Ο Γoλγοθάς δύο παιδιών και ένα γράμμα

Δύο παιδιά, δίδυμα αδέλφια, σε ηλικία εφηβείας, κλήθηκαν να ανεβούν Γολγοθά. Σίγουρα ακούσατε, είδατε, κοντοσταθήκατε στην τραγική ιστορία, όπως και μεταδόθηκε. Ο πατέρας τους δολοφονήθηκε από τον ερωτικό σύντροφο της μητέρας τους. Η μητέρα προφυλακίστηκε καθώς θεωρήθηκε ηθικός αυτουργός στη δολοφονία. Προ ημερών είχαμε νέα, δραματική εξέλιξη καθώς η μητέρα αυτοκτόνησε στον Κορυδαλλό.

Καταλάβατε σε ποια υπόθεση αναφέρομαι; Τα παιδιά, όταν είχε προφυλακιστεί, είχαν παραδοθεί σε μια κρατική δομή. «Τι κάνει το κράτος;», συχνά αναρωτιόμαστε, πάντα με θυμό και άγριο τόνο. Υποτιμώντας εν αγνοία μας εξαιρετικούς προσηλωμένους λειτουργούς. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω έπραξε πολλά, ως όφειλε, και συγκινητικά.

Advertisement

Αλλά δεν είναι το θέμα μου αυτό και άλλωστε ποιος μαθαίνει ποτέ τα καλά; Δυο παιδιά, δίδυμα αδέλφια, σε ηλικία εφηβείας κλήθηκαν… Πόσα κλήθηκαν να διαχειριστούν οι ψυχές τους!.. Σκεφτείτε! Εχασαν πατέρα, και με τι τρόπο!.. Εχασαν μάνα, και με τι τρόπο! Παιδιά μορφωμένα, πολύγλωσσα, σπαραξικάρδια ευγενικά και καλότροπα. Η επιμέλεια πλέον θα δοθεί στον θείο και τη γιαγιά που κατέφθασαν από το εξωτερικό και ζητούν να τα φροντίσουν.

Το ζητούσαν από την αρχή. Ανθρωποι φερέγγυοι, με αισθήματα. Αρα, θα κληθούν να αλλάξουν εντελώς και περιβάλλον. Να εγκατασταθούν σε άλλη χώρα, άλλο σχολείο, άλλοι συμμαθητές. Δεν έμεινε κρίκος για κρίκος ανέπαφος στη ζωή τους. Ο μόνος δυνατός κρίκος είναι «Το ένα αδέλφι για το άλλο».

Η αυτοκτονία της μητέρας μεταδόθηκε από τον Τύπο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αναφέρθηκε και ένα γράμμα που άφησε η μητέρα για τα παιδιά της. Γράμμα, κάρβουνο συνείδησης, για όποιον το κράτησε στα χέρια του. Κάτι… Κάτι! Το μόνο που απέμεινε για εκείνα. Δεν είναι μωρά. Είναι έφηβα παιδιά. Πόσο να φροντίσεις να τα κρατήσεις έξω από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Αδύνατον.

Αυτό το γράμμα όφειλε όποιος το κράτησε στα χέρια να το παραδώσει στη δομή. Να καίγεται να φτάσει! Και οι επαγγελματίες να το χειριστούν σωστά. Μα, από αυτό το σημείο με «πυροβολεί» η ξεδιαντροπιά των ανθρώπων. Οι κοινωνικές υπηρεσίες των φυλακών Κορυδαλλού έχουν πράξει το καθήκον τους, τουλάχιστον, επικοινωνώντας με τη δομή των παιδιών;

Ακόμα πιο εμφατικά ρωτάω: Αν επικαλεστεί, ο όποιος αρμόδιος, ότι βρίσκεται σε ειδικό φάκελο δικογραφίας, και ως «προϊόν» χρήσιμο, γιατί κυκλοφορούν αποσπάσματά του στον Τύπο; Δεν είναι ύψιστη ντροπή παραχώρησης; Πώς γίνεται… Ας παίξουμε τους ανυποψίαστους… Πώς γίνεται να διαρρέουν αποσπάσματα από το γράμμα στον Τύπο; Αυτό, άραγε, έκοπτε όποιον το κράτησε στα χέρια; Αυτό έκοπτε όποιον το γράπωσε; Αυτή είναι η σωστή λέξη: «Γράπωσε». Ως ευκαιρία; Και πού είναι τώρα; Δεν είναι καρφίτσα σε άχυρα! Ηταν για τα παιδιά.

Χθες τελέστηκε η κηδεία της μάνας. Πλημμυρίζω δάκρυα μόνο στη σκέψη αυτών των ψυχών. Πόσα βάρη; Πόσα «αδιανόητα» να επεξεργαστούν, μια ζωή ολόκληρη, φορτίο δραματικά υπέρβαρο; Τι να τακτοποιήσεις; Ποιον από τους πιο σημαντικούς σου να πρωτοτακτοποιήσεις; Τακτοποιείται; Αν υπήρχε ψυχόμετρο!..

Θέλησαν να παραστούν, να αποχαιρετήσουν. Επρεπε να παραστούν. Παρέστησαν. Είναι σημαντικό για τη διαχείριση του πένθος της ψυχής τους. Λειτουργοί τα συνόδευσαν. Πιάστηκαν χέρι χέρι. Με πονάει να τα σκέφτομαι ως Χάνσελ και Γκρέτελ σε μαύρο δάσος.

Με θυμώνει η, για φτύσιμο, πράξη συνανθρώπου να εκμεταλλευτεί προς όφελος ένα γράμμα και να διανείμει το περιεχόμενό του ενώ δεν υπάρχει στα χέρια των παιδιών. Το τελευταίο της μάνας τους.