Ευχαριστήριο πένθους & επικήδειος λόγος για Χάρη Τζάννε

Με λόγια που δύσκολα χωρούν τον πόνο και τη συγκίνηση, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους εσάς που βρεθήκατε κοντά μας από την πρώτη στιγμή με οποιοδήποτε τρόπο στην απώλεια του αγαπημένου μας Χάρη.

Η παρουσία σας έγινε στήριγμα, οι αγκαλιές σας παρηγοριά και η σιωπή σας μια βαθιά ένδειξη αγάπης και σεβασμού.

Advertisement

Μέσα στη θλίψη μας, νιώσαμε πως δεν ήμασταν μόνοι, πως ο Χάρης ήταν τυλιγμένος από την αγάπη όλων όσων τον γνώρισαν και τον αγάπησαν.

Ο Χάρης δεν έφυγε πραγματικά, ζει στις αναμνήσεις μας, στα χαμόγελα που μας χάρισε και σε κάθε στιγμή που θα μας θυμίζει την καλοσύνη και την παρουσία του.

Σας ευχαριστούμε που περπατήσατε δίπλα μας σε αυτό το δύσκολο αντίο και που τον συνοδεύσατε με αγάπη στο τελευταίο του ταξίδι.

Επικήδειος Λόγος

Χάρη μου, τα Σάββατα ήταν αλλού το ραντεβού μας, ήταν στην αίθουσα της Θεμιστοκλέους, στον Κυθηραϊκό Σύνδεσμο Αθηνών, εκεί που πρωτομπήκες παιδί ακόμα, που έγραψες χιλιάδες χορευτικά βήματα, εκεί που ανδρώθηκες, που έκανες φίλους καρδιακούς, συγχορευτές, συνταξιδιώτες, εκεί που ξανά και ξανά κατέθετες την ψυχή και την ενέργειά σου.

Και τι δεν μοιραστήκαμε σχεδόν δύο δεκαετίες τώρα… έννοιες, άγχη, αγωνίες, μα και ενθουσιασμούς, γλέντια, τραγούδια, αναμνήσεις, φίλους, χορευτικά ταξίδια και γέλια, γέλια πολλά, γέλια που σκόρπιζες απλόχερα, γέλια που φρόντιζες εσύ να δημιουργείς με τα αστεία, τα πειράγματά σου, τις χαρακτηριστικές γκριμάτσες σου… γέλια, γέλια πολλά που είχαν τη δροσιά απ’ τα νιάτα και την αθωότητά σου… γιατί ήσουν αγνός και αληθινός σε κάθε περίσταση…

Ήσουν πάντα ανοιχτός σε όλους, κοινωνικός, διαθέσιμος, δοτικός και ντόμπρος. Ήθελες παρέες, κόσμο, φωνές, αστεία και μας μάζευες αβίαστα όλους κοντά σου. Πάντα γλυκός χωρίς προσπάθεια και χαμογελαστός από φυσικού σου. Είχες μια αξιοθαύμαστη και σπάνια στις μέρες μας ευγένεια, είχες ήθος και αρχές που οι αγαπημένοι σου γονείς με τόση επιμέλεια σου καλλιέργησαν.

Συζητούσες όμορφα και ήξερες να ακούς, σου άρεσε να μαθαίνεις, να εξελίσσεσαι, να σκέφτεσαι παραπέρα… Σχολιάζαμε συχνά την επικαιρότητα ή απλά φιλοσοφούσαμε και έδειχνες την καθαρή σου κρίση, το κοφτερό μυαλό σου και τον συναισθηματικό σου πλούτο. Είχες άποψη, αλλά δεν σε ένοιαζε να την επιβάλεις. Όταν διαφωνούσες δεν θύμωνες, δεν λογομαχούσες, ούτε τσακωνόσουν. Ήσουν ήρεμος και καλοσυνάτος χαρακτήρας. Σου άρεσε να μας διασκεδάζεις, θα έκανες τα πάντα για να γελάσει η παρέα και έπαιρνες τόση ικανοποίηση βλέποντας τους γύρω σου ευτυχισμένους.

Ήσουν ικανοποιημένος με όσα είχες, ένιωθες πληρότητα και έβρισκες ευχαρίστηση στο κάθε τι μικρό, απλό και ανθρώπινο. Ήσουν ολόκληρος, γεμάτος και ακέραιος γιατί ήσουν κατακλυσμένος από αγάπη, αυτή που έδινες άνευ όρων και αυτή που σου επιστρεφόταν πολλαπλάσια.

Είχες ευγνωμοσύνη και χαρά, χαρά σε πλούσιες δόσεις, χαρά πηγαία και αστείρευτη. Είχες διάθεση… διάθεση να ζήσεις, να γελάσεις δυνατά, ονειρευόσουν το μέλλον, στόχευες και ήλπιζες πάντα στα καλύτερα. Έβλεπες προς το φως γιατί απ’ αυτό ήσουν καμωμένος.

Σε θυμάμαι μαθητή τρίτης λυκείου, οπότε ερχόσουν Σύνδεσμο ήταν η διέξοδός σου, το διάλειμμά σου, σε κυνηγούσα να διαβάζεις και σου έλεγα τα sos θέματα. Θυμάμαι το πιάνο που μας έπαιξες κάποτε… Μας θυμάμαι να χορεύουμε παρέα από το ΣΕΦ και την Τεχνόπολη μέχρι την Ζάκυνθο και την Ιταλία και ήσουν πάντα παρών, ως μαθητής, ως σπουδαστής, ως φαντάρος, ως εργαζόμενος. Μας θυμάμαι να χορεύουμε στο κατάστρωμα ενός πλοίου και στην άκρη κάποιου δρόμου. Μας θυμάμαι να βάζουμε τη φορεσιά σε πούλμαν, πεζοδρόμια και αμάξια. Μας θυμάμαι να τραγουδάμε δυνατά, να αλωνίζουμε την πλατεία Σολωμού, και τη Scuola di Polizia. Σε θυμόμαστε όλοι στις χορευτικές μας αποστολές εκτός Αθηνών να πιάνεις γαλαρία, να βρίσκεσαι στο επίκεντρο… Θυμόμαστε το καπνιστήριο στη Sulmona, το Frizante που δεν άντεχες… τον εσπρέσο με τον τριμμένο πάγο, την παρέα στο Σαρακηνάδο… το Villalago που σε ενθουσίασε…

Δεν ξεχνιούνται αυτά τα υπέροχα χρόνια φιλίας και κοινής διαδρομής, όσοι αγαπήθηκαν τόσο πολύ, όσοι μας χάρισαν τόσα πολλά, τόσα πλατιά, διαπεραστικά και φωτεινά χαμόγελα… Τόση ζωντάνια, εγκαρδιότητα, υποστήριξη… Ο διαχυτικός σου χαρακτήρας, η εκφραστικότητά σου, η ζωντάνια σου, το έξυπνο χιούμορ σου, το ήθος και η καλοσύνη σου είναι εδώ, για πάντα θα κατοικούν στον 7οόροφο. Θα είναι θρονιασμένα στην καρέκλα σου, εκεί στην γωνία, κάθε απόγευμα Σαββάτου…

Σου άρεσε τόσο ο χορός, η διασκέδαση, οι χορευτικές παρέες που κάναμε μέσα και έξω από τον Σύνδεσμο. Ήσουν φαντάρος θυμάμαι και προσπαθούσες να πάρεις άδεια για να μην χάσεις ένα τέτοιο γλέντι… Και σε γλέντι έμελλε να σε δούμε και την στερνή φορά, πριν λίγες μέρες στον χορό του Συνδέσμου, να σε καμαρώσουμε στον κύκλο πρώτο να σέρνεις τον χορό, να κάνεις τα τσαλίμια σου, να τραγουδάμε μαζί τον αγαπημένο σου Μεσσαρίτικο και να σου φωνάζουμε όλοι Ώπα!!!

Κι εκεί που πας γλέντι θα στήσεις λέω… Σε περιμένει ο Νίκος με βιολιά και εμείς από ’δω θα σου αφιερώνουμε κάποιο από τα βήματά μας, κάποιο κομμάτι της καρδιάς μας, αυτό που φτιάξαμε παρέα και που δεν μπορεί τίποτα να το σβήσει, δεν τελειώνει σήμερα και ούτε θα ξεχαστεί ποτέ, γιατί εσύ κατάφερες να είσαι ένα με εμάς, να υπάρχεις μέσα μας, στα καλύτερά μας χρόνια, στις πιο δυνατές μας εμπειρίες, στις μνήμες που για πάντα θα μας ορίζουν… και ήσουν εσύ αυτός που είχες το χάρισμα να παίρνεις μια απλή στιγμή και να την κάνεις μια δυνατή ανάμνηση…

Ξέρουμε πως θα είναι σαν να σε βλέπουμε και να σε ακούμε, με την περιπαιχτική σου διάθεση, τον τόνο της φωνής σου και αυτό το γλυκό χαμόγελο, να μας γνέφεις από μακριά μ’ έναν ζωηρό σου μορφασμό να σηκωθούμε για χορό. Θα μας απλώνεις το χέρι καλώντας μας για χορό… Το γάργαρο γέλιο σου που γέμιζε και στόλιζε όλο τον χώρο γύρω σου και όλους τους τραβούσε κοντά σου, αυτό το γέλιο της αγαθής ψυχής σου, που μας άφηνες να δούμε σαν ηχώ θα ακούγεται στα αυτιά μας, για πάντα άσβεστο…Ήταν μεγάλη ευλογία να σε γνωρίσουμε, να μας τιμήσεις με την αγνή φιλία σου και να μας χαρίσεις λίγη απ’ την άδολη χαρά σου….

«Απόψε Παναγιά μου στον Άδη θα γλεντούνε,

για έναν νέο μερακλή που θα υποδεχτούνε»

Να μπεις χορεύοντας στο γλέντι…

Καλό ταξίδι καλέ μας φίλε.