Τo χρονικό ενός (αποφευχθέντος) κακού

Κατευθυνόμενοι προς το λιμάνι της Ραφήνας θεωρούσα σχεδόν βέβαιο ότι θα ακυρωθεί το δρομολόγιό μας προς Τήνο. Οκτώ μποφόρ θάλασσα, δύναμη αέρα 120 χιλιόμετρα την ώρα με απανωτές ριπές και αυξητική τάση. Ωστόσο τα καράβια έφευγαν, έστω και με μεγάλες καθυστερήσεις. Το ίδιο και το δικό μας. Με μια ώρα καθυστέρηση αναχωρήσαμε στις 9.30 π.μ.

Το καράβι είχε καλή ρότα, παλιό σκαρί αλλά λόγω καιρικών συνθηκών θύμιζε ιστιοπλοϊκό γερμένο. Δεν μας τρόμαζε. Συνηθισμένοι από φουρτούνες και «απαγορευτικά»… Πότε πέρασαν 26 χρόνια από τότε που αποφασίσαμε την ανεμοδαρμένη Τήνο ως νησί της καρδιάς μας και πετάξαμε άγκυρα! Ωστόσο, να πω την μαύρη αλήθεια μου, μια έγνοια την είχαμε. Καθώς και μια απορία που τριβέλιζε το κεφάλι μου. Ποιος πήρε την ευθύνη και άφησαν τα καράβια να ταξιδέψουν;

Advertisement

«Μπόλικα προβατάκια» είπε χαριτωμένα μια γυναίκα δίπλα μου στον συνοφρυωμένο της σύζυγο «Προβατάκια τα βλέπεις εσύ; Αυτά είναι αγελάδες!», την αποστόμωσε. Στην Ανδρο άρχισαν τα όργανα. Προσπάθησε να μπει στο λιμάνι, πισωγύρισε, αρχίσαμε κάτι αψυχολόγητους γύρους, γύρω γύρω γύρω, ροντέο, κάτι ήχοι περίεργοι, αναγγελία καμία, περιμέναμε, περιμέναμε, κάποτε ακούστηκε από τα μεγάφωνα: «Δεν καταφέραμε να εισέλθουμε στο λιμάνι της Ανδρου λόγω ανέμων και έχουμε και πρόβλημα με μπλεγμένες άγκυρες. Θα κατευθυνθούμε προς το λιμάνι της Τήνου και για όσους έπρεπε να κατεβούν στην Ανδρο θα μεριμνήσει η εταιρεία με άλλα πλοία».

Σκέφτηκα την ταλαιπωρία των ανθρώπων, αλλά έχοντας σίγουρη την άφιξη στην Τήνο κανόνιζα και πού θα φάμε… Ερμη Ρέα! Κάποτε, και ενώ βλέπαμε το λιμάνι από μακριά, μας ανήγγειλαν ότι η αποβίβαση πρέπει να γίνει γρήγορα, γι’ αυτό να κατευθυνθούμε στα γκαράζ. Δεν επρόκειτο να τους ακούσω ούτε στον ύπνο μου. Θεώρησα άκρως επικίνδυνη την προτροπή. Και δεν κουνήθηκα από τη θέση μου. Δικαιώθηκα.

Τα γνωστά… Μπρος-πίσω και μετά ξανά ροντέο… Γύρω γύρω γύρω γύρω. Μετά από αρκετή ώρα, αναγγελία: «Δεν καταφέραμε να μπούμε στο λιμάνι της Τήνου και συνεχίζουμε για Μύκονο, όπου θα δέσουμε στο λιμάνι και η εταιρεία θα κανονίσει…». Σε αυτό το σημείο κόπηκαν τα πόδια μου. Είναι δυνατόν να μην μπορέσαμε Ανδρο-Τήνο και να πηγαίνουμε Μύκονο, άρα να περάσουμε και τη ζόρικη «σούδα» (έτσι ονομάζω εγώ το πέρασμα) Τήνου-Μυκόνου;

Και όντως, νέα αναγγελία: «Δεν θα οδηγηθούμε στο λιμάνι Μυκόνου. Βγήκε απαγορευτικό και πρέπει να επιστρέψουμε γρήγορα γρήγορα στο λιμάνι της Ραφήνας». Δεν έχω ακούσει πιο ατάλαντη αναγγελία. Τι πάει να πει «γρήγορα γρήγορα»; Τι να κάνω η έρμη επιβάτης; Ορθοπεταλιά; Στον λόγο του καπετάνιου διέκρινες την κοινή μας ανησυχία. Είχαμε γίνει ένα.

Εντέλει, νέα αναγγελία: «Κατευθυνόμαστε στο λιμάνι Λαυρίου, όπου και θα δέσουμε, και λεωφορεία της εταιρείας θα μεταφέρουν στο κέντρο της Αθήνας». Πόνεσε η ψυχή μου εκείνη τη μαμά με κόρη από την Πολωνία, που είχαν τάμα ζωής να πάνε Μύκονο και είχαν μαζέψει ευρώ το ευρώ. Αντε να έβγαζαν άκρη!

Εν ολίγοις, αγαπημένοι μου αναγνώστες, από τις 8 το πρωί, καταλήξαμε 9 το βράδυ στο Λαύριο. Εντεκα ώρες. Δεν είναι η φωνή ενός κακομαθημένου. Θάλασσα είναι, πολλά μπορεί να τύχουν. Αλλά ένιωσα τόσο να μας καπετανεύουν άτεχνα. Τόσο επιπόλαια να περνάμε ξυστά από μια τραγωδία.

Λίγες ημέρες μετά και ακόμα έχω την ίδια απορία. Ποιος και με τι κριτήρια παίρνει μια τόσο σοβαρή απόφαση να ταξιδέψει καράβι με τέτοιες καιρικές συνθήκες; Ποιος αποφασίζει, με μια άγκυρα από την Ανδρο και πέρα, τέτοια σκυταλοδρομία αψυχολόγητων δρομολογίων; Ποιος υπεύθυνος δρομολογίων Λιμενικού (πιθανώς κατόπιν πιέσεων ναυτιλιακών εταιρειών;) εγκρίνει τον απόπλου τόσων πλοίων (νομίζω έξι) εντός μιας ώρας από λιμάνι μη ικανό να διαχειριστεί τέτοιον όγκο, άρα και με δεδομένη την αναχώρηση (το καλοκαίρι);

Κατέγραψα το χρονικό ενός αποφευχθέντος κακού. Ελπίζοντας σε μελλοντική προνοητικότητα. Υπουργέ…

Υ.Γ.: Ακόμα μια φορά να θίξω και ακόμα ένα θέμα-μάστιγα ανά την επικράτεια. Αναφέρομαι στον πολιτισμό του WC. Υψιστο δείγμα πολιτισμού. Είναι δυνατόν στο λιμάνι της Ραφήνας, το πιο πολυσύχναστο λιμάνι του καλοκαιριού, ο καθρέφτης της χώρας μας στο τουριστικό τσουνάμι, είναι δυνατόν να μην έχει άνθρωπο καθαριότητας συνεχώς; Είναι δυνατόν να μη διαθέτει σαπούνι και χαρτί; Είναι δυνατόν να μη λάμπει; Ούτε αυτό; Ούτε, έστω, αυτό;