Μάθε παιδί μου influencing

«Μαμά, κάναμε με τον ξάδελφό μου κανάλι στο YouTube».

Τάδε έφη ο δωδεκάχρονος γιος μου, που μαζί με τον επίσης δωδεκάχρονο εξάδελφό του έφτιαξαν ένα κανάλι όπου παίζουν Roblox και σχολιάζουν το παιχνίδι. Πρόσωπα δεν φαίνονται, ακούγεται η φωνή τους και, να μην τα πολυλογώ, αυτό το κανάλι τώρα μονοπωλεί το ενδιαφέρον τους. Μετράνε πόσοι τους ακολούθησαν, πόσοι είδαν το βίντεο και όπου σταθούν κι όπου βρεθούν βροντοφωνάζουν: «Εχουμε αυτό το κανάλι στο YouTube. Ακολουθήστε μας!».

Advertisement

Αν τους ακούσεις να μιλάνε, αν τους κρυφακούσεις για την ακρίβεια, θα καταλάβεις όλο το φαντασιακό οικοδόμημα που έχουν κτίσει στο κεφάλι τους γι’ αυτή τη νέα καριέρα τους. Πιστεύουν ότι με τα βίντεο θα γίνουν διάσημοι και θα βγάλουν και λεφτά. Το όνειρο τούς έχει συνεπάρει τόσο που συζητάνε μέχρι και πώς θα ξοδέψουν τα λεφτά που θα βγάλουν. Αν είχαν τέτοιο μεράκι και στο σχολείο όπως αυτό που έχουν για τα βίντεο, θα ήταν πρώτοι. Αλλά ποιο παιδί έχει σήμερα στοχοπροσήλωση κάπου αλλού εκτός από την οθόνη και ό,τι βγαίνει από εκεί μέσα;

Ενας στους τέσσερις εφήβους θέλει να γίνει influencer και YouTuber. Οι γονείς το ξέρουμε εδώ και καιρό, το διαπίστωσε και έρευνα. Σύμφωνα με έρευνα του Εργαστηρίου Συμβουλευτικής Επιστήμης και Επαγγελματικής Σταδιοδρομίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, που πραγματοποιήθηκε ηλεκτρονικά από τον Οκτώβριο του 2025 έως τον Φεβρουάριο του 2026, το 25% των εφήβων στρέφεται προς επαγγέλματα που σχετίζονται με τα κοινωνικά δίκτυα και τη δημιουργία ψηφιακού περιεχομένου. Στην έρευνα συμμετείχαν 400 σύμβουλοι σταδιοδρομίας, οι οποίοι κλήθηκαν να αποτυπώσουν τις τάσεις που παρατηρούν στις επαγγελματικές επιθυμίες των νέων.

Αυτό που κυρίως φαίνεται από την έρευνα είναι πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνονται τα παιδιά την επιτυχία σε σχέση με εμάς. Για τη γενιά μας η επαγγελματική αποκατάσταση περνούσε συνήθως από έναν μακρύ δρόμο που είχε σπουδές, εξετάσεις, πτυχία, προϋπηρεσία και, αν όλα πήγαιναν καλά, κάποια στιγμή οικονομική ανεξαρτησία. Για τα παιδιά του σήμερα η διαδρομή είναι συντομότερη και περνάει από ένα κινητό, μια καλή ιδέα και μερικά βίντεο που μπορεί να γίνουν viral.

Μόνο που η πόρτα αυτή δεν ανοίγει για όλους. Και κυρίως δεν ανοίγει τόσο εύκολα όσο δείχνει το βίντεο του αγαπημένου τους creator, που παρουσιάζει το καινούργιο του αυτοκίνητο ή τις διακοπές του σε κάποιο εξωτικό νησί. Η έρευνα του ΕΚΠΑ αναδεικνύει ακριβώς αυτή τη γοητεία του γρήγορου χρήματος και της αναγνωρισιμότητας.

Η εικόνα που φτάνει στα παιδιά είναι κυρίως εκείνη του αποτελέσματος, όχι της διαδρομής. Βλέπουν τους χιλιάδες ακολούθους, τις συνεργασίες με εταιρείες, τα δώρα και την προβολή, αλλά όχι απαραίτητα τις αποτυχημένες προσπάθειες, τις ατέλειωτες ώρες δουλειάς, την αβεβαιότητα των εσόδων ή την πίεση να παράγεις συνεχώς κάτι καινούργιο για να μη χαθείς από το προσκήνιο.

Αν νομίζετε ότι πρόκειται για ελληνική πρωτοτυπία, σας έχω νέα. Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ το 2021, περίπου ένας στους δέκα εφήβους ηλικίας 13 ως 17 ετών δήλωνε ότι θα ήθελε να γίνει YouTuber ή επαγγελματίας streamer. Και σε έρευνα με παιδιά στις ΗΠΑ και στη Νορβηγία που παρουσιάστηκε το 2026 αναφερόταν ότι παιδιά ακόμη και επτά ετών συνέδεαν την ιδέα του influencer με τη φήμη και τα πολλά χρήματα. Ορισμένα, μάλιστα, δυσκολεύονταν να εξηγήσουν τι ακριβώς θα ήθελαν να κάνουν πέρα από το να γίνουν γνωστά.

Είναι λογικό, γιατί τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν σε έναν κόσμο όπου η δημοσιότητα δεν είναι πια κάτι που παρακολουθούν από τον καναπέ, αλλά κάτι στο οποίο μπορούν να συμμετέχουν με ένα πάτημα στην οθόνη. Μπορούν να φτιάξουν το δικό τους κανάλι, να ανεβάσουν το πρώτο τους βίντεο και να αρχίσουν να μετρούν αντιδράσεις. Και να ονειρεύονται μεγαλεία, όπως οι δικοί μου δωδεκάχρονοι.

Το θέμα είναι τι κάνεις εσύ ως γονιός απέναντι στη νέα επαγγελματική μόδα. Απαγορεύεις το YouTube και εύχεσαι να ανακαλύψουν όσο πιο αργά γίνεται το TikTok; Οχι ότι δεν θα ήταν μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη για την οικογενειακή γαλήνη, αλλά το καταλαβαίνουμε όλοι ότι δεν είναι ρεαλιστική.

Είναι μια ευαίσθητη ισορροπία πάντως αυτή που πρέπει να κρατήσεις απέναντι στο παιδικό και εφηβικό όνειρο για διαδικτυακή δημοσιότητα. Πώς να τα αποπάρεις και να τα γειώσεις χωρίς έλεος όταν ξέρεις ότι πίσω από την επιθυμία τους κρύβεται η ανάγκη να εκφραστούν, να δημιουργήσουν κάτι δικό τους, να μοιραστούν ένα ενδιαφέρον ή να νιώσουν ότι οι άλλοι τα προσέχουν; Αυτά δεν είναι κατ’ ανάγκην κακά κίνητρα.

Απλώς πρέπει να τους εξηγήσεις ότι είναι άλλο να δημιουργείς βίντεο επειδή σου αρέσει και άλλο να περιμένεις να ζήσεις από αυτά. Να επιμένεις μέχρι να καταλάβουν ότι η απήχηση στο διαδίκτυο δεν είναι μέτρο προσωπικής αξίας και ότι οι αριθμοί των ακολούθων δεν καθορίζουν το ποιος είσαι. Και φυσικά, να τους μιλήσεις για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, για τα σχόλια των αγνώστων που μπορεί να είναι από άσχημα μέχρι χυδαία, για την έκθεση που δεν μαζεύεται πάντα εύκολα και για το γεγονός ότι το διαδίκτυο δεν ξεχνά τόσο γρήγορα όσο θα θέλαμε.

Αλλά αυτό που πρέπει πάνω απ’ όλα να πετύχεις είναι να αναγνωρίσουν τη δουλειά πίσω από την εικόνα. Και εδώ κάνω πρόταση στους δημιουργούς περιεχομένου, ειδικά όσους έχουν εφηβικό κοινό. Ας κάνουν και μερικά βίντεο όπου θα λένε πόσες εργατοώρες είναι το λεγόμενο influencing. Οτι χρειάζεται ιδέες, επιμονή, τεχνικές γνώσεις, επικοινωνιακές δεξιότητες, και ότι περιλαμβάνει και απογοήτευση. Κι αν πέσουν λεφτά από τον ουρανό, μάλλον θα είναι για έναν στις εκατό χιλιάδες.