ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ «ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ». Ομιλία Προέδρου Τριφυλλείου Γ.Ν.Νικηφοράκη & Ευχαριστίες Μαν. Καλλίγερου

Ομιλία Προέδρου Τριφυλλείου Γ.Ν.Νικηφοράκη

Κυρίες και κύριοι,

Θα μου επιτρέψετε να γυρίσω το χρόνο πίσω και να σας μεταφέρω στον Αύγουστο του 1987. Ο ομιλών, κατά τριάντα εννέα χρόνια νεότερος, απολαμβάνει τις καλοκαιρινές του διακοπές στο Τσιρίγο μας.

Όταν, ξαφνικά και απρόσμενα, ένα πρωινό, την ραστώνη των διακοπών του την διαταράσσει η εμφάνιση του Μανώλη Καλλίγερου, ο οποίος του ανακοινώνει ότι αποφάσισε να εκδώσει μηνιαία τοπική εφημερίδα υπό τον τίτλο «Κυθηραϊκά» και του ζητά συνεργασία. Όπως αντιλαμβάνεστε η πρότασή του τον αιφνιδίασε πλήρως, δεδομένου ότι, μέχρι τότε, όχι μόνο δεν είχε κάνει αλλά ούτε είχε διανοηθεί κάτι παρόμοιο. Η πρώτη του λοιπόν αντίδραση ήταν αρνητική. Αλλά από τον Μανώλη δύσκολα ξεφεύγεις.Επέμεινε, και επειδή (στο εξής, με την άδειά σας, θα συνεχίσω σε πρώτο πρόσωπο) τον εκτιμούσα και τον  εκτιμώ για την εργατικότητά, την μεθοδικότητά, την οξυδέρκειά  και την στοχοπροσήλωση που των διακρίνουν, τελικά, εκών–άκων, υπέκυψα στις πιέσεις του και δέχτηκα να του δίνω προς δημοσίευση όσες παλιές εύθυμες τσιριγώτικες, κατ’ ακρίβεια χωραΐτικες, ιστορίες γνώριζα. Έτσι δημιουργήθηκε η στήλη «Κυθηραϊκά Ανέκδοτα», στην οποία με σήμα κατατεθέν την σαρδέλα στο κλουβί και υπό το ψευδώνυμο «Altro Mondo», δεδομένου ότι δεν είχα καμιά εμπιστοσύνη στις ευθυμογραφικές μου ικανότητες, δημοσίευσα καμιά εικοσιπενταριά εύθυμες ιστοριούλες. Και μακαρίζω εαυτόν για την πρόνοια μου να γράψω υπό ψευδώνυμο δεδομένου ότι μετά από λίγο ενέσκυψε ο παρακαθήμενος μου maître της ευθυμογραφίας, ο Γιώργος ο Δρυμωνιάτης, ο οποίος με τις «Κουριόζικες Ιστορίες» του εκμηδένισε τα δικά μου πρωτόλεια.

Επομένως συνδέομαι με τα «Κυθηραϊκά» από την εποχή της κυοφορίας τους και έκτοτε τα παρακολουθώ ανελλιπώς, τόσο για την πάντα επίκαιρη και τεκμηριωμένη ειδησιογραφία τους και για την μετά παρρησίας έκφραση γνώμης για όλα τα θέματα που απασχολούν το Νησί μας όσοκαι για την συνεχή ενασχόλησή τους με θέματα που άπτονται της ιστορίες, του πολιτισμού και της λαογραφίας του Τσιρίγουμας. Πράγμα αναμενόμενο άλλωστε, αφού ο Μανώλης υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Κυθηραϊκών Μελετών και επί δεκαετίες επίλεκτο και δραστήριο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της μάλιστα δε για περισσότερα είκοσι χρόνια διετέλεσε και Αντιπρόεδρός του.

Και αυτό φάνηκε ήδη από το πρώτο φύλλο των «Κυθηραϊκών», αφού στην πρώτη σελίδα του φύλλου αυτού, αναδεικνύει το πρόβλημα της σύλησης  των μνημείων των Κυθήρων και ειδικότερα αυτών της Παλιόχωρας.

Έκτοτε δεν υπάρχει φύλλο χωρίς θέμα ή αναφορά σε θέματα αρχαιολογικά, ιστορικά, λαογραφικά, ονοματολογικά, μνημείων και παράδοσης.

Άριστος γνώστης της κυθηραϊκής ιστορίες, των μνημείων, της τοπογραφίας και της ονοματολογίας του τόπου μας, εκμεταλλευόμενος ένα ευρύτατο δίκτυο πληροφοριοδοτών, από τους οποίους έχει την μοναδική ικανότητα να αλιεύει πληροφορίες αλλά και το αρχειακό υλικό, δημοσιευμένο και αδημοσίευτο, που απόκειται στο Ιστορικό Αρχείο Κυθήρων, εντοπίζει πηγές, επιλύει γρίφους και αναδεικνύει άγνωστα μνημεία των Κυθήρων. Επομένωςείναι απολύτως δικαιολογημένο και εύστοχο αυτό που εδώ και πολλά χρόνια επεσήμανε ό αείμνηστος Καθηγητής Γιώργος Ι. Κασιμάτης ότι δηλαδή ο Μανώλης μπορεί να μην σπούδασε ιστορικός αλλά «γεννήθηκε ιστορικός».

Σταδιακά λοιπόν δημιούργησε στην εφημερίδα του την μόνιμη στήλη υπό τον γενικό τίτλο «Αναζητώντας τις Ρίζες μας», στην οποία αναπτύσσονται και αναλύονται θέματα που αφορούν τα Κυθηραϊκά Επώνυμα, Τοπωνύμια και Παρωνύμια. Η στήλη αυτή, που την συντάσσει και επιμελείται μόνος του, υπήρξε η μήτρα από την οποία δημιουργήθηκαν δύο ήδη πολύ αξιόλογα και πρωτότυπα βιβλία του, τα οποία εξέδωσε η Εταιρεία ΚυθηραϊκώνΜελετών, τα «Κυθηραϊκα Επώνυμα», το οποίο μάλιστα κυκλοφόρησε και στα αγγλικά, αφού είχε μεγάλη ζήτηση και στην κυθηραϊκή διασπορά, καθώς και τα «ΚυθηραϊκάΤοπωνύμια», είναι δε επί θύραις η κυκλοφορία και των Κυθηραϊκών Παρωνυμίων, και πάλι από τις εκδόσεις της Εταιρείας Κυθηραϊκών Μελετών,  με την έκδοση των οποίων ολοκληρώνεται η τριλογία του της κυθηραϊκήςονοματολογίας. Στο σημείο αυτό θα ήταν παράληψη να μην αναφερθεί ότι ο Μανώλης για τα βιβλία του «ΚυθηραϊκάΕπώνυμα» και «Κυθηραϊκά Τοπωνύμια», αξιώθηκε της τιμής να βραβευτεί, το έτος 2012, από την Ακαδημία Αθηνών, η οποία έκρινε ότι τα βιβλία αυτά «….. αποτελούν τον καρπό πρωτότυπων και πολύχρονων ερευνών με τις οποίες διαφωτίζεται η νεώτερη ιστορία των Κυθήρων και προσφέρεται ύλη για νέες έρευνες». Είναι δε χαρά και τιμή μας που παρευρίσκεται σήμερα ανάμεσά μας ο φιλοκυθήριοςκαι διακεκριμένος Ακαδημαϊκός, ο Ομότιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κύριος Απόστολός Γεωργιάδης, ο οποίος ήταν ένα εκ των τριών Ακαδημαϊκών που συνέταξαν την εισηγητική έκθεση για την βράβευση του Μανώλη.

Άλλη μόνιμη στήλη είναι αυτή που επιγράφεται «Φωτογραφικές Μνήμες», στην οποία με βασικό τροφοδότη τον Σταμάτη Γιαννιώτη δημοσιεύει φωτογραφίες στις οποίες απεικονίζονται χαρακτηριστικές στιγμές από την αγροτική, κοινωνική και σχολική ζωή των Κυθήρων των δεκαετιών του πενήντα και του εξήντα, ζωής που, αν και την ζήσαμε οι περισσότεροι από εμάς, φαντάζει τόσο μακρινή σε σχέση με την αντίστοιχη σημερινή κατάσταση της κοινωνίας του νησιού μας.

Επιπρόσθετα από τις στήλες των «Κυθηραϊκών» εντοπίστηκαν και αναδείχθηκαν άγνωστα μνημεία, όπως, ενδεικτικά, το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου στην Κολοκυθιά, ο Πύργος στο Γερακάρι, η Αγία Θεοδώρα στη Χάλα, η Μάνα του Συντριβανιού στο Μανιτοχώρι, ο Πύργος των Βενιέρη, επίσης στο Μανιτοχώρι, η Παναγία η Παρθενιώτισσα, η Παναγία στα Μελισουργεία και άλλα.

Επίσης στην εφημερίδα του φιλοξενήθηκαν μελέτες ιστορικών και άλλων επιστημόνων, όπως, όλως ενδεικτικά, της Ακαδημαϊκού Χρύσας Μαλτέζου, των πανεπιστημιακώνΚαίτης Αρώνη-Τσίχλη, Βασίλη Λευθέρη, Γιώργου Λεοντσίνηκαι Μανώλη Δρακάκη, του Δρ. Νίκου Γλυτσού αλλά και των Ελένης Χάρου-Κορωναίου, Γιώργου Κωστούλα, Κοσμά Μεγαλοκονόμου, Βασίλη Χάρου, Νίκου Γκοτσίνα, Γιάννη Τσίχλη, Γιώργου Λουράντου, Ρενάτας Πανταζίδου καθώς και του ομιλούντος, από τις οποίες αναδείχτηκαν ή αναλύθηκαν διάφορες επιμέρους πτυχές της κυθηραϊκής ιστορίας.

Δικαίως λοιπόν στην εισηγητική έκθεση της Ακαδημίας Αθηνών για την βράβευση του Μανώλη Καλλίγερουεπισημαίνεται ότι η βράβευση του αποφασίστηκε, όχι μόνογια τα δύο βιβλία του, στα οποία ήδη αναφέρθηκα, αλλά «και  για την συνολική προσφορά του στην έρευνα και τη διαφύλαξη του πολιτισμού και της παράδοσης των Κυθήρων, καθώς και για τη συμβολή του στη διατήρηση του δεσμού των απανταχού Κυθηρίων με την πατρίδα τους.».

Τελειώνοντας, ας μου επιτραπεί, να επισημάνω μια ασυγχώρητη παράληψη της σημερινής εκδήλωσης, για την οποία ευθυνόμαστε όλοι όσοι είχαμε την πρωτοβουλία της διοργάνωσής της. Η τιμητική εκδήλωση δεν έπρεπε να γίνειμόνο για τον Μανώλη αλλά και για την Άννα, την γυναίκα του, την τόσο διακριτική, ευγενική και αθόρυβα υποστηρικτική, η οποία όχι μόνο  υφίσταται αγόγγυστα όσα συνεπάγονται οι τόσες δραστηριότητές του, αλλά τον στηρίζει και τον ενθαρρύνει σ’ αυτές.

Μανώλη, μη σου κακοφανεί, αλλά χωρίς την Άννα αμφιβάλω αν θα είχες κατορθώσει τόσα πολλά.

Σας ευχαριστώ.

 

 

 

---

Ευχαριστίες Μανώλη Καλλίγερου

Αγαπητοί φίλοι καλησπέρα σας

Μπαίνοντας αισίως στα 39 χρόνια ζωής αυτής της εφημερίδας ήρθε η ώρα αυτή με τη σημερινή εκδήλωση, που οργάνωσαν μερικοί φίλοι, που έζησαν για πολλά χρόνια μέσα στα Δ.Σ. των Ιδρυμάτων μας και των Σωματείων μας κι έχουν γνωρίσει από κοντά πόσες δυσκολίες και άγχη έχει το άθλημα να οργανώνεις και να εκπροσωπείς τους ανθρώπους και ειδικά όσους ανήκουν στην εσωτερική διασπορά, ακόμα δε περισσότερο στη διασπορά σε όλο τον πλανήτη. Σκεφτείτε τώρα πόσο πολλαπλασιάζονται όλα αυτά σε μία εφημερίδα, που πρέπει να συνδυάσει διαφορετικές απόψεις πολλών ανθρώπων με διαφορετικές ανάγκες, προσδοκίες και επιδιώξεις. Ανθρώπων που θέλουν ένα σταθερό δεσμό με τη γενέτειρα, την οποία μερικοί βλέπουν απλά σε μεγάλα χρονικά διαστήματα, τα οποία όλο και αραιώνουν με το χρόνο. Φυσικά, το πιο σημαντικό σε ένα έντυπο τοπικού χαρακτήρα είναι η διαπίστωση των πιο σημαντικών προβλημάτων του τόπου και οι τεκμηριωμένες προτάσεις που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, χωρίς εντάσεις και αντιπαραθέσεις κατά το δυνατόν. Αυτό το κομμάτι είναι το μόνο, στο οποίο θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα και να αναφέρω λίγα παραδείγματα. Στο πρώτο φύλλο, το 1988, κύριο θέμα ήταν η ανάγκη συνένωσης των σχολείων, που ακολούθησε τις διαπιστώσεις της ραγδαίας μείωσης του πληθυσμού, άρα και των μαθητών. Λίγα χρόνια αργότερα, πάλι κύριο θέμα ήταν η ανάγκη για συνένωση των κοινοτήτων, που ήταν απόρροια της ίδιας αιτίας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η διαπίστωση ότι αρχίζει να πηγαίνει όλο και βαθύτερα ο υδροφόρος ορίζοντας με τις μειωμένες βροχοπτώσεις, τη μεγάλη άνοδο της κατανάλωσης και  την αύξηση των γεωτρήσεων, έγινε πρωτοσέλιδο η ανάγκη για αφαλατώσεις κάτω από τα ειρωνικά χαμόγελα όσων δεν είχαν ακόμη συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος.  Να προσθέσουμε εδώ την ανάγκη νέας χάραξης στο κεντρικό οδικό δίκτυο, την συγκέντρωση των προσπαθειών για ένα κατάλληλο λιμάνι, τις διαρκείς δημοσιεύσεις για το πρόβλημα σχεδιασμού των αγόνων γραμμών και δεκάδες άλλα προβλήματα; Πολλά από αυτά έγιναν και άλλαξαν τον τόπο προς το καλλίτερο, για άλλα γράφουμε ακόμη και για μερικά οι διαφορές και διαμάχες που εμπόδιζαν την εξέλιξή τους υπάρχουν μέχρι σήμερα και ταλαιπωρούν τον τόπο. Όμως κύριος σκοπός ενός τοπικού εντύπου δεν είναι η διαιώνιση και η ένταση των αντιθέσεων, αλλά η επισήμανση και η ανάλυση των προτάσεων και προβλημάτων. Και σε αυτό τον τομέα νομίζουμε ότι συνέβαλε και η δική μας παρουσία και προσφορά. Και η σημερινή αναγνώριση δεν είναι τίποτε άλλο από μία επιβράβευση αυτών των λίγων που προσφέραμε.

Η αποψινή βραδιά δεν θα άφηνε κανένα περιθώριο ακόμη και στον πλέον μετριόφρονα να πει ότι θα τον άφηνε ασυγκίνητο. Ειδικά στον ομιλούντα που, έχοντας υποστηρίξει πολλές φορές μέσα από τις στήλες της εφημερίδας ότι οι άνθρωποι, που κάτι έχουν προσφέρει στη ζωή και οι φίλοι και οι συνάνθρωποί τους το αναγνωρίζουν, είναι καλλίτερα να ακούν όσα έχουν να τους πουν όσο ζουν, γιατί μετά τα ακούν οι άλλοι…. Έτσι κι απόψε αυτό εδώ έχει αυτήν ακριβώς τη μορφή. Ένα είδος μνημοσύνου σε …ζωντανό. Όμως αυτό ίσως είναι που δίνει τόση ευχαρίστηση σε αυτόν που το ακούει με την ελπίδα ότι όλα αυτά τα κάπως υπερβολικά είναι και αυτά ακριβώς που πιστεύουν όσοι τα λένε. Κι επειδή αυτό ακριβώς πιστεύω κι εγώ, αυτό με κάνει πολλαπλά ευτυχισμένο. Κι εδώ μου δίνεται η ευκαιρία να πω μερικές εκατοντάδες ευχαριστώ σε όλους όσους σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο. Πρώτα- πρώτα όμως οφείλω μερικά προσωπικά ευχαριστώ, τα οποία θα ήθελα να τα ακούσετε κι εσείς. Αρχικά το μεγαλύτερο ευχαριστώ είναι σε έναν άνθρωπο-ήρωα, που όλα αυτά τα χρόνια στάθηκε δίπλα μου, όπως λίγοι θα μπορούσαν να το κάνουν. Ανέλαβε όλα τα δύσκολα και με μαεστρία, μεράκι, καρτερικότητα και ΑΓΑΠΗ, επιτέλεσε ένα έργο κατά πολύ μεγαλύτερο από αυτό που τώρα ακούσατε από τους φίλους που είχαν την καλοσύνη να σας μεταφέρουν εδώ, τα λίγα που έκανα εγώ. Μεγάλωσε δύο υπέροχα παιδιά, τα οποία επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω, καθώς πολύ λίγες φορές φάνηκαν να ζηλεύουν λίγο από την ίδια λατρεία που είχα στο τρίτο μου παιδί, αυτήν την εφημερίδα που γεννήθηκε 5 χρόνια μετά από το δεύτερο. Πολλές φορές, είναι η αλήθεια, ότι έδινα μεγαλύτερη σημασία στο μικρότερο, αλλά αυτό το συνηθίζουν πολλοί γονείς!

Κοντά 20 χρόνια, τα μισά περίπου από όσα εκδιδόταν η εφημερίδα, το φύλλο έβγαινε με χειρόγραφα, με πολλές ώρες τη νύχτα, να ψάξεις, να διασταυρώσεις, να γράψεις, να διορθώσεις, να τυπώσεις, να διεκπεραιώσεις, να ταχυδρομήσεις, να σηκώνεις τηλέφωνα, να ακούς παράπονα, να σε απειλούν τα μεσάνυχτα στο τηλέφωνο, να σου επιτίθενται όχι μόνο φραστικά και εσύ να μην βρίσκεις χρόνο για τα μεγαλύτερα παιδιά σου. Αν με ρωτήσετε αν το μετάνιωσα δεν ξέρω τι να σας πω. Μάλλον όλοι μας εκ των υστέρων αν μας ρωτούσαν ίσως θα λέγαμε ότι θα κάναμε κάτι άλλο από αυτό που τελικά κάναμε. Πάντως, δεν σας κρύβω, ότι όσα έκανα τα ευχαριστήθηκα, παρά τις όποιες δυσκολίες. Είπαμε, αγαπάς αυτό που κάνεις, αλλιώς απλά δεν το κάνεις!Ευχαριστώ, λοιπόν, Άννα, ευχαριστώ, Μαντώ, ευχαριστώ, Άκη. Και κοντά σε αυτούς ευχαριστώ το φίλο Πάνο Βάρδα που μου έβαλε την ιδέα, το φίλο Γιάννη Δημητριάδη, που με παρότρυνε να ξεκινήσω και βοήθησε στα πρώτα δύσκολα βήματα. Ευχαριστώ όλους τους φίλους, συνεργάτες και γενικά όσους με βοήθησαν όλα αυτά τα χρόνια να σταθώ όρθιος, να μην λυγίσω στις δυσκολίες, να συνεχίσω μέχρι τώρα με το ίδιο πάθος να κάνω ό,τι νομίζω καλλίτερο για τον τόπο μας. Τουλάχιστον αυτό που μπορούσα να κάνω. Δεν πρέπει να ξεχάσω και το τυπογραφείο μου, που συμπορευόμαστε από το 1988, λίγους μήνες μετά το αρχικό εγχείρημα και είμαστε ακόμη σε μία αδιατάραχτη συνεργασία. Ευχαριστώ το Γιώργο Ζώρζο και το γιο του Νίκο για τη συνεργασία μας όλα αυτά τα χρόνια, που στάθηκαν κοντά στη μεγάλη τρέλα και σε όσα περάσαμε μαζί. Ακόμη ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας όλα τα μέλη των Δ.Σ. των Ιδρυμάτων και Σωματείων για την πρωτοβουλία που πήραν να οργανώσουν τη σημερινή εκδήλωση. Ιδιαίτερα την πρόεδρο της ΕΚΜ κυρία Κ. Αρώνη-Τσίχλη και το Γ. Κασιμάτη του ΚΙΠΑ, που πρώτοι έβαλαν την ιδέα στο τραπέζι. Ειδικά την ΕΚΜ στην οποία ήμουν ιδρυτικό μέλος και μέλος του Δ.Σ. πάνω από 40 χρόνια, αλλά και το Σύνδεσμο από τον οποίο επίσης πέρασα από το Δ.Σ., το Τριφύλλειο και το ΚΙΠΑ, στα οποία είμαι ακόμη, αλλά και την Αδελφότητα από την οποία σπάνια έλειψα από τις εκδηλώσεις της.

Αυτό που δεν μπορώ να κάνω εδώ είναι να ευχαριστήσω έναν-έναν χωριστά όλους τους συνεργάτες που πλούτισαν αυτή την εφημερίδα με τις συνεργασίες τους. Δυστυχώς, αν επιχειρήσω να αναφέρω ονόματα κάποιους θα ξεχάσω, όμως η γενική αναφορά δεν έχει την έννοια της λήθης. Αντίθετα, τους ευχαριστώ όλους, ακόμη κι αυτούς που δεν μπορούν να με ακούσουν, όπως τον πρώτο. Το φίλο, το γείτονα και τον υπέροχο άνθρωπο Γιώργο Λευθέρη, που έστελνε τις συνεργασίες του από τα πλοία που ταξίδευε, τον Αντρέα Λουράντο-Κονταράτο, που έφυγε κι αυτός για εκεί Επάνω, αλλά και αυτούς, που μέχρι σήμερα είναι κοντά μου. Ξεχωρίζω αυτούς που κλείνουν τα ίδια χρόνια με την εφημερίδα, την Ελένη Χάρου, τη μία και μοναδική και τον ακάματο γιατρό Κ. Μεγαλοκονόμο, το μεγάλο ψαχτήρι στον Ποταμό. Τι να πω για τους «μυστικούς πράκτορες» της Πεζούλας του Τριβόλου, μερικοί από τους οποίους ακόμη γράφουν στα κλεφτά, αλλά δεν θέλουν καμία μνεία στη συνεισφορά τους. Μάλλον θα θυμούνται όσα ακολούθησαν τα μαύρα ράσα της συμφοράς του 1996! Και τέλος, εσάς τους τρεις εδώ σήμερα, που μου θυμίσατε μερικά πράγματα, που κι εγώ είχα ξεχάσει. Ο Κώστας, ο Γιώργος κι ο Γαβρίλης εκτός από τα καλά τους λόγια έχουν συνεισφέρει πολλά στην εφημερίδα.

Φυσικά τίποτα από όλα τα παραπάνω δεν μπορούσε να είχε γίνει ή να προχωρήσει σωστά αν δεν υπήρχατε ΕΣΕΙΣ, οι αναγνώστες μας. Η δική σας συμπαράσταση και βοήθεια μου έδινε κάθε φορά δύναμη να συνεχίσω και να μην λυγίσω από τις πολλές και μεγάλες δυσκολίες που συνάντησα σε όλη αυτή την πορεία των 40 σχεδόν χρόνων, που στην ουσία συμπορεύτηκα μαζί σας.

Τέλος, να σας ενημερώσω από εδώ για κάτι ακόμη. Ολοκληρώθηκε και κυκλοφορεί σε λίγο καιρό το 3ο βιβλίο της τριλογίας «Κυθηραϊκά Επώνυμα», «Κυθηραϊκά τοπωνύμια» και τώρα τα «Κυθηραϊκά παρωνύμια», με τα οποία κλείνει η  συγγραφική μου δραστηριότητα στο 11ο βιβλίο, με όλα να αφορούν τα Κύθηρα.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ με όση ειλικρίνεια έχω για όλη τη συμπόρευση μαζί μου όλα αυτά τα χρόνια κι εύχομαι το καλλίτερο για όλους και για τον καθένα χωριστά.