Καρναβάς στη θάλασσα

Τον είχε φάει ο παπα-Γιώργης τον μαστρο-Μήτσο από το Μυλοπόταμο.

-Μου τόχεις τάξει καιρό, μα σε βλέπω κι όλο όξω νου κάνεις, το κακόμοιρο. Να το ξεχάσω λέεις;

-Παπά μου να μην ξεχάσεις τίοτα. Μόλις  κονομηθώ δυναμίτες θα’ ‘ρθω να σε πάρω εγώ, να διαούμε στο Λιμνιώνα, να βγάλεις τ’’ άχτι σου.

-Ορφό θέλω, μεγάλο σαν μουσκάρι…, το κακόμοιρο.

Σε καμία δεκαρέα μέρες από τότες, μια βαρκούλα ομορφούλα σκαμπανάβαζε στον πόρο του Λιμνιώνα, ετράβα δυτικά για την ξέρα κι ένα κατάμαυρο πράμα, σαν πανί, εσκάμπιζε από μακριά απάνω της. Ο παπα-Γιώργης ήτανε, όρθιος μες στη μέση κι απολάμβανε το θαλασσινό αεράκι που του ανέμιζε τα ράσα και τα γένια. Είχε μερακλωθεί κιόλας κι είχε πάρει ένα τροπάριο στα χείλια:” Κύματα θαλάσσης τον κρύψαντα πάλε διώκτην τύραγνον…”.Ο Μήτσος, σταυροπόδι στην κουβέρτα της βάρκας, επολέμα τα πυρομαχικά. Σε μια στιγμή π’’ ασήκωσε το κεφάλι του κι είδε τον παπά ολόρθο, με ράσα και με καρναβά, τον αποπήρε:

-Ε…, παπά, για μπουρλότο πάμε, δεν πάμε να λειτουργήσουμε. Πέτατα τα ράσα και γίνου άνθρωπος.

-Α όχι Μήτσο μου, όχι…δεν μου το επιτρέπει το σχήμα μου. Ποτέ μου δεν τα βγάζω παρά μόνο στον ύπνο μου.

ʼΑγιος άνθρωπος ο παπάς, θεοσεβούμενος και ανθρώπινος μαζί, αγαθός μα και πειραχτήρι μέγα, κατά την ώρα. Πραγματικά το παραδεχόσουνα πως αντιπροσώπευε το Θεό επί της γης, σαν όλους σχεδόν τους παπάδες εκείνης της εποχής. Κι ο Μήτσος…άλλος λεβενταράς αυτός. Πρώτος στ’’ αστεία και στα πειράγματα κι ελόγου του. Με τον παπά ήτανε φίλος χρόνια και χρόνια. Οι διαολίες που είχε κάμει ο ένας τ’’ αλουνού δεν περιγράφονται. Χωρίς να υπάρξει ποτέ από κανένανε παρεξήγηση. Καθαροί, καλόκαρδοι, πάντα γελαστοί, γνήσιοι ανθρώποι.

-Μωρέ βγάλτα που σου λέω, ποίος θα σε δεί επαδά;

-Όχι Μήτσο, με βλέπει ο Κύριος.

Ο Μήτσος δεν του είπε άλλη κουβέντα, αλλά το μυαλό του επήγε αμέσως στην κασκαρίκα. Δεν θέλεις να τα βγάλεις παπά; Καλά…, να δεις γέλια που θα κάμει σε λιγάκι ο Κύριος…

Σαν να εσώνανε στην ξέρα ρίξανε το μισαδάκι για να κάμουνε μπασμό. Εγιόμισε ο αφρός αγόνι. Ο παπάς από την κουπαστή ευλογούσε.

-Κύριε των δυνάμεων…, χοντρό πράμα θα βγάλομε, το κακόμοιρο.

-Πάρε παπά το γυαλί και ξάνοιγε τον πάτο, να ετοιμάσω εγώ τις τορπίλες. ʼΑμα δεις το μουσκάρι να μου φωνάξεις ευτύς.

Πήρε ο παπάς το γυαλί και κρεμάστηκε στην κουπαστή. Ο Μήτσος πήρε εφημερίδες κι άρχισε να τυλικώνει τσοι δυναμίτες, να βάνει το καψούλι κι από πίσω το φτύλι και να φτιάχνει έτσι τσι τορπίλες.Α λλά σε μίανε δυναμίτη και καψούλι δεν έβαλε. Σκέτη εφημερίδα ετύλιξε. Μόνο φτύλι έβαλε στην άκρη. Ο παπάς απάλεβε με το γυαλί και δεν τον είδε είντα επολέμα. Δεν είδε βέβαια πως έφτιαξε και μία κάλπικη τορπίλα.

-Παπά, βλέπεις ψάρι;

-Τίοτα, το κακόμοιρο.

-Για να δω κι εγώ.

Πήρε ο Μήτσος το γυαλί κι ούτε που είδε κι αυτός τίοτα, αλλά έπρεπε να εφαρμόσει το σχέδιό του.

-Έχει εκειά σ’’ ένα θαλάμι ένα μωρό. Θα’ ναι ίσαμε πέντε οκάδες.

-Αμόλα τήνε, είντα περιμένεις.

Επήρε ο Μήτσος στο δεξί την κάλπικη τορπίλη, αυτήν που ήτανε σκέτη εφημερίδα με φτύλι στην άκρη, με το αριστερό πήρε το τσιγάρο από το στόμα κι έβαλε φωτία στο φτύλι. Ο παπάς τον ξάνοιγε. Μόλις αρχίνιξε να καπνοβολά κάνει ετσά ο Μήτσος να τήνε ρίξει στη θάλασσα, ακουμπά τάχαμου κατά λάθος το χέρι του στον ώμο του παπά κι η μπόμπα τούφυγε, την αμόλυσε δηλαδής, κι έπεσε καταμεσίς στη βάρκα. Έβαλε και μία φωνη, “Παναγία μου” κι έδωσε μίανε μπλούμ στο πέλαγος. Ο παπάς προς στιγμή τάχασε, αλλά σαν είδε την τορπίλη σφηνωμένη στον πάτο της βάρκας να καίει και τον Μήτσο να βουλαμπλέει, σου λέει εγώ είντα ξαργώ;”Παναγία μου” είπε κι ελόγου του κι όπως ήτανε, ετσίνιξε. Μπλούμ κι αυτός. Εκολύμπα με δύναμη και σαν έσωσε δίπλα στο Μήτσο, εκατό μέτρα μακριά από τη βάρκα, εβούλωσε με τα δάχτυλα τ’’ αυτία για να μην ακούσει το σμπάρο κι εξάνοιγε πότε θα πεταχτεί η βάρκα στον αέρα, φύλλο και φτερό.

-Μπρε τον καρναβά μου Μήτσο, έμεινε δίπλα στη βάρκα.

-Πάαινε πάρτονε.

-Ελέλεψες, το κακόμοιρο;

Περιμένανε άλλα δύο λεπτά, μα όπως ήτανε φυσικό, η   τορπίλα σμπάρο δεν έκαμε.

-Παπά, λοπώς εγίνηκε θαύμα.  τορπίλη δεν έσκασε. Κανονικά… την ώρα που βουτούσαμε στη θάλασσα έμπρεπε να έσκα. Κι όπως καταλαβαίνεις, κανονικά, αυτή τη στιγμή έμπρεπε κι οι δύο μας να είμαστε κιμάς και όχι κολυμπητάδες.

Αντί για απάντηση ο παπάς αρχίνιξε πάλι τσι ψαλμωδίες.

“Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου και ουδείς λόγος προς ύμνον των θαυμασίων  σου”, έριχνε όμως και καμία απλωτή για ν’’ απομακρυνθεί από την βάρκα.

Ο Μήτσος από πίσω, τον εξάνοιγε που τα ράσα του φουσκώνανε σαν ομπρέλα μέσα στο νερό, και είχε λιγοθεί στα γέλια.

-Είντα γελάς μωρέ.

-Με τα ράσα σου. Σου έλεγα βγάλτα, αλλά δεν ήθελες να χαλάσεις το σχήμα σου. ʼΑντε να τα ξαρμυρίσεις αύριο.

-Δεν με γνοιάζει για τα ράσα, ο καρναβάς που ήτανε ολοκαίνουριος. Εντονέ εκειά πέρα, ανάσκελος. Καρναβάς στη θάλασσα, το κακόμοιρο. Αλλά είντα λέω. Τον καρναβά να λυπηθώ ή να δοξάζω τον Μεγαλοδύναμο που την εσκαπουλάραμε; Μέγας είσαι Κύριε!

Το μυστικό το έμαθε μετά από δύο χρόνους ο παπάς. Τα πίνανε ένα βράδυ οι δύο τουνε και σε μία κοπανέα αρχίσανε ν’’ αναθυμιώνται:

-Θυμάσαι παπά, που ναυαγήσαμε πρόπερσι στο Λιμνιώνα;

-Τότες που γίνηκε το θαύμα κι δεν έσκασε η τορπίλα!

-Θυμάσαι τον καρναβά στη θάλασσα;

-Μέγας είν’’ ο Κύριος, μέγα θαύμα έκαμε.

-Εγώ το’ καμα.

-Ποίο;…Το θαύμα;

-Νέσκε. Γιατί αν είχε δυναμίτη μέσα θα είχες απολειτουργήσει από τότες δα. Εγώ όμως ήθελα μονάχα τα ράσα να έβγανες. Και σε κατάφερα.

-Κι ο καρναβάς στη θάλασσα! Μέγας είσαι Μήτσαρε…

Έσκασε στα γέλια ο παπάς, τον ευλόγησε κατ’’ αρχήν με τα δύο δάχτυλα και του είπε με νόημα.

-Θα σου τη-νε χρω-στώ…, το κακόμοιρο.

Του τηνε ξεχρέωσε μετά από τρείς μήνες, που του έβαλε ένα λαγουδοτόμαρο γιομάτο άχερα, στο πόστο και σαν του τράβηξε πέντε σμπάρα ο Μήτσος και δεν έπεφτε, εκατατρόμαξε, σου λέει, δεν είναι λαγός, ο διάολος είναι. Εγίνη αργιόβροντος.

Ήθελα να’ ξερα, εκειά που είστε τώρα, σας αφήνουνε οι άγγελοι να κάνετε αστεία μεταξύ σας;  Ή αμάγκο ν’’ αναπολείτε όσα κάματε στη γη! Γιατί λοπώς ο καλύτερος παράδεισος ήτανε παδακάτω. Ο δικός σας.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ ΦΥΛΛΟ 75 ΤΗΣ ΕΝΤΥΠΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ  ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1994