Αναγκαία και τολμηρή πρωτοβουλία συνεταιρισμών

Με μεγάλη χαρά, αλλά και έκπληξη διαβάσαμε για την πρωτοβουλία τριών συνεταιρισμών και δύο συλλόγων επαγγελματιών και παραγωγών για την έναρξη συζητήσεων με σκοπό τη δημιουργία δευτεροβάθμιου οργάνου για την αντιμετώπιση των σημαντικών προβλημάτων της πρωτογενούς παραγωγής στα Κύθηρα.

Χαρά, γιατί επιτέλους βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι που αντελήφθησαν ότι με μεμονωμένες δράσεις και αραιές τουφεκιές στον αέρα δεν γίνεται δουλειά και απαιτούνται συντονισμένες ενέργειες. Η έκπληξη ήταν γιατί δεν περιμέναμε μία τέτοια κίνηση, την οποία ουσιαστικά τα «Κ» είχαν ζητήσει για τους συνεταιρισμούς εδώ και αρκετά χρόνια σε κύριο άρθρο, όταν ζητούσαμε τη συνένωση τουλάχιστον των δυο ελαιουργικών συνεταιρισμών στα Κύθηρα, καθώς πλέον οι σημερινές συνθήκες δεν δημιουργούν την ανάγκη της ύπαρξης των δύο. Και η έκπληξη ήταν μεγαλύτερη, καθώς  στην προσπάθεια συνέβαλαν και άλλοι. αλλά, ας τα δούμε από την αρχή.

Advertisement

ΠΟΙΑ είναι η σημερινή κατάσταση στα Κύθηρα; Έχουμε δύο αγροτικούς (κύρια ελαιουργικούς) συνεταιρισμούς. Στο Λειβάδι με 250-300 μέλη, στον Ποταμό με 180 περίπου και έναν Μελισσοκομικό με ενδιαφέρουσα πορεία, αλλά με λίγους παραγωγούς να είναι μέλη του. Οι διοικήσεις, λοιπόν, αυτών μαζί με τους συλλόγους Βιοκαλλιεργητών και Ψαράδων που έχουν λίγες δεκάδες μέλη έκαστος, αποφάσισαν να αρχίσουν συζητήσεις για να διερευνήσουν τις δυνατότητες και τις προοπτικές συνεργασίας για τη δημιουργία, εφ’ όσον καταστεί νομικά εφικτό, ενός δευτεροβάθμιου οργάνου που θα ασχοληθεί με τον πρωτογενή τομέα, ο οποίος βρίσκεται σε δεινή θέση για πολλούς λόγους, οι οποίοι θα ήθελαν σελίδες για να αναλυθούν, μπορείτε πάντως να πάρετε κάποια γεύση από τα σχετικά άρθρα μας σε αυτό το φύλλο και στο προηγούμενο για το μέλι και το λάδι. Όσον αφορά την αξία των βιολογικών προϊόντων έχουμε αφιερώσει δεκάδες αναδημοσιεύσεις στην ηλεκτρονική μας σελίδα.

Για να το πούμε απλά όλοι οι παραπάνω τομείς πάσχουν από μεγάλη έλλειψη ανθρώπων και κινδυνεύουν με κατάρρευση, που μπορεί να γίνει ακόμη και στις μέρες μας.

Η ελαιοκαλλιέργεια εξαρτάται από την τιμή του λαδιού, την οποία λίγο μπορούν να επηρεάσουν οι παραγωγοί, μπορούν όμως να βελτιώσουν την ποιότητα για να κερδίσουν στην τιμή, να τυποποιήσουν το προϊόν τους και να βγουν στην αγορά οργανωμένα. Όμως γι’  αυτό χρειάζονται τεχνογνωσία και οι περισσότεροι δεν μπαίνουν ούτε στο διαδίκτυο, ενώ το κράτος δεν έχει αφήσει ούτε γεωπόνο στο νησί!

Στην κτηνοτροφία τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, ενώ η έλλειψη σφαγείων ίσως θα οδηγήσει σύντομα και αυτόν τον κλάδο στην καταδίκη και τον καταναλωτή στα τυποποιημένα «πλαστικά» σφάγια εισαγωγής! Άσε που ο μοναδικός κτηνίατρος εδώ έχει συνταξιοδοτηθεί εδώ και τρία χρόνια και άλλον μπορούν να βρουν οι κτηνοτρόφοι μόνο στα γραφεία στον Πειραιά! Ευτυχώς υπάρχει (ακόμη!) ιδιώτης με μεράκι, αλλά ιδιώτης με όλα όσα μπορεί να συνεπάγεται για το κόστος. Για το μέλι διαβάστε σε άλλες στήλες καλλίτερα. Η πιο ελπιδοφόρα παραγωγική δραστηριότητα κινδυνεύει από πολλά και εδώ γράφουμε λίγα μόνο!

Οι ψαράδες βγαίνουν στη θάλασσα, διακινδυνεύουν για ένα μεροκάματο, αλλά όλο και πιο δύσκολα βρίσκουν ψάρια, αφού δεκάδες λόγοι έχουν οδηγήσει σε αφανισμό τις θάλασσες.

Οι βιοκαλλιεργητές είναι ήρωες για όσα αντιμετωπίζουν και παράλληλα έχουν να παλέψουν και με την άγνοια του καταναλωτή πάνω στην αξία των οργανικών προϊόντων και το κόστος που συνεπάγεται για την υγεία τους να τα αγνοούν. Εδώ χρειάζεται απλά επιμόρφωση και ενημέρωση, αλλά, παρά τις κάποιες προσπάθειες, όλα γίνονται λειψά!

Σε όλα αυτά δεν θα πρέπει να αγνοούμε τα φαινόμενα στρεβλής αντιμετώπισης των καταστάσεων, που εκμεταλλεύονται πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις διάφοροι επιτήδειοι, το ασαφές νομικό καθεστώς, την απουσία ελέγχων, την εμφάνιση φαινομένων νοθείας ή αδιαφορίας τήρησης των αναγκαίων κανόνων παραγωγής και διάθεσης προϊόντων και όσα άλλα έχει προσθέσει στη μοίρα του παραγωγού η «παράλληλη πρόοδος της χημείας και της ασυνειδησίας» μαζί με την άγνοια και την πονηρία.

Επομένως; Οι παραγωγοί έκαναν τη σωστή κίνηση και μπράβο σε όσους είχαν την πρωτοβουλία. Από την πλευρά μας θα προσφέρουμε τις στήλες μας σε όποιον νομίζει ότι μπορεί να τους βοηθήσει.

Έχουμε δείξει ότι σε αυτή την εφημερίδα, με μεγάλο κόστος, αποφεύγουμε τους εντυπωσιασμούς και το «εύκολο διάβασμα» και προσπαθούμε κάτι να προσφέρουμε.

Άλλο ένα μπράβο, λοιπόν, προς το παρόν και θα είμαστε από κοντά να στοιχηθούμε μαζί με τους πρωτοπόρους και να τους δίνουμε κουράγιο πριν κλάψουμε όλοι μαζί για τον έρημο τόπο μας!