«Θα μου γυαλίζετε τα παπούτσια»

Υπάρχουν διαβαθμίσεις στη χωριατιά, στη βλαχιά. Προς τα πάνω συναπαντιέσαι με τον αρχοντόβλαχο και τον καμαρώνεις, μα προς τα κάτω με τον μπουρτζόβλαχο και τον οικτίρεις. Υπάρχει και μια παροιμία που λατρεύω. «Πάτησε ο βλάχος ένα αβγό κι έφτασε τον Θεό». Η περίπτωσή μας. Ο mister Χωριάτικος. Αφησε, είπαν, και σημείωμα. Οντας σίγουρος για τη διαφυγή του στο εξωτερικό.

Μπορώ να τον φανταστώ να γελάει σαρδόνια, μπορώ να φανταστώ να βάζει τα πόδια επάνω στο τραπέζι μασώντας οπωσδήποτε κάτι, ενώ τα πρωτοπαλίκαρά του να τον καμαρώνουν ότι το αφεντικό «δεν μασάει». Στο χειρόγραφο μήνυμα απευθυνόταν, λένε, στους αστυνομικούς της Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος. «Με κυνηγάτε εδώ και τρία χρόνια αλλά στο τέλος, όταν φύγει ο Χρυσοχοΐδης, θα μου γυαλίζετε τα παπούτσια. Καλή αντάμωση». Αυτά είναι λόγια!

Advertisement

Φαντάσου ύψος-υψόμετρο!.. Ξυλοπόδαρων. Μεθυσμένος εξουσίας τα λογάριαζε στιβαρά, άσπαστα. Τον αδικείς; Πόσα χρόνια εξουσίαζε, πόσους δωροδοκούσε, πόσες δικτυώσεις εξασφάλιζε με ευκολία, υπήρχε έστω και ένας που να μην τον δάμασε, να μην τον χόρεψε στο δικό του ταψί; Ολα τα είχε εξασφαλισμένα-τακτοποιημένα-μελετημένα. Δικτυωμένος. Το Αλβανία – Ντουμπάι ήταν για εκείνον Σύνταγμα – Πατήσια. Σιγά την απαγόρευση εξόδου! Αλλά τον έπιασαν στα Γιάννενα, είπαν, στο τσακ φυγής! Η τελευταία διαδρομή. (Δεν παίρνω και όρκο.)

Παρακολουθούμε. Καλέ, εδώ μιλάμε για έργο! Netflix κι άγιος ο Θεός. Ολα τα στοιχεία. Ενας μαφιόζος, οι αχυράνθρωποι, το δίκτυο απλωμένο σε όλη τη χώρα, τα δώρα προς όλες τις κατευθύνσεις, οι πικάντικες λεπτομέρειες, τα κραγιόν των 40 ευρώ για τα «ψιλοκοκό» λαδώματα, τα αρώματα των 100 ευρώ ως επόμενο σκαλοπάτι «λάδι», για τα χοντρά δεν έχουμε συγκεκριμένες μαρτυρίες, γυναίκες, οπωσδήποτε γυναίκες να προσφέρουν υπηρεσίες σώματος.

Και απέναντι ο «Καλός Αστυνόμος»… Εν προκειμένω ο Χρυσοχοΐδης. Με τους καλούς αστυνόμους ως ομάδα αδιαίρετη και φερέγγυα. Αδιάσπαστοι, μουγκοί. Θα χτυπήσουμε παλαμάκια; Θα έπρεπε να πετάμε από ικανοποίηση. Να φανταζόμαστε τον μαφιόζο στη φυλακή. Το καλό στο τέλος πάντα νικάει. Και μάλιστα με ένα σκανδαλιάρικο κερασάκι, ένα σημείωμα, «Θα μου γυαλίζετε τα παπούτσια», να αποτελειώσουμε οριστικά τον Μίστερ Χωριάτικο.

Κινηματογραφικές καταστάσεις. Αντιστοίχως, ο Πρωθυπουργός μίλησε για «μεγάλα ψάρια». Και ο υπουργός Χρυσοχοΐδης, νικητής και τροπαιούχος, κάπως ως Λούκυ Λουκ που προχωρεί στην επόμενη υπόθεση, καβάλα στην Ντόλυ. Ενα συναρπαστικό ολοκληρωμένο σενάριο… Η ζωή, λένε, γράφει τα πιο δυνατά σενάρια. Ιδού!

Μα, αγαπημένοι μου αναγνώστες, να σας πω τη μαύρη αλήθεια μου. Αυτό που κυρίως με τρομάζει είναι ότι παρακολουθώ απαθής, λες και τίποτα δεν με εξάπτει. Ισως γιατί αυτό που κυρίως με ξεπερνάει, και το έχω λάβει σε υπερβολική δοσολογία για οτιδήποτε εξιχνιάζεται, είναι το πόσοι άνθρωποι διαβιούν δικτυωμένα λαδωμένοι. Πόσο στερούμαστε φερέγγυων ελεγκτικών μηχανισμών. Πόσοι υπάλληλοι συμπληρώνουν τα λαδώματα με έναν μισθό, και όχι το αντίθετο. Πόσοι είναι πρόθυμοι να τείνουν χείρα συνεργασίας σε παρανόμους. Πόσα παράθυρα διατίθενται για απατεώνες, εν αντιθέσει προς εντίμους.

Τι γόνιμα τα εδάφη της ελληνικής γης για διαφθορά στο διηνεκές. Πώς γίνεται και ό,τι το «τοποθετούμε» ανακουφιστικά «μέσα», ένα «μέσα» φυλακής, τιμωρίας, ποινής, ένα «μέσα» δικαίωσης του εντίμου… Το ξαναβρίσκουμε μπροστά μας σε νέο μετερίζι, ανώτερης διαφθοράς. Να μην πολυλογώ, αναφέρομαι στο συναίσθημα μιας ματαιότητας διαρκείας. Δεν ξέρω αν ισχύει και σε σας. Μιλάμε για ταινία. Οποτε βαρεθείς το κλείνεις. Και όποτε θελήσεις, ξανανοίγεις. Θα βρεθείς στο ίδιο σημείο που σταμάτησες.

ΥΓ: Σκάνδαλο με ΜΚΟ, δωρεές 5,8 εκατ. ευρώ για άρρωστα παιδιά κατέληξαν σε τσέπες ιδιωτών. Πόσα χρόνια μιλάμε για έλεγχο στις ΜΚΟ; Τα τελευταία δύο χρόνια υπάρχει λειτουργικό μητρώο στο υπουργείο Εσωτερικών και αρμόδια διεύθυνση που παρακολουθεί τις ΜΚΟ. Εχουμε να δούμε…