Advertisement
Οι κρίσεις, λένε, ξεσκεπάζουν τα τρωτά σημεία των κοινωνιών, αδυναμίες, φόβους, ανορθολογισμούς. Και κατά την υποχώρησή τους ελευθερώνουν την ακόρεστη δίψα για κανονικότητα, για ό,τι οι άνθρωποι εντατικά έχουν στερηθεί. Η πανδημία του κορωνοϊού, οι αποστάσεις, οι ζωές χωριστά γέννησαν, μετά, την ασυγκράτητη ανάγκη για ανεμπόδιστη ανάμειξη με το πλήθος των ανθρώπων. Τότε ήταν, στην πρώτη μετά COVID εποχή, που οι νέοι ανακάλυψαν μαζικά τα πανηγύρια και έκτοτε δεν έπαψαν να αποζητούν τη γνησιότητα της θορυβώδους πολυάνθρωπης γιορτής σε αυλόγυρους σχολείων και εκκλησιών, πλατείες χωριών, για να ξεφαντώσουν, ένα με τον συνωστιζόμενο ντόπιο πληθυσμό, μέχρι πρωίας, με φαΐ, ποτό, ατέρμονο κυκλικό χορό. Τώρα που τα μεγάλα πανηγύρια οδεύουν προς την αυγουστιάτικη κορύφωσή τους, φούντωσε ξανά στα κοινωνικά δίκτυα η κατεδαφιστική κριτική: «Φασαίοι» και τουρίστες αλλοίωσαν τον χαρακτήρα των πανηγυριών, κατέστρεψαν τον τελετουργικό χαρακτήρα γιορτών κλειστών, που επιβεβαίωναν σταθερά κάθε χρόνο την ενότητα συντοπιτών και επίλεκτων «ξένων». Πολλοί ντόπιοι –αποφαίνονται οι ιντερνετικοί δικαστές– αισθάνονται σαν να εισέβαλαν απρόσκλητα στο «σπίτι» τους ορδές άσχετων και να τους εκτόπισαν· αρκετοί πια δεν συμμετέχουν, οργανώνουν τα δικά τους μικρά πανηγύρια τον Σεπτέμβριο. Αλλωστε –λένε– τα μπουλούκια των νέων συρρέουν εκεί όχι για να χαρούν το ανεπιτήδευτο γλέντι με κλαρίνα, λαούτα και βιολιά, να αισθανθούν την αυθεντική κοινοτική ζωή, να επανασυνδεθούν με την παράδοση, να αγγίξουν την ψυχή του τόπου, αλλά για να ποστάρουν ότι «αισθάνονται χαρούμενοι στο πανηγύρι τοποθεσία Λαγκάδα», και να αναρτήσουν ξεκαρδιστικά βιντεάκια στο TikTok.
Δεν είναι όλα αλήθεια. Ναι, το κυνήγι των πανηγυριών έγινε μόδα. Ναι, οι μερικές εκατοντάδες πανηγυριστές έγιναν χιλιάδες. Ναι, τα πανηγύρια άλλαξαν, αλλά ταυτόχρονα άνοιξαν τον δρόμο στην αποκατάσταση ενός υποτιμημένου λοιδορούμενου κόσμου, πολιτισμικού πλούτου και αυθεντικότητας, που έγινε το αντίβαρο στο ψεύτικο σύμπαν της πόζας και των αλγοριθμικών κατασκευών, στην παραζάλη της διαρκούς συνδεσιμότητας, στη μοναξιά της οθόνης. Είναι τόσο ισχυρή η έλξη του βακχικού πλησιάσματος γνωστών και άγνωστων σωμάτων και ψυχών, η λαχτάρα για έναν ιδεατό τόπο μακριά από το τραυματικό πρόσφατο παρελθόν, το αβέβαιο παρόν και το δυσοίωνο μέλλον, που τα αρνητικά συμπαρομαρτούντα του συρμού δεν καταστρέφουν –ακόμη– τη μέθεξη με το πανάρχαιο πνεύμα των πανηγυριών.
