Έκοψαν στα δύο πολυκατοικία 7.600 τόνων αντί να τη γκρεμίσουν: Τη μετέφεραν 55 μέτρα με τους κατοίκους μέσα

Αν κάποιος σου έλεγε ότι μια πολυκατοικία 100 μέτρων, βάρους 7.600 τόνων, κόπηκε στα δύο, μετακινήθηκε δεκάδες μέτρα πάνω σε ράγες και οι ένοικοί της δεν χρειάστηκε ούτε καν να βγουν από τα σπίτια τους, πιθανότατα θα πίστευες ότι πρόκειται για σενάριο κινηματογραφικής ταινίας.

Advertisement

Κι όμως, αυτό ακριβώς συνέβη στις 27 Μαΐου 1987 στην Άλμπα Ιούλια της Ρουμανίας. Σε μια εποχή χωρίς τα σύγχρονα ψηφιακά συστήματα και τις τεχνολογίες που διαθέτουν σήμερα οι μηχανικοί, μια ομάδα ειδικών πραγματοποίησε μία από τις πιο εντυπωσιακές μετακινήσεις κτιρίων στην ιστορία της πολιτικής μηχανικής.

Όλα ξεκίνησαν από έναν δρόμο που… συναντούσε μια πολυκατοικία

Η Ρουμανία βρισκόταν ακόμη υπό το κομμουνιστικό καθεστώς του Νικολάε Τσαουσέσκου, όταν σε πολλές πόλεις υλοποιούνταν μεγάλα έργα αστικής ανάπλασης. Στην Άλμπα Ιούλια είχε αποφασιστεί η διάνοιξη της λεωφόρου Transylvania Avenue, ενός δρόμου που θα άλλαζε τη μορφή της πόλης.

Υπήρχε όμως ένα σοβαρό εμπόδιο. Ακριβώς πάνω στη χάραξη της νέας λεωφόρου βρισκόταν μια πολυκατοικία μήκους σχεδόν 100 μέτρων, όπου ζούσαν περίπου 80 οικογένειες.

Η εύκολη λύση θα ήταν να εκκενωθεί το κτίριο, να κατεδαφιστεί και να ανεγερθεί νέο συγκρότημα κατοικιών. Οι μηχανικοί όμως κατέληξαν σε διαφορετικό συμπέρασμα. Υπολόγισαν ότι η μετακίνηση του κτιρίου θα κόστιζε λιγότερο από την κατεδάφιση, την αποζημίωση των κατοίκων και την ανοικοδόμηση νέων διαμερισμάτων.

Έτσι γεννήθηκε ένα σχέδιο που ελάχιστοι πίστευαν ότι μπορούσε να υλοποιηθεί.

Το σχέδιο: να κοπεί στα δύο και να… περπατήσει

Επικεφαλής του έργου ήταν ο Ρουμάνος μηχανικός Eugen Iordăchescu, ένας από τους σημαντικότερους ειδικούς στις μετακινήσεις κτιρίων. Ο ίδιος είχε αναπτύξει μια πρωτοποριακή τεχνική που επέτρεπε σε ολόκληρες κατασκευές να μεταφέρονται χωρίς να καταρρεύσουν, μια μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε αργότερα και για τη διάσωση ιστορικών εκκλησιών από τις κατεδαφίσεις της εποχής.

Το πρώτο βήμα ήταν να αποκοπεί η πολυκατοικία σε δύο ανεξάρτητα τμήματα.

Στη συνέχεια οι μηχανικοί έσκαψαν κάτω από τα θεμέλια και τοποθέτησαν έναν τεράστιο χαλύβδινο σκελετό, ο οποίος ανέλαβε να σηκώσει και να κατανείμει το βάρος των 7.600 τόνων. Πάνω στον σκελετό εγκαταστάθηκαν ειδικές ράγες, τροχοί και ένα σύστημα υδραυλικών γρύλων που επέτρεπε τη μετακίνηση με απόλυτα ελεγχόμενο ρυθμό.

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της επιχείρησης, οι 7.600 τόνοι αντιστοιχούν περίπου στο συνολικό βάρος δεκάδων μεγάλων επιβατικών αεροσκαφών.

Κάθε μισό της πολυκατοικίας μετακινήθηκε περίπου 55 μέτρα προς αντίθετη κατεύθυνση, δημιουργώντας στο κέντρο τον χώρο που χρειαζόταν για τη νέα λεωφόρο.

Κανείς δεν έφυγε από το σπίτι του!

Αν υπάρχει ένα στοιχείο που κάνει αυτή την ιστορία πραγματικά μοναδική, δεν είναι μόνο το γεγονός ότι μετακινήθηκε ένα κτίριο 7.600 τόνων, αλλά ότι οι περίπου 80 οικογένειες που κατοικούσαν σε αυτό δεν χρειάστηκε να εγκαταλείψουν ούτε για λίγο τα διαμερίσματά τους.

Οι μηχανικοί είχαν φροντίσει ώστε όλες οι βασικές υποδομές να παραμείνουν σε λειτουργία. Νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, φυσικό αέριο, τηλεφωνικό δίκτυο και αποχέτευση συνέχισαν να εξυπηρετούν κανονικά τους ενοίκους καθ’ όλη τη διάρκεια της μετακίνησης, χάρη σε ειδικές τεχνικές προσαρμογές των δικτύων.

Η επιλογή αυτή μόνο τυχαία δεν ήταν. Ο επικεφαλής του έργου, ο μηχανικός Eugen Iordăchescu, ήθελε να αποδείξει στην πράξη ότι η μέθοδος που είχε αναπτύξει ήταν απολύτως ασφαλής και μπορούσε να εφαρμοστεί χωρίς να διαταράσσει την καθημερινότητα των κατοίκων. Η ίδια η μεταφορά ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από έξι ώρες και, σε μια περίοδο που η Ρουμανία επένδυε σε μεγάλα έργα υποδομής, προβλήθηκε ως μια εντυπωσιακή επίδειξη των δυνατοτήτων της ρουμανικής μηχανικής.

Έξι ώρες που έγραψαν ιστορία

Παρότι η προετοιμασία του έργου διήρκεσε εβδομάδες, η ίδια η μεταφορά ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από έξι ώρες. Δεν σημειώθηκε κανένα ατύχημα, καμία κατάρρευση και καμία σοβαρή ζημιά στις εγκαταστάσεις του κτιρίου.

Η νέα λεωφόρος κατασκευάστηκε κανονικά, οι κάτοικοι συνέχισαν να ζουν στα ίδια διαμερίσματα και η πόλη απέφυγε το τεράστιο κόστος μιας ολικής κατεδάφισης και ανοικοδόμησης.

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα, τα δύο τμήματα της πολυκατοικίας εξακολουθούν να βρίσκονται στις θέσεις όπου μεταφέρθηκαν το 1987, εκατέρωθεν της λεωφόρου που κάποτε δεν μπορούσε να κατασκευαστεί εξαιτίας τους.

Η επιτυχία της μετακίνησης δεν ήταν μεμονωμένο κατόρθωμα. Ο Eugen Iordăchescu εφάρμοσε την ίδια μέθοδο και σε δεκάδες ακόμη κτίρια, ανάμεσά τους και ιστορικές εκκλησίες, σώζοντάς τες από τις κατεδαφίσεις της εποχής του Τσαουσέσκου. Γι’ αυτό και θεωρείται σήμερα ένας από τους σημαντικότερους μηχανικούς στην ιστορία της μετακίνησης κτιρίων.