Όλοι εμείς οι παλιότεροι σε ηλικία θυμόμαστε τα γνωστά τετράδια του σχολείου με την μπλε κόλα για κάλυμμα και την ετικέτα με το ονοματεπώνυμό μας. Ήταν το πρώτο πράγμα που έπρεπε να προσέξουμε στο Δημοτικό, γιατί οι δάσκαλοι τότε δεν αστειεύονταν και ήθελαν τα τετράδια καθαρά και με τάξη.
Πριν λίγες μέρες ένας άνθρωπος με ευαισθησίες, ο Μαθιός Αγγελιουδάκης, βρήκε μερικά μαθητικά τετράδια που είχε ο δάσκαλος Γιώργος Β. Κασιμάτης (Βελέτζας) και η, επίσης δασκάλα, σύζυγός του, που υπηρέτησαν στα Κύθηρα. Το συγκεκριμένα τετράδια έχουν ηλικία κοντά στον αιώνα και προέρχονται από τα Λογοθετιάνικα. Δύο από αυτά ανήκαν σε μία μαθήτρια, συχωρεμένη από χρόνια, και παραδόθηκαν στο γιο της, το φίλο Γρ. Ανδρόνικο. Δεν θα μείνουμε στη συναισθηματική αξία για τους απογόνους αυτής της μαθήτριας Δημοτικού που ήταν τότε γύρω στα 9 χρόνια της, χωρίς να παραβλέπουμε και αυτή τη συναισθηματική παράμετρο. Εκείνο που εξέπληξε όσους τα πήραν στα χέρια τους ήταν η αναμενόμενη σύγκριση με τετράδια μαθητών ίδιας ηλικίας στη σημερινή εποχή. Να γράψουμε μία υπερβολή; Εκείνα, τα παλιά, με την άψογη ορθογραφία, τα σωστά Ελληνικά και την εξαιρετικά νοικοκυρεμένη εμφάνιση, μοιάζουν σήμερα ίσως και λίγο καλλίτερα από τελειοφοίτων Λυκείου και, γιατί όχι, και φοιτητών Πανεπιστημίου.
Από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Πέρασαν μερικές δεκάδες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, το πολυτονικό που μας ταλαιπωρούσε έγινε μονοτονικό, τα βιβλία είναι πιο απλά και πιο εμφανίσιμα, η γνώση πλέον μεταδίδεται με άλλους ρυθμούς λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης, οι μαθητές, αν θέλουν να μάθουν κάτι, ανοίγουν απλά το κινητό. (Στη εποχή μας ρωτούσαμε μόνο το δάσκαλο, γιατί οι περισσότεροι από τους γονείς μας δεν είχαν τελειώσει το Δημοτικό). Κι όμως, είχαμε μάθει γράμματα. Τόσα για να ακούμε τις τερατολογίες των βουλευτών και δημοσιογράφων με την βάναυση κακοποίηση της γλώσσας και να αγανακτούμε. Πάνω από τις μισές λέξεις που λέμε δεν είναι Ελληνικές και, αν κάνει κανείς κάποια παρατήρηση σε έναν μαθητή για το επίπεδο των γνώσεών του το πιθανότερο είναι να εισπράξει μία σφοδρή επιτίμηση ή ειρωνεία.
Γιατί τα γράφουμε τώρα όλα αυτά; Γιατί αυτά τα παλιά τετράδια μας έδειξαν λίγο πολύ προς τα πού πάμε. Εκεί που δεν μαθαίνουν όλοι περίπου τα ίδια, αλλά μόνο οι λίγοι (που γίνονται συνεχώς λιγότεροι). Που αντί καθαρών τετραδίων βλέπουμε κάποιες πατσαβούρες που δεν ενοχλούν κανέναν. Και διερωτώμεθα. Πάμε μπροστά ή πίσω; Ειλικρινά ελπίζουμε να έχουμε άδικο.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ ΣΤΟ ΦΥΛΛΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2022
Kythira Online