτη στα παιδικά μπρατσάκια ή μάλλον στους καρπούς των παιδιών του σπιτιού.

Advertisement

Αυτό, για να τα προστατεύει από τον πρώτο καυτερό ήλιο του χρόνου. (Από ’χει κόρη ακριβή, του Μάρτη ο ήλιος μην τη δει). Καμιά φορά φορούσαν «Μάρτη» και στο μεγάλο δάκτυλο του ποδιού για να μην …σκοντάφτουν.

Τα παιδιά καμάρωναν για το βραχιολάκι τους και το φορούσαν όλο το μήνα ή μέχρι να δουν το πρώτο χελιδόνι. Τότε, το κρεμούσαν σε μια τριανταφυλλιά ή αμυγδαλιά για να το πάρουν τα χελιδόνια και να φτιάσουν τη φωλιά τους. Αυτά όλα μας τα θυμίζει η φωτογραφία μας.

Λίγα λόγια ακόμα, όμως για τον Μάρτη, γνωστόν κυρίως για τις εναλλαγές του καιρού και τις πολλές παροιμίες που τον συνοδεύουν. Κάποια, ίσως όχι και τόσο γνωστή. Καθώς ο Μάρτης ήταν προς το έβγα του χειμώνα οι παλιοί έλεγαν: «ας περάσει ο Μάρτης και από κει και μετά γλέπουμε…».

Και τώρα, η εξήγηση γιατί ο Μάρτης, «πότε κλαίει κει πότε γελάει»: Ο Μάρτης, λοιπόν, είναι λέει δίγαμος. Έχει δυο γυναίκες. Η μια όμορφη αλλά φτωχή και η άλλη πλούσια αλλά άσχημη. Κοιμάται εκείνος στη μέση του κρεβατιού, ανάμεσά τους. Όταν γυρίζει προς τη μεριά της άσχημης κατσουφιάζει και θυμώνει και τότε χαλάει ο καιρός και σκοτεινιάζει ο κόσμος. Όταν γυρίζει προς την όμορφη γελάει και χαίρεται, έχουμε λιακάδες και λάμπει όλος ο κόσμος.

Καλό μήνα, και όπου νάναι: «Να, του σπιτιού μας το χελιδόνι, που στη παλιά του φωλιά ζυγώνει»

Και του χρόνου.

* O κ. Κωστούλας είναι τέως Γενικός Διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού τομέα. E-mail: gcostoulas@gmail.com