Πολιτικές δυνάμεις κατώτερες των περιστάσεων

Γίνεται καθημερινά αισθητό ότι η κυβέρνηση επενδύει πολιτικά στη στάση υπευθυνότητας που επιδεικνύει εν μέσω πολεμικής κρίσης στη Μέση Ανατολή. Λογικό και αναμενόμενο, εν τέλει και θεμιτό.

Η Ελλάδα μετέχει σε συμμαχίες, έχει συνάψει στρατηγικές συνεργασίες και είναι σε κάθε περίπτωση δείγμα αξιοπιστίας να τιμά όλες αυτές τις επιλογές.

Κατά τα άλλα, το μέλλον είναι άδηλο και τι μπορεί να ξημερώσει κανείς δεν μπορεί να προδιαγράψει. Υπό αυτήν την έννοια, η μοναδική σοφή επιλογή είναι να παίρνει κανείς αποφάσεις, βάσει εθνικών συμφερόντων και ειδικού βάρους στον συσχετισμό δυνάμεων.

Δεν αποδέχονται φυσικά όλες οι πλευρές του πολιτικού προσωπικού αυτά τα κριτήρια.

Ο λόγος μπορεί να ποικίλει, από τις ιδεολογικές εμμονές και αγκυλώσεις έως και την ιδιοτέλεια και την στόχευση σε συγκεκριμένα εκλογικά κοινά.

Κάπως έτσι επιβεβαιώνεται αυτό που γνωρίζουμε εδώ και πολλά χρόνια.

Και αυτό είναι ότι κατά μείζονα λόγο, η πολιτική τάξη της χώρας αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων μπροστά σε μεγάλες κρίσεις, είτε οικονομικές, είτε εθνικές. Ας θυμηθεί κανείς το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης στην προμνημονιακή και την μνημονιακή περίοδο, ή παλαιότερα, με άλλες αφορμές όπως η κρίση στα Ιμια. Κραυγές, ύβρεις, συνωμοσιολογία και όλα τους τα συνοδευτικά.

Σήμερα έχουμε και πάλι την ευκαιρία να τα θαυμάσουμε όλα αυτά, σε διάφορες εκδοχές.

Μία από αυτές είναι οι χυδαιολογίες του Κυριάκου Βελόπουλου σε βάρος της πρέσβειρας των ΗΠΑ, με σκόπιμη παραφθορά του επωνύμου της από το βήμα της Βουλής.

Μία άλλη εκδοχή είναι η πρόσφατη διακίνηση «πληροφοριών» από τον γραμματέα του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, ότι drones εκτοξεύθηκαν κατά της βάσης της Σούδας, οπότε η Ελλάδα είναι μέρος του πολέμου. Το παράδοξο είναι ότι όσοι ασπάζονται αυτήν τη λογική, την ίδια στιγμή επικρίνουν την κυβέρνηση για την στρατιωτική συνδρομή προς την Κύπρο, με το επιχείρημα ότι οι επιθέσεις των drones στράφηκαν κατά των βρετανικών βάσεων στο νησί.

Υπάρχουν και οι αναμενόμενες, κάπως χαριτωμένες παραινέσεις προς την κυβέρνηση, να συνταχθεί με τον Πρωθυπουργό της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ και να αρνηθεί κάθε διευκόλυνση προς τους συμμάχους σε αυτόν τον πόλεμο. Λες και τα συμφέροντα της Ελλάδας ταυτίζονται με εκείνα της Ισπανίας και παρά το γεγονός ότι και ισπανική φρεγάτα στάλθηκε προς υποστήριξη της Κύπρου.

Σε αυτές τις συστάσεις πρωταγωνιστούν στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της Κεντροαριστεράς και, φυσικά, ο δήμαρχος της Αθήνας, Χάρης Δούκας.

Στο σκηνικό δεσπόζει βέβαια η κάπως σουρεαλιστική στάση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Σωκράτης Φάμελλος ζητεί επίμονα την σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αγνωστο τι σκοπό θα είχε κάτι τέτοιο, πέραν της αχρείαστης δημοσιότητας και, πάντως, όλο αυτό έρχεται και «τρακάρει» με την άρνηση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ να προσέλθει στο γραφείο του Πρωθυπουργού και να λάβει την ενημέρωση που κατά τα άλλα ζητεί.

Σε ένα τέτοιο πολιτικό περιβάλλον λοιπόν, είναι ξεκάθαρη η διαχωριστική γραμμή που τραβιέται μεταξύ όλων αυτών, από τη μία πλευρά και των Κυριάκου Μητσοτάκη – Νίκου Ανδρουλάκη, από την άλλη.

Το ότι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και της αξιωματικής αντιπολίτευσης προσήλθε και ενημερώθηκε από τον Πρωθυπουργό από τις πρώτες ημέρες του πολέμου, ότι τήρησε μία εθνικά υπεύθυνη στάση στηρίζοντας την παροχή στρατιωτικής συνδρομής στην Κύπρο και δεν υπέκυψε στους πειρασμούς μίας αλλοπρόσαλλης αντιπολίτευσης, φανερώνει ρεαλισμό και υπευθυνότητα.

Θα ήταν βέβαια σε κάθε περίπτωση λάθος και ανεδαφικό να προσδοκά κανείς κάτι αντίστοιχο από το σύνολο των κομμάτων και των πολιτικών προσώπων.

Δεν πρέπει άλλωστε να λησμονούμε ποτέ την καταγεγραμμένη τομή του πολιτικού μας συστήματος, όπως αποτυπώθηκε στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Ο διαχωρισμός αυτός παραμένει βαθιά ριζωμένος.