Γιατί αρέσουν τα Κύθηρα;

Πέντε ετερόκλητα κείμενα σπουδαίων συγγραφέων-στοχαστών, με μαρτυρίες – αναφορές στα Κύθηρα. Όλα με απροσδόκητο και κυρίως όχι τετριμμένο τουριστικό ενδιαφέρον.

Ένα μείγμα, που αβίαστα παραπέμπει στην ήδη κατακτημένη-εγνωσμένη ταυτότητα των Κυθήρων ως μιας ζηλευτής πολιτιστικής κοιτίδας, με μοναδικά χαρακτηριστικά. Ακόμα μια έξοχη, πρεσβευτική υποστήριξη του τοπικού ποιοτικού brand name του νησιού. 

Advertisement

Σήμερα το 3^ο κείμενο:

3. Antoine Watteau, «Η αναχώρηση για τα Κύθηρα»: Το chef-d’oeuvre του ζωγράφου

Ο μεγάλος μας γλύπτης Γιάννης Παππάς, στο βιβλίο του «Κείμενα», Εκδόσεις ΜΙΕΤ και σε κεφάλαιο αφιερωμένο στα εκατόν πενήντα χρόνια της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, αναφέρεται στη μακροχρόνια διαδικασία, που από τις αρχές του 18ου αιώνα προϋπέθετε  η κατάκτηση, από έναν μαθητευόμενο, του τίτλου του ζωγράφου ή του γλύπτη.

«Το τσιράκι έμπαινε στο εργαστήρι του μάστορα, όπου ίσχυαν οι αυστηροί κανόνες του μαιτρ, γιατί τότε ο καλλιτέχνης ήταν πρώτα από όλα μάστορας και αφού, επί καιρό, έκανε τις βοηθητικές δουλείες γινόταν, αν μπορούσε, βοηθός δασκάλου, και αργότερα, κάνοντας το άριστο έργο, το αριστούργημά του, το chef-d’oeuvre, κρίνονταν από τους δόκιμους καλλιτέχνες της συντεχνίας.»

Στη συνέχεια, ο συγγραφέας επισημαίνει:

«Αξίζει να αναφερθεί το παράδειγμα ενός εξαίσιου ζωγράφου, του Antoine Watteau, που παρουσίασε στη συντεχνία των ζωγράφων του Παρισιού, περί το 172Ο, για να του απονεμηθεί ο τίτλος του ζωγράφου, το πασίγνωστο έργο του, που είναι τώρα στο Μουσείο του Λούβρου, ‘Η αναχώρηση για τα Κύθηρα’. Τέτοιες ήταν τότε οι απαιτήσεις!»

Αυτά από τον αείμνηστο σπουδαίο γλύπτη μας.

Επί του θέματος, και στο ίδιο πνεύμα, έχω και εγώ να εισφέρω κάτι: Τη δήλωση- εξομολόγηση του Γιάννη Τσαρούχη, ο οποίος, αναφερόμενος στη μαθητεία του δίπλα στον Φ. Κόντογλου, έχει γράψει: «Σιγά-σιγά άρχισα να επισκέπτομαι το σπίτι του και γρήγορα έγινα βοηθός του-μαστορόπουλο, όπως έλεγαν όσοι αγαπούσαν τις παλιές λέξεις…»