Εγκλημα χωρίς τιμωρία ο πληθωρισμός;

Οι λέξεις έχουν χάσει πια το νόημά τους για τη σιωπή της κυβέρνησης απέναντι στους λιανεμπόρους και όσον αφορά τις διαδοχικές ανατιμήσεις σε όσα έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι των 1.000 ευρώ. Απλώς για να φάνε (να αγοράσουν τρόφιμα) και να προμηθευτούν από τα σουπερμάρκετ όσα χρειάζονται για να συντηρήσουν το νοικοκυριό τους. Να αγοράσουν καθαριστικά, σαμπουάν και οδοντόκρεμες. Λαϊκισμός, ε; Να μιλάει κανείς για σαπούνια και βετέξ και όχι για την απορρόφηση του Ταμείου Ανάκαμψης.

Ωστόσο, όλα αυτά τα βασικά είδη για τη ζωή καθενός από εμάς ακρίβυναν από την αρχή του έτους σε αδιανόητο βαθμό. Ο πληθωρισμός, που έφτασε τον Μάιο στο 5,2%, έδειξε ότι η Ελλάδα κάνει πρωταθλητισμό στην Ευρώπη σε ό,τι αφορά τη μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών (αυτό επιφέρει ο πληθωρισμός), μήνα με τον μήνα, σταθερά και αδιαλείπτως.

Advertisement

Εχουμε και λέμε, λοιπόν, με βάση τα στοιχεία του Μαΐου: 11,6% πάνω η στέγαση, 11,5% πάνω οι μεταφορές, 8,5% οι υπηρεσίες (ξενοδοχεία, καφέ, εστιατόρια) και 3,5%, νέα αύξηση (!), στη διατροφή, όταν από το 2020 μέχρι σήμερα, με βάση την ΕΛΣΤΑΤ, οι τιμές των τροφίμων έχουν αυξηθεί –κρατηθείτε– κατά 37%! Και φυσικά, τα κέρδη των σουπερμάρκετ έχουν απογειωθεί στη στρατόσφαιρα, βοηθούμενα και από θυγατρικές τους, οι οποίες προμηθεύουν προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας («Γιάννης κερνάει») από εταιρείες συγγενών των ιδιοκτητών, κρίκοι ενός κυκλώματος που δεν δεσμεύεται από κανένα περιθώριο κέρδους και… βαράει στο ψαχνό.

Και τι κάνουν λιανέμποροι και πολιτική εξουσία; Ελέγχει η κυβέρνηση τους σουπερμαρκετάδες; Και αν όχι, γιατί; Εδώ τα πράγματα είναι γνωστά και έχουν γραφτεί πολλές φορές. Τα κόμματα εξουσίας (όχι μόνο η παρούσα κυβέρνηση) δεν μπορούν (ή δεν θέλουν) να κάνουν κανένα έλεγχο. Θαυμάστε τα πρόσωπα στα πρώτα τραπέζια της γιορτής που οργάνωσε μια μεγάλη αλυσίδα. Ούτε στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου δεν εκπροσωπήθηκαν με καλύτερο τρόπο η κυβέρνηση και τα κόμματα δια των αρχηγών τους.

Αποτελεί κοινό μυστικό πως από τότε που οι δυνατότητες για ρουσφέτια μειώθηκαν (μετά το ΑΣΕΠ), τα περιθώρια των βουλευτών, των πολιτευτών και των μελών της κυβέρνησης που εκλέγονται με σταυρό έχουν στενέψει. Αντε μια μετάθεση στον στρατό, μια παρέμβαση σε Πολεοδομία, μια βοήθεια στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά από διορισμούς λίγα πράγματα…

Εκεί έρχονται να σώσουν την παρτίδα οι μεγάλοι λιανέμποροι (όχι όλοι, προφανώς), οι οποίοι προσλαμβάνουν κάθε χρόνο χιλιάδες ανθρώπους (εποχικούς και μη) στις αλυσίδες τους. Σε όλες τις πόλεις και σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες της χώρας. Ο πολιτικός που παίρνει τηλέφωνο και βολεύει τον ψηφοφόρο του έχει κάπως… (πώς να το πούμε ευγενικά) μειωμένο κίνητρο να ελέγξει την κερδοσκοπία του λιανέμπορου που τον εξυπηρέτησε.

Η αλήθεια είναι ότι ο αρμόδιος υπουργός Τ. Θεοδωρικάκος προσπάθησε μέσω προστίμων τον περασμένο Σεπτέμβριο να στείλει σε κάποιους ένα μήνυμα. Και τότε ποιος είδε τους (πολιτικούς) θεούς και δεν τους φοβήθηκε. Τι συνέβη;

Οπως έγραψε ο Ζώης Τσώλης στο Protagon, μετά το πρόστιμο-μήνυμα του Σεπτεμβρίου του 2025, κάποιοι λιανέμποροι άρχισαν να απειλούν το Μέγαρο Μαξίμου ότι θα βάζουν στις σακκούλες με τα ψώνια των πελατών φυλλάδια διαμαρτυρίας κατά της κυβέρνησης. Και μετά; Αντιγράφω από το ρεπορτάζ του Ζ. Τσώλη:

«Οι συναντήσεις δεν ανακοινώθηκαν ποτέ από την κυβέρνηση, αλλά υπήρξαν δημοσιεύματα όπως αυτό του protothema.gr με τίτλο “Τι συμφώνησαν Κυριάκος Μητσοτάκης και Γεράσιμος Σκλαβενίτης”. Ευρύτερα, η ουσία των επαφών εκείνης της περιόδου ήταν η προσπάθεια εξευμενισμού της οργισμένης αντίδρασης των λιανεμπόρων για τα πρόστιμα που είχαν επιβληθεί (μικρά σε σύγκριση με τα κέρδη τους) και η αποτροπή ενεργειών από πλευράς τους, όπως το να μοιράζουν φυλλάδια με αιχμές κατά της κυβέρνησης στα ταμεία τους».

Οι τελευταίες πληροφορίες λένε ότι ο κ. Μητσοτάκης προτίθεται να πάρει πάνω του το θέμα, αρχής γενομένης από την ερχόμενη εβδομάδα, με σειρά συσκέψεων. Βεβαίως, αν δεν σπάσει αυγά και δεν κόψει τον ομφάλιο λώρο, το «έγκλημα» στα σουπερμάρκετ θα παραμένει χωρίς τιμωρία.

Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, η κυβέρνηση θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο πολιτικό κόστος με το οποίο απειλούν κάποιοι λιανέμποροι, βάζοντας μπροστά τους εργαζόμενους (ή θυμίζοντας τη… δυνατότητα για φυλλάδια στα ταμεία), και στο πολύ μεγαλύτερο κόστος από τη βαθιά απογοήτευση της μεσαίας τάξης, η οποία διαπιστώνει κάθε μέρα επί τέσσερα χρόνια την κενολογία περί «αντιμετώπισης της ακρίβειας».