Κύριε Παναγιώτη Νέστορα… τα σέβη μου

Η ζωή είναι ξαφνιαστικά ενδιαφέρουσα. Εκεί που το σκοτάδι, το μαύρο σκοτάδι, εκεί και σου ξεπετάει μια λάμψη….Υπάρχουν τέτοιοι συνάνθρωποι! Αναρωτιέσαι. Και σχεδόν βουρκώνεις από το σπάνιο των αξιών τους.

Ενα ζευγάρι… Κοιτάζοντας το έργο από το «εδώ» και προς τα πίσω… Κάπως ως «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα», μπορούμε να συμπεράνουμε ότι μιλάμε για ανθρώπους ευγενικούς, επιεικείς, γλυκούς, χαμηλότονους. Αποκτούν δυο κόρες. Η μια, δυστυχώς, πεθαίνει σε νεαρή ηλικία από μια νόσο απάλευτη και αφήνει πίσω ένα παιδί. Ενα παιδί να τους συνδέει με το παιδί τους, την κόρη του ουρανού. Βαρύς ο πόνος της απώλειας. Η άλλη κόρη, η Αφροδίτη, αποδέχεται την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για κάθοδο στην πολιτική σκηνή. Την καμαρώνουν. Ώσπου ένα βράδυ, το αληταριό τρομοκρατών αποφασίζει, ελαφρά τη καρδιά, να χτυπήσει. Την βάζουν στόχο. Η συνέχεια μεταδίδεται από τα Μέσα. Έκρηξη, η μάνα της υποψήφιας Αφροδίτης, η Νιόβη Νέστορα νεκρή, η Αφροδίτη τραυματισμένη, ο πατέρας της το ίδιο.

Advertisement

Νέα σελίδα τρομοκρατίας, εν συνεχεία εγκληματικών ανοχών. Ημείς, βλέπεις, τους τρομοκράτες τους στέλναμε με ταξί στο σπίτι τους, μετά την σύλληψη. Υιοί υπουργών. Ημείς, βλέπεις, χαζεύαμε Κουφοντίνα να κόβει βόλτες στο κέντρο της Αθήνας. Ημείς, βλέπεις, μεταλαμβάνουμε τη γλώσσα της τοξικότητας από το Βήμα της Βουλής και την καμαρώνουμε να ενισχύεται και να ενισχύεται. Ημείς, βλέπεις, ανάμεσα στα Δικαστήρια και στα Κεντρικά της Αστυνομίας, επί της κεντρικότατης Λεωφόρου, αφήνουμε χώρο αγαθής συνύπαρξης για τη μαύρη κουρελαρία που δήθεν έχει ιδεολογικό υπόβαθρο. Ημείς, βλέπεις, τους νέους φοιτητές δεν τους στέλνουμε σε πανεπιστημιακή γραμματεία για πληροφορίες αλλά σε κόμματα που κάνουν χρέη υποδοχής. Ημείς, ημείς, ημείς….

Μπορείτε να φανταστείτε καημό για γονιό και σύζυγο; Μπορείτε να φανταστείτε άνθρωπο να τον λούζουν περισσότερα «Αν!». Μπορείτε να φανταστείτε τύψεις για την κόρη και ας μην της αναλογούν; Μπορείτε να μην τους φανταστείτε μέσα σε θυμό, βρασμό θυμού άτσαλου, δικαιωματικά, θυμού που πνίγει λαιμό! Να ζητάει εκδίκηση. Να παρεκτρέπεται, να απαιτεί. Όλα τα ανθρώπινα, ρε αδελφέ! Και όμως…

Παρακολουθώ τον λόγο της Αφροδίτης: «Μείναμε πλέον μόνοι, εγώ και ο πατέρας μου, μαζί με πολλά αναπάντητα “γιατί”. Το μόνο που προέχει τώρα για μας είναι να επουλώσουμε τις πληγές μας και να αγωνιστούμε να σταθούμε όρθιοι. Πρώτα για όλους τους ανθρώπους που είναι γύρω μας, συγγενείς και φίλους, μετά για μας και, τέλος, ώστε η τυφλή βία να μην κερδίσει».

Η σκυτάλη στον πατέρα της Αφροδίτης. Μελετήστε τον πατέρα της υποψηφίου Αφροδίτης, κύριο Παναγιώτη Νέστορα, να λέει στην κάμερα για τους δράστες, για αυτούς που τον βυθίζουν σε νέο πένθος: «Τι να πω; Αρρωστημένες σκέψεις και ιδέες. Ανανδρες επιθέσεις που δείχνουν μίσος. Τους εύχομαι να μην βρεθούν ποτέ αντιμέτωποι με κάτι αντίστοιχο στις δικές τους οικογένειες. Να τους έχει ο Θεός καλά, να τους προσέχει αλλά να τους προσέχει προς το καλό, προς την καλή πλευρά, και όχι σε αυτή που κάνουν όσα κάνουν».

Μελετήστε, λέξη λέξη, όσα είπε μέσα στον μεγάλο του πόνο, μέσα σε θυμό… Και αναρωτηθείτε όπως εγώ: Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι; Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι! Μέσα στο σκοτάδι του μίσους, των θυμών, της τοξικότητας, των ανθρωπάριων που ξεπουλάνε αξιοπρέπεια για να έχουν «δουλίτσα» πολυτελείας, μέσα σε ψεκασμούς «προβοκάτσια» άρρωστων υπάρξεων… Μέσα σε υπόνομο… Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι! Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι! Με τέτοια διαχείριση θυμού! Ναι, ναι! Πρέπει να αντιστηρίξουν την πολιτική. Τους επιτρέπεται; Αυτοί είναι οι νέοι γενναίοι. Τους θαυμάζω όσο και τους κλαίω.