Το παντελονάκι που έγινε σορτσάκι: Ένα γιορτινό παραμύθι στην υπηρεσία του μάνατζμεντ!

Ενα Χριστουγεννιάτικο παραμύθι, το κείμενό μου. Διδακτικό, όπως όλα τα παραμύθια. Και απλοϊκό βεβαίως, όπως απλοϊκήήταν και η εποχή που πρωτοειπώθηκε, δεκαετίες πριν.

Μου το θύμισε μια παλιά συνάδελφός μου, με την οποία αυτές τις μέρες ανταλλάξαμε ευχές. Το είχα χρησιμοποιήσει, ως μια παραβολή ας πούμε, σε κάποιο σεμινάριο Επικοινωνίας, ή κάτιπαρόμοιο, με θέμα την εσωτερική εταιρική ενδοεπικοινωνία.

Advertisement

Μιλούσε για τον μικρό Πετράκη, που ακόμα φορούσε κοντά παντελόνια, αλλά λαχταρούσε πια να απαλλαγεί απ’ αυτά και να φορέσει, επιτέλους, το πρώτο του μακρύ παντελόνι, όπως φορούσαν τα μεγαλύτερα παιδιά και μερικά, ακόμα και της ηλικίας του.

Οι γιορτές έρχονταν και ένα μακρύ παντελόνι θα ήταν για τον Πετράκη το καλύτερο δώρο τού Αι-Βασίλη για εκείνη τη χρονιά. Μετά από πολλά παρακάλια η μητέρα του ενέδωσε και, λίγο πριν κλείσουν τα μαγαζιά, πήγε και αγόρασε ένα όμορφο μακρύ παντελόνι για τον αγαπημένο της Πετράκη. Καθώς δεν τον είχε μαζί της για να το προβάρει, όταν ο Πετράκης το δοκίμασε στο σπίτι, ήταν δέκα πόντους μακρύτερο του.

Ήταν αργά πια για να κάνουν οτιδήποτε. Τα μαγαζιά, που θα μπορούσαν να το επιδιορθώσουν, είχαν κλείσει και την επόμενη ξημέρωναν Χριστούγεννα. Στενοχωρήθηκαν όλοι. Πολύ περισσότερο βέβαια ο Πετράκης, και έπεσαν να κοιμηθούν.

Τη νύχτα, η μητέρα δεν μπορούσε να κλείσει μάτι. Η σκέψη ότι ο Πετράκης της δε θα είχε ευτυχισμένες γιορτές δεν της έφευγε από το μυαλό. Χωρίς να σκεφτεί περισσότερο, σηκώνεται και προσεκτικά για να μην ενοχλήσει την υπόλοιπη οικογένεια, κάθεται και διορθώνει το παντελόνι. Το τοποθέτησε και πάλι εκεί που το είχαν αφήσει αποβραδίς και πήγε ανάλαφρη στο κρεβάτι της.

Ύστερα από λίγο, σηκώνεται η γιαγιά του Πετράκη που επίσης δεν είχε ύπνο. Αν είναι δυνατόν, να άφηναν, χρονιάρες μέρες, το παιδί χωρίς το μακρύ παντελόνι που τόσο λαχταρούσε. Παίρνει, λοιπόν, το παντελόνι από εκεί που το είχε αφήσει η μητέρα και αφαιρεί και εκείνη τους δέκα πόντους που περίσσευαν.

Μια ώρα μετά ήταν η σειρά της μεγάλης αδελφής του Πετράκη, που κι αυτή δεν άντεχε στην ιδέα, ο αγαπημένος της αδελφούλης να περάσει τις γιορτές χωρίς το πρώτο μακρύ του παντελόνι. Δεν χάνει καιρό, σηκώνεται κι αυτή και με κάθε προφύλαξη κάνει στο παντελόνι το ίδιο που είχαν κάνει σ’ αυτό η μητέρα και η γιαγιά…

Φαντάζεστε την απογοήτευση του Πετράκη, όταν το πρωί που, πετώντας από τη χαρά του, πήγε να το φορέσει, βρήκε το παντελόνι κοντύτερο ακόμα και από τα κοντά του παντελονάκια που τόσο είχε βαρεθεί να φοράει.

Ήταν, το δίχως άλλο, μια διδακτικότατη ιστοριούλα, που είχε ανεξίτηλα καταγραφεί στη μνήμη της συναδέλφου μου και που με νοσταλγία θυμηθήκαμε μαζί.

Χρόνια πολλά σε όλους και καλή χρονιά.