Οι προβλέψεις και η πραγματικότητα

Αργά την Τετάρτη το βράδυ, σ’ ένα γνωστό τηλεοπτικό πολιτικό τοκ σόου, ο Διονύσης Τεμπονέρας, ως εκπρόσωπος του κόμματος Τσίπρα, ύψωνε το δάκτυλο στον υφυπουργό Κώστα Καραγκούνη και τον ρωτούσε με ύφος χιλίων καρδιναλίων: «Πείτε μου τι κερδίσαμε από την σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα». Λίγες ώρες νωρίτερα, πηγές από το περιβάλλον του Αντώνη Σαμαρά είχαν διαρρεύσει ότι η σύνοδος ήταν ένα περίπου ελληνικό Βατερλό. Οχι διότι έγινε κάτι εκεί εις βάρος των συμφερόντων μας, αλλά διότι ο Τραμπ πήγε στην Αγκυρα δίχως να περάσει από την Αθήνα. Και αυτό είναι de facto υποβάθμιση μας και αλλαγή συσχετισμών στην περιοχή.

Βεβαίως, η Σύνοδος έληξε και ο Τραμπ αναχώρησε δίχως να αφήσει πίσω του μια μοίρα F-35 ως πεσκέσι στον φίλο του τον Ταγίπ. Το είχαν προεξοφλήσει οι εγχώριοι υπερπαρτριώτες, που ήταν έτοιμοι να εκραγούν διότι ο Μητσοτάκης (δια της ανικανότητας και της προβλέψιμης εξωτερικής πολιτικής του) θα είχε παραδώσει τους αιθέρες μας στις τουρκικές ορέξεις, πλην την πάτησαν. Μήτε τους κινητήρες για τα ΚΑΑΝ πήρε με τη βούλα ο Ταγίπ, όπως είπε ο ίδιος «ελπίζει να μην υπάρξει πρόβλημα».

Advertisement

Αλλά αυτά δεν έχουν σημασία για τους εγχώριους τουρκοφάγους. Που είναι τόσο τουρκοφάγοι, ώστε λένε Ερντογάν και το στόμα τους στάζει μέλι. Στα μάτια τους, το ζύγι για την αποτίμηση μιας Συνόδου Κορυφής δεν είναι τα πρακτικά αποτελέσματα πολυμερών διαπραγματεύσεων μεγάλων και μικρότερων χωρών πάνω σε εξαιρετικά πολύπλοκα διεθνή ζητήματα, όπως Ουκρανικό, Μεσανοτολικό, σχέσεις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.

Το ζύγι είναι «τι κέρδισε ο Μητσοτάκης;». Αν δεν κέρδισε κάτι μεγάλο, έχασε κατά κράτος. Διότι ως γνωστόν, όταν ο Τσίπρας πήγαινε σε Συνόδους Κορυφής, πάντα κέρδιζε θριαμβευτικά και επέστρεφε με γεμάτες τις τσέπες. (Θυμόμαστε, θυμόμαστε…)

Το δεύτερο ζύγι είναι το γεωγραφικό δρομολόγιο των ηγετών. Δεν πέρασε ο Τραμπ απ’ την Αθήνα; Χάσαμε, υποβαθμιστήκαμε, σβήσαμε απ’ τον χάρτη. Διότι τον καιρό του Αντώνη, κανένας ηγέτης μεγάλης ξένης χώρας δεν πήγαινε πουθενά στον κόσμο, μήτε καν σε σύνοδο κορυφής, αν πρώτα δεν έκανε μια στάση στην Αθήνα για να υποβάλλει τα σέβη του.

Και το γεγονός ότι ο Μητσοτάκης έθεσε το casus belli μέσα στην Τουρκία; Με τον Εντογάν να μην το υπερασπίζεται δημόσια, αλλά να το υποβαθμίζει σαν να ήθελε να το ξεχάσει; Αδιάφορο. Στάχτη στα μάτια.

Το συμπέρασμα είχε ήδη βγει, πριν καν ξεκινήσει η Σύνοδος. Χάσαμε. Το γεγονός ότι τα πρακτικά της αποτελέσματα δεν συμβαδίζουν με τις προβλέψεις των εν Ελλάδι υπερπατριωτών, καταλήγει εις βάρος των αποτελεσμάτων και όχι των προβλέψεων. Αυτές είναι αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Ο Ταγίπ θα ναι πάντα ο υπερμεγαλοφυής ηγέτης που πετυχαίνει τα πάντα, ο Κυριάκος θα ‘ναι πάντα ο εθνικός looser που ξεπουλάει τα πάντα. Τα γεγονότα θα κοιτάζουμε τώρα ή τις επιθυμίες μας;