Το πρόβλημα των δασικών χαρτών μετά την απόφαση του ΣτΕ

Ανακοίνωση της Ένωσης Ιδιοκτητών Αγροτικών Ακινήτων Ελλάδας

Το δασικό πρόβλημα μετά την πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας και η υποχρέωση του υπουργείου Περιβάλλοντος.

Η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας ΛΥΝΕΙ το Ιδιοκτησιακό πρόβλημα ενός μέρους των βοσκοτόπων και των γεωργικών εκτάσεων.  Εξακολουθεί όμως να δεσμεύει την χρήση τους, λογω της προγενέστερης νομολογίας του, η οποία βασίστηκε στο ΨΕΜΑ για τον  κίνδυνο για την Εξαφάνιση των Ελληνικών Δασών.

Κίνδυνος ο οποίος έχει πλέον αποδειχθεί ανύπαρκτος, όπως αναλύεται κατωτέρω.

Με την ανωτέρω κρίση της η Ολομέλεια του ΣτΕ. έκανε δύο σημαντικές τομές στην υφιστάμενη νομολογία του :

πρώτον εξέτασε την σχέση της Ασφαλείας του Δικαίου με την Προστασία του Περιβάλλοντος, με την οποία έως σήμερα δεν είχε ασχοληθεί η νομολογία του και δέχτηκε ως συνταγματικές τις ρυθμίσεις του νόμου 4685/2020, σύμφωνα με τις οποίες, δεν χαρακτηρίζονται ως  Δασικές οι εκτάσεις εκείνες, τις οποίες το κράτος  με διάφορες αποφάσεις του έχει χαρακτηρίσει  ως γεωργικές ή κτηνοτροφικές καθώς και οι εκτάσεις εκείνες, στις οποίες έχει επιτρέψει την αλλαγή της χρήσης τους πριν από την θέσπιση του Νέου Συντάγματος του 1975.

Όμως με τις εν λόγω διατάξεις του νόμου δεν καλύπτεται το σύνολο της αγροτικής περιουσίας, αφού υπάρχουν χιλιάδες γεωργικές και κτηνοτροφικές εκτάσεις, που προϋπήρχαν αυτών των αποφάσεων, οι οποίες δεν καλύπτοντα από αποφάσεις της Διοικήσεως, αλλά από τον δασικό νόμο 4173/1929,   οι οποίες επί πλέον έχουν σαφώς και κατηγορηματικά έχουν εξαιρεθεί εκτοτε από την εφαρμογή του , ( νόμος του Ελευθέριου Βενιζέλου) , ο οποίος πέραν των άλλων αναφέρει :

« Δεν υπόκεινται εις τας διατάξεις του παρόντος νόμου

1. Τα μεμονωμένως ή κατά λόχμας και συνδεδρίας εντός γεωργικώς καλλιεργούμενων εκτάσεων ή   αγροτικών κτημάτων μέχρι εκτάσεως 50 στεμμάτων ως και τα εντός αυλών, κήπων, και ελαιώνων  και αμπέλων φυόμενα δασικά δένδρα.

2. Οι θάμνοι των βοσκοτόπων.

3. Οι παλίουροι κλπ

4. Τα ελαιόδεντρα.

5. Τα οπωροφόρα και καρποφόρα δένδρα ως και αι άμπελοι.».

Προφανώς η μη συμπερίληψη στον νομό 4685/23020 και των εκτάσεων που εξαιρούσε ο δασικός νόμος- κώδικας νόμος 4137/1929 από την εφαρμογή του, δεν αποτελεί λάθος, αλλά ηθελημένη απόφαση των εισηγητών του, την οποία ανάδειξε η εν λογω απόφαση.

Είναι τραγελαφικό να εξαιρούνται από τον δασικό νόμο οι εκτάσεις με τις οποίες η Διοίκηση άλλαξε με ΑΠΟΦΑΣΗ της την δασική τους χρήση σε γεωργικές ή κτηνοτροφικές και να μην εξαιρούνται οι εκτάσεις που από το 1929 ο ΔΑΣΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ-ΝΟΜΟΣ εξαιρούσε,  ( που στο Β.Δ. το οποίο τον θέσπισε χαρακτηρίζεται ως δασικός κώδικας, γεγονός που συνεπάγεται, ότι οι διατάξεις δεν μπορούν να ανατρέπονται από απλούς νόμους ! ).

Γεγονός που αποδεικνύει ότι η Διεύθυνση Δασών του Υπουργείου εξακολουθεί να είναι ακατάλληλη για την σύνταξη και της μικρότερης τροποποίησης της δασικής νομοθεσίας, αφού στις ανωτέρω διατάξεις δεν συμπεριέλαβε και αυτές τις εκτάσεις.

Λάθος που  συναρτάται και με τις περικοπές των αγροτικών επιδοτήσεων και πρέπει το υπουργείο να το διορθώσει άμεσα.

Δεύτερο :

Δέχθηκε η Ολομέλεια, ότι η διατήρηση της χρήσης αυτών των εκτάσεων ως γεωργικών ή κτηνοτροφικών  εις το διηνεκές  διασφαλίζει την  ισορροπία μεταξύ προστασίας του περιβάλλοντος και ασφάλειας του δικαίου.

Η κρίση της Ολομέλειας περί διασφάλιση της προστασίας του περιβάλλοντος με την απαγόρευση της μεταβολής της χρήσης των γεωργικών και κτηνοτροφικών εκτάσεων εις το διηνεκές, είναι προφανές ότι εκπορεύεται από την υφιστάμενη νομολογία του, που επικυρώθηκε  και από το ΑΕΔ, σύμφωνα με την οποία απαγορεύεται  η  μεταβολή δασών και δασικών εκτάσεων, εκτιμώντας ότι η  συμβολή της χλωρίδας, που αναπτύσσεται επί των γεωργικών και κτηνοτροφικών εκτάσεων στην προστασία του περιβάλλοντος,  δεν αφίσταται ουσιωδώς από την συμβολή της χλωρίδας των δασών στην προστασία του περιβάλλοντος.

Όμως η κρίση αυτή του ΣτΕ. εκδόθηκε υπό την παραπληροφόρηση που είχε το Συμβούλιο της Επικρατείας την εποχή εκδόσεως των σχετικών αποφάσεων του, σύμφωνα με την οποία τα Δάση της Ελλάδας καταλάμβαναν το 18% της επιφάνειας της, το μικρότερο εξ όλων των κρατών της Ευρώπης και ότι καταστρέφονταν με ραγδαία ταχύτητα.

Αυτός είναι ο   λόγος για τον οποίο το ΣτΕ, κατέληξε σε αυτή την αυστηρή κρίση, όπως αναφέρεται στην εργασία του επί τιμή αντιπροέδρου του ΣτΕ και  « ήταν το γεγονός»  κατά το οποίο « Η Ελλάδα , με 32% δασοκάλυψη το 1928 περιορίζονταν στο 18%  περίπου ( το μικρότερο ποσοστό της Ευρώπης ),τη στιγμή που π.χ. η Βουλγαρία από το 20% ανέβαινε στο 32% και η Ισπανία από 9% έφθανε στο 33% ( βλ. Οικ. Ταχ. 17.3.88 Μαρίνον, Βήμα 27.10.87 Πλωρίτην ), ήταν εύλογο οι συντάκτες του Συντάγματος του 1975 να θεσπίσουν τις εις τα άρθρα 24 και 117 αυτού διατάξεις, αφού η χώρα  βρίσκονταν πλέον υπό συνθήκες συναγερμού εν όψει επερχόμενου δασικού αφανισμού. Αφανισμού που, όπως έχει επισημανθεί, προσομοιάζει με εκείνον προς εκείνον που επέφερε την εξαφάνιση των πολιτισμών της Μεσογείου και της Κεντρικής Αμερικής.» ( Δίκη  δελτίο Ελληνική Δικαιοσύνη 34/1993σελ. 491 ).

Αυτά στο μακρινό 1993.

Ήρθε όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση ή οποία καταμέτρησε την δασοκάλυψη σε όλα τα κράτη της με το πρόγραμμα ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΥΣ, ( για το οποίο δαπάνησε υπέρ τα 15,0 δις ευρώ ) και κατέδειξε ότι τα Δάση της Ελλάδας καταλαμβάνουν το  50% της επιφάνειας της, που είναι από τα μεγαλύτερα ποσοστά δασοκάλυψης μεταξύ των κρατών της ( βλπ. διάγραμμα 1 ) και ακόμη ότι οι βοσκότοποι καταλαμβάνουν το 18% και όχι το 40% που διακινούσαν οι δασάρχες, προκειμένου να δικαιολογήσουν τους ισχυρισμούς Τους , περά καταστροφής της Περιβάλλοντος εφ΄όσον οι εκτάσεις αυτές δεν χαρακτηρίζονταν ως Δάση.

Στο ποσοστό του 50% εφ΄ όσον προσθέσουμε το 18% των βοσκότοπων, που η ελληνική δασική νομοθεσία χαρακτηρίζει Δάσος, καθώς και τις  χορτολιβαδικές εκτάσεις, που ανέχονται στο 3% και τις βραχώδεις, που και αυτές υπάγονται στον δασικό νόμο, προκύπτει ότι σύμφωνα με τους Ελληνικούς Δασικούς Χάρτες  το 73% της επιφάνειας της Ελλάδας χαρακτηρίζεται ΔΑΣΟΣ !

Ποσοστό που δεν είναι πραγματικό και οφείλεται στις υπερβολές της δασικής νομοθεσίας , όπως αποδεικνύεται από την καταμέτρηση που διενέργησε η Ε.Ε. και απέδειξε  ότι τα ελληνικά δάση καταλαμβάνουν  μόνο το 50%, που συνεπάγεται ότι η λοιπή έκταση του 23% δεν είναι δάσος , αλλά αγροτική περιουσία !

Ο λόγος επομένως στον οποίοι το ΣτΕ. στηρίχτηκε στη διαμόρφωση της νομολογίας του, ήταν το μεγάλο ΨΕΜΑ περί ελλείμματος της δασοκάλυψης, καθώς  και περί του κινδύνου εξαφανίσεως των ελληνικών  δασών.

ΨΈΜΑ το οποίο κατέστησε τους  Δασάρχες αρμόδιους να ΔΗΜΕΥΟΥΝ την περιουσία των πολιτών, οι  οποίοι  μαζί με την απαγόρευση της δικαστικής προστασίας των πολιτών για τις αυθαιρεσίες των Δασαρχών ,και την απαγόρευσα της αλλαγής της χρήσης των δασών , που με αυτόν τον τρόπο χαρακτήρισαν το 73% της επιφάνειας , απέκτησαν το δικαίωμα να αποφασίζουν μόνον αυτοί για την χορήγηση αδειών επί αυτού του 73% και κατ΄ουσία επί του συνόλου της επιφάνειας της Ελλάδας !

Το γεγονός κατά το οποίο η δασοκάλυψη της Ελλάδας ανέρχεται στο 50% σε συνδυασμό με την ως άνω κρίση της Ολομέλειας περί συμβαδίζουσας της χλωρίδας, που αναπτύσσεται επί των γεωργικών και κτηνοτροφικών εκτάσεων, με  εκείνη της χλωρίδας των δασών  και κατά συνέπεια συμβάλλοντας στην προστασία του περιβάλλοντος,  αποδεικνύει ότι η εξαίρεση από την δασική νομοθεσία των εκτάσεων που  εξαιρούσε ο νόμος  4137/1929 σε τίποτε δεν βλάπτει το περιβάλλον.

Σε ότι αφορά μεταβολή της χρήσης αυτών των εκτάσεων , δεν σημαίνει ότι την επομένη θα μεταβληθούν σε ΟΙΚΟΠΕΔΑ, αφού ένα απειροελάχιστο ποσοστό τους χρειάζεται να αποδοθεί στην Οικονομική Ανάπτυξη της Χώρας, όπως εμφαίνεται και από τον συνημμένο διάγραμμα των χρήσεων γης των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωση ( διάγραμμα 2), στο οποίο καταφαίνεται ότι η Οικοπεδική χρήση της ΓΗΣ δεν υπερβαίνει το 4% της συνολικής επιφάνειας της Ε.Ε. Και περιοριζόμαστε μόνο σε αυτή την σύγκρισης  για να μην επεκταθούμε, σε επί μέρους συγκρίσεις  για την έκταση που καταλαμβάνουν  οι οικιστικές χρήσεις στα άλλα κράτη της Ε.Ε., έναντι των οικιστικών χρήσεων στην Ελλάδα, που δεν καταλαμβάνουν ούτε το 2,5%

Άλλωστε η έκταση που πρέπει να παραδοθεί στην Ανάπτυξη αποτελεί αντικείμενο του ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟΥ ΣΧΕΔΊΟΥ της Χώρας και όχι αντικείμενο της ΔΑΣΟΛΟΓΙΑΣ.

Ο σημαντικότερος όμως λόγος για την  ανάγκη  απελευθέρωση της χρήσης των εν λογω εκτάσεων είναι ένας και αυτός είναι διότι θα επιτρέψει την θέσπιση του ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟΥ ΧΑΡΤΗ,  η αδυναμία συντάξεως του οποίου από το 1976, οφείλεται στον χαρακτηρισμό του 73% της επιφανείας της χώρας σε Δάσος, στην οποία μαζί με τις γεωργικές εκτάσεις, που βρίσκονται στις πεδιάδες και είναι εκτάσεις υψηλής παραγωγικότητα,  στις οποίες σωστά έχει απαγορευθεί η μεταβολή της χρήσης του, μαζί με τις οικιστικές και λοιπές που δεν προσφέρονται για ένταξη στο ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ( δρόμοι , τεχνικά έργα ,υδάτινες επιφάνειες ), το σύνολο τους  φθάνουν στο 99,5% !

Αυτή είναι η αιτία για την οποία όλα αυτά τα χρόνια με καταστεί δυνατός ο σχεδιασμός του ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟΥ ΧΑΡΤΗ, η έλλειψη του οποίου δημιούργησε την  τεράστια γραφειοκρατία προκείμενης της εγκρίσεως μια ΕΠΕΝΔΥΣΗ, ακόμη και κατά την 12ετή περίοδο της οικονομικής κρίσης, που διανύουμε.

Αυτή την έλλειψη επισημαίνει η ΚΟΜΙΣΙΩΝ με την πρόσφατη εκθέσει της για την Οικονομική Ανάπτυξη της Ελλάδας, ως αιτία για στασιμότητα στην έγκριση ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ, αποφεύγοντας , βεβαίως, να αναφερθεί ευθέως στον ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟ ΧΑΡΤΗ, αλλά καθορίζοντας, ότι η αδυναμία εγκρίσεως των ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ, οφείλεται, στις διαθρωτικές αλλαγές στις οποίες δεν έχουν προβεί Κυβερνήσεις,  επισημαίνοντας δε ότι ούτε ο νόμος ΦΑΣ ΤΡΑΚ απέδωσε, ούτε οι τροποποιήσεις του, ούτε οι διαφαινόμενες αλλαγές του κινούνται στην σωστή κατεύθυνση.

Δεν αναφέρεται δε ευθέως στην έλλειψη του χωροταξικού χάρτη, διότι τότε θα αποκαλύπτονταν οι ευθύνες της ΤΡΟΙΚΑΣκαι εντολοδόχων της, που αντί να αντιμετωπίσει αυτή την αδυναμία και ενώ αναγνώρισε την ύπαρξη του ΔΑΣΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΤΟΣ  και ανέλαβε να το λύσει, δημιουργώντας ειδική επιτροπή για την επίλυση του και μάλιστα μετακαλώντας από το εξωτερικό επιστήμονες με ιδιαίτερες γνώσεις,  το έκανε χειρότερο. Και όχι μόνο, αλλά πρόταξε αντί της σύνταξης του Κτηματολογίου  την σύνταξη του Δασολογίου, με πρόσχημα την προστασία της Δημόσιας περιουσίας, που κατ΄ουσία ΔΗΜΕΥΣΕ όλη της επιφάνεια του 73% της Ελλάδας, ώστε η μεν Χώρα να μην μπορεί να εγκρίνει ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ, που παράγουν πλούτο και θα μας επιτρέψουν να εξοφλήσουμε τα δάνεια και όχι μόνο, αλλά να ανοίγουμε την όρεξη των ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ- ΔΙΕΘΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ, να αρνηθούν δάνεια και λογω της αδυναμίας μας να εξοφλήσουν αυτά που χρωστάμε να κατάσχου την περιουσία των Ελλήνων, που η δασική νομοθεσίας την μετέβαλε σε Κρατική.

Βεβαίως επιτρέπονται επί αυτής τη έκτασης του 73% η εγκατάσταση ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ , η έκκριση τους όμως αποτελεί αρμοδιότητα των δασικών υπηρεσιών  και χορηγείται μετά από απόφαση του συνόλου της  ιεραρχίας της !

Αυτός είναι ο λόγος που οι Δασάρχες δημιούργησαν το Πρόβλημα στο σύνολο των ιδιοκτητών της αγροτικής περιουσίας,

Η απόκτηση της αρμοδιότητας να αποφασίσουν αυτοί και κανένας άλλος σε ποια έκταση από την επιφάνεια του 73% της Ελλάδας θα επιτρέψουν την αλλαγή της χρήσης

και κατά την προσφιλή τους έκφραση,

να αποφασίζουν αυτοί σε ποιον θα μοιράζουν εκατομμύρια,

επιτρέποντας την αλλαγή της χρήσης της αγροτικής περιουσίας.

​

Τα ανωτέρω καταδεικνύουν , ότι, εν όψει των ανωτέρω. θα μεταβληθεί η κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί απαγορεύσεως μεταβολής της χρήσης των βοσκότοπων και των γεωργικών εκτάσεων και της εν γένει αγροτικής περιουσίας.

Εξάλλου η απαγόρευση της χρησιμοποίησης ενός ελαχίστου ποσού από το 73% της  Επιφάνειας της Χώρας στην οποία θα αναπτυχθεί ο Χωροταξικός Χάρτης,  που  εδώ και 40 χρόνια δεν έχει θεσπιστεί, αλλά και η  επί μία δεκαετία κάτω από την οικονομική κατάσταση της Χώρας υπερβαίνει και τον χαρακτηρισμό της ως ΕΘΝΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ. 

Τι άλλο θα επιζητούσαν οι Τούρκοι εάν τους παρείχαμε αυτή την αρμοδιότητα ( Αλλά για την επίπτωση την οποία είχε αυτό το οικονομικό έγκλημα στην οικονομία της χώρα θα επανέλθουμε με σημείωμα των επιστημονικών συνεργατών της Ένωσης μας ).

Δυο Πρωθυπουργοί,  Κώστας ΣΗΜΙΤΗΣ και Κώστας ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ  επεχείρησαν να αλλάξουν το άρθρο 24 του Συντάγματος, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα παραπάνω, που συσσώρευσε η αυστηρή κρίση του ΣτΕ. και τέσσερεις αρχηγοί Κομμάτων διακήρυξαν αυτή την ανάγκη.

Τότε όμως δεν  υπήρχαν τα παραπάνω στοιχεία, που αποκάλυψαν το ΨΕΜΑ των δασολόγων, υπό το οποίο το ΣτΕ. διαμόρφωσε την νομολογία του. 

Σήμερα οι υπουργοί και δεν είναι μόνο οι υπουργοί του ΥΠΕΝ υπεύθυνοι, αλλά και οι Υπουργοί Δικαιοσύνης (ασφάλεια δικαίου ), Ανάπτυξης ( οικονομική Ανάπτυξη), Εσωτερικών ( περιουσία πολιτών και κράτους – δανειστές, ανοίγει η όρεξη των Δανειστών να μας οδηγήσουν σε αδυναμία δανεισμού, προκειμένου να κατάσχουν το 73% της χώρας, επειδή οι Δασάρχες , το χαρακτήρισαν Δάσος ) για να τροποποιήσουν τη δασική νομοθεσία και να επαναφέρουν τις διατάξεις του νόμου  4173%, αλλά  και την παροχή δικαστικής  προστασίας στους πολίτες. από τυχόν εσφαλμένος χαρακτηρισμούς της χλωρίδας των ιδιοκτησιών τους, που σήμερα την έχει απαγορεύσει η δασική νομολογία.

Είναι  κι΄ αυτό ένα ακόμη κατόρθωμα των δασαρχών.

Πέραν όμως των ανωτέρω οι υπάλληλοι που είναι δασολόγοι – που ο λαός ονομάζει δασάρχες –  έχασαν κάθε αξιοπιστία απ΄ τον ΛΑΟ και έπρεπε να την έχουν χάσει και από την πολιτική ηγεσίας και δεν μπορούν πλέον  να έχουναρμοδιότητα για την σύνταξη, αλλά ούτε και για την διαχείριση των δασικών χαρτών.

Εργασία για την οποία άλλωστε δεν έχουν τα εφόδια και γνώσεις, παρά μόνο κατά τον χαρακτηρισμό των εκτάσεων και όχι αυτοτελώς αλλά ως μέλη των ειδικών επιτροπών. Η αρμοδιότητα αυτή  ανήκει στη Διεύθυνση Τοπογραφικών εφαρμογών του ΥΠΕΝ.

Όπως επίσης δεν έχουν θέση οι δασολόγοι στο Υπουργείο Περιβάλλοντος. Δεν είναι περιβαντολλόγοι, δασολόγοι είναι ! 

Σήμερα όμως που αποκαλύφθηκε αυτό το ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ ΨΕΜΑ, είναι προφανές ότι δεν χρειάζεται καμία απολύτως τροποποίηση του άρθρου 24 του Συντάγματος παρά μόνο τρία πράγματα :

• πρώτον     η επαναφορά των διατάξεων του νόμου 4173/1929, περί του χαρακτηρισμού των εδαφών.

• δεύτερον  η διενέργεια χαρακτηρισμού των εδαφών από τις επιτροπές του νόμου περί βοσκοτόπων  και  η δικαστική προστασία των πολιτών απέναντι σε τυχόν εσφαλμένους χαρακτηρισμούς.

και

• τρίτο,   η αρμοδιότητα της σύνταξης και διαχείρισης των Δασικών Χαρτών από την Διεύθυνση Τοπογραφικών Εφαρμογών του Υπουργείου.

τέλος δε

η επαναφορά των δασολόγων στο υπουργείο Φυτικής Παραγωγής και Διατήρησης της χλωρίδας. Δεν έχουν καμία θέση στο υπουργείο Περιβάλλοντος, παρά μόνο κατά το μέτρο που πρέπει να μετέχουν οι περισσότεροι επιστημονικοί κλάδοι, όπως συμβαίνει σε όλα τα Κράτη κατά την σύνταξη του ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ της Χώρας και στις περιπτώσεις που κρίνεται η ανάγκη για την μεταβολή της χρήσης μιας πραγματικής δασικής έκταση και καθορισμού των όρων υπό τους οποίους θα επιτραπεί.

ο πρόεδρος

Δημήτριος Κοτσώνης