Εκείνοι που λατρεύουν να μισούν τον Βενιζέλο

Εχει επισημανθεί και στο παρελθόν, με διάφορες αφορμές, ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι μεταξύ των ελαχίστων πολιτικών της μεταπολιτευτικής περιόδου, στον οποίον ταιριάζει ο χαρακτηρισμός του statesman.

Ηδη από την εποχή της κοινοβουλευτικής του παρουσίας στα χρόνια των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχε αναβαθμίσει τον αντιπολιτευτικό λόγο σε ένα πολιτικό υπερθέαμα. Η συμβολή του τότε ήταν πολύτιμη όχι μόνο για το ΠΑΣΟΚ, αλλά ευρύτερα για το κοινοβούλιο και τελικά για την θεσμική επιβίωση της χώρας.

Advertisement

Στη συνέχεια ανέπτυξε την γνωστή μετα-πολιτική του δραστηριότητα, είτε μέσω του Κύκλου Ιδεών, είτε με τις τακτικές προσωπικές του παρεμβάσεις μέσω συνεντεύξεων, διαλέξεων, άρθρων κ.λπ.

Το όνομά του συζητήθηκε πολύ την περίοδο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξέταζε τις επιλογές του για την Προεδρία της Δημοκρατίας, στα τέλη του 2024 και αρχές του 2025. Η συζήτηση δεν ήταν αβάσιμη, κατά πληροφορίες είχε υπάρξει και σχετική επικοινωνία ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και τον πρώην αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Τελικά άλλα κριτήρια επικράτησαν και ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε διαφορετικά.

Εκτοτε όλοι άρχισαν αναζητούν αντιπολιτευτικές ερμηνείες στις παρεμβάσεις του Βενιζέλου, ως «εκδίκησή» του από τον Μητσοτάκη. Ως τέτοια αντιμετωπίστηκε και η επισήμανσή του, αρχικά σε μία συνέντευξη και εν συνεχεία σε άλλες παρεμβάσεις, ότι «η χώρα είναι μη κυβερνήσιμη». Μία δημόσια παραδοχή ομολογουμένως τολμηρή, που όμως αδικαιολόγητα σόκαρε όσους ζουν, εργάζονται, μετακινούνται ή εν πάση περιπτώσει, δραστηριοποιούνται κάπως σε αυτήν την περιοχή του πλανήτη. Και αν κάποιοι αιφνιδιάστηκαν από αυτήν την δήλωση, ίσως θα πρέπει να το θεωρήσουν ως μία πολύ καλή ψυχολογική προετοιμασία για τα όσα ενδέχεται να επακολουθήσουν, μετά από τις εθνικές εκλογές.

Για ένα σχετικά μακρό διάστημα τους προηγούμενους μήνες ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε επιλέξει να αποστασιοποιηθεί από την δημόσια συζήτηση. Οχι αδικαιολόγητα, αφού η θεματολογία των τελευταίων μηνών μόνο απογοήτευση για την πολιτική καθημερινότητα προξενεί.

Επανήλθε τις τελευταίες ημέρες, αρχικά με ένα άρθρο του στο «Βήμα της Κυριακής», υπό τον τίτλο «Η προεκλογική δοκιμασία της εθνικής στρατηγικής» και εν συνεχεία με μία ραδιοφωνική συνέντευξή του στο MegaNews Radio.

Εγραψε και είπε ορισμένα πράγματα που θα έπρεπε να θεωρούνται προφανή, όμως αποδείχθηκε ότι δεν αντιμετωπίζονται έτσι από όλους. Υπάρχουν εκείνοι στους χώρους και στις παρυφές της πολιτικής που λατρεύουν να μισούν τον Βενιζέλο – κάποιες φορές δίχως και να γνωρίζουν ακριβώς για τι.

Μεταξύ όλων των άλλων, ο Βενιζέλος σημείωσε στο πρόσφατο άρθρο του ότι η παρέμβαση του Πρωθυπουργού στο Συμβούλιο Ασφαλείας για το τουρκολιβυκό σύμφωνο ήταν «αναμφίβολα σημαντική», τόνισε ότι παρουσιάστηκαν με πληρότητα οι εθνικές θέσεις και προσέθεσε την απαραίτητη διευκρίνιση ότι δεν επρόκειτο για προσφυγή με αίτημα για την έκδοση ψηφίσματος, δεδομένου ότι υπάρχει και η πικρή εμπειρία του 1976.

Οπως εξήγησε και στη δεύτερη, ραδιοφωνική παρέμβασή του μία ημέρα αργότερα (2/11), «στο πρώτο ελληνοτουρκικό επεισόδιο με το “Σισμίκ”, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προσέφυγε και στο Συμβούλιο Ασφαλείας και στο Δικαστήριο της Χάγης, με ασφαλιστικά μέτρα και κύρια προσφυγή. Το Συμβούλιο Ασφαλείας (…) είπε, “να μην θίξετε το status quo, να κάνετε διάλογο και αν συμφωνήσετε, να πάτε στο Δικαστήριο”. Το Δικαστήριο είπε, “δεν υπάρχει συμφωνία, άρα δεν είναι παραδεκτές οι προσφυγές σας”. Το τι μεσολάβησε αυτά τα 52 χρόνια, το ξέρουμε».

Στην ίδια συνέντευξή του, ο πρώην αντιπρόεδρος είπε όμως και κάτι ακόμη πιο… σοκαριστικό: «Χρειάζεται μία στοιχειώδης σοβαρότητα. Οταν η χώρα μιλάει στον ΟΗΕ, και μάλιστα ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας, μιλάει η χώρα. Δεν μιλάει το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, δεν μιλάει ο εκάστοτε Πρωθυπουργός, στην προκειμένη περίπτωση ο κύριος Μητσοτάκης. Οταν, λοιπόν, πηγαίνει ο Ελληνας Πρωθυπουργός, ο νόμιμος, ο δημοκρατικά νομιμοποιημένος, όποιος κι αν είναι, στον ΟΗΕ, και μάλιστα ως προεδρεύων και μιλάει για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, είναι δική μου υποχρέωση να τον υποστηρίξω. Και θα τον υποστηρίξω».

Τι πιο λογικό από όλα αυτά;

Μάλλον δεν τα είδε έτσι ο Νίκος Ανδρουλάκης και σε μία κομματική συνεδρίαση θέλησε να τονίσει: «διαβάζω για επιτυχία του Πρωθυπουργού. Το καθήκον του έκανε. Η επιτυχία κρίνεται από τα αποτελέσματα». Αραγε ο Ανδρουλάκης θα πρότεινε στον Βενιζέλο την πρώτη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ έπειτα από κάτι τέτοιο;

Δεν μίλησε κανείς για επιτυχία και πάντως όχι ο Βενιζέλος. Η ανησυχητική στάση της πολιτικής τάξης της χώρας σε μία, όπως διαπιστώνεται, εθνικά κρίσιμη περίοδο ήταν το θέμα των παρεμβάσεων του πρώην αντιπροέδρου και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έσπευσε να τον επιβεβαιώσει.

Λίγη σημασία έχει.

Περισσότερη έχει η ίδια η παρέμβαση του Βενιζέλου, η οποία θα όφειλε να αξιολογηθεί από όλους με νηφαλιότητα και ψυχραιμία. Αυτά τα στοιχεία απουσιάζουν. Υπό το πρίσμα δε των όσων ανάφερε ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, αξίζει να «διαβάσει» κανείς όσα λένε για το ίδιο θέμα ο Κώστας Καραμανλής ή ο Αντώνης Σαμαράς, ειδικά αν ληφθεί υπόψη η υπόθεση ότι και οι τρεις έχουν βλέψεις ή προσδοκίες για κάποιον μετεκλογικό ρόλο, σε περίπτωση αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης.