Τα χίλια ευχαριστώ, λίγα είναι!

Σε ένα (κατα)καμένο τόπο όλα είναι δικαιολογημένα. Τα παράπονα, η αγανάκτηση, ο καταλογισμός ευθυνών και οι καταδίκες επί δικαίων και αδίκων, η απογοήτευση για την ανυπολόγιστη και επαναληφθείσα σε λίγα μόνο χρόνια, καταστροφή, τα λάθη που επαναλαμβάνονται και γίνονται εγκλήματα, που οι περίοδοι από την μια καταστροφή στην άλλη όλο και γίνονται χρονικά μικρότερες, μέχρι που η ερημοποίηση δεν θα είναι απειλή, αλλά οδυνηρή πραγματικότητα. Όλα φταίνε.

Από τον κρατικό μηχανισμό, που πάντα δρα ως Επιμηθεύς, αντί να προλαμβάνει, από την μοιραία εγκατάλειψη των καλλιεργειών και της κτηνοτροφίας, από τη μεγάλη καθυστέρηση και την κακή κατάρτιση των δασικών χαρτών, που ήρθαν πολύ αργά να ξεκαθαρίσουν το ήδη θολό τοπίο και, τελικά, δυσκόλεψαν τον κόσμο με τη γραφειοκρατία των αμφισβητήσεων, από τις αντιπυρικές ζώνες, που δεν γίνονται ποτέ, από ένα σωρό άλλα που θα θέλαμε σελίδες και τόμους να καταγράψουμε.

Advertisement

Αυτή η φωτιά όμως, έδειξε και κάτι που οφείλουμε να καταγράψουμε ως ένα μήνυμα ελπίδας για ανασύνταξη μέσα στο κλίμα αμφισβήτησης και τοξικότητας που διανύουμε.  Αυτό το μήνυμα μάς το έδωσαν οι δεκάδες ή εκατοντάδες εθελοντές, που εμφανίζονταν παντού και μετέτρεπαν την καταστροφή σε ελπίδα. Αυτά τα νέα παιδιά, που άφησαν κατά μέρος τους συχνά χολερικούς σχολιαστές του διαδικτύου και τους, ευτυχώς λίγους, που κρυφά κρυφά ψιλοχαίρονταν και κυνηγούσαν τις εικόνες της καταστροφής για να εισπράξουν το κατιτίς στους «πελάτες» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Εμείς όλοι, οφείλουμε, πάντως ένα μεγάλο-μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, όχι μόνο σε αυτούς που παράτησαν τις δουλειές τους κι έτρεξαν στα μέτωπα της φωτιάς δίνοντας το μήνυμα ότι έχουμε ακόμη αρκετά υγιή στοιχεία στην κοινωνία. Ένα ευχαριστώ στους δεκάδες Αλβανούς, που άφησαν το μεροκάματο για να βοηθήσουν, τους ανθρώπους στα βυτία που δεν άφησαν ποτέ τα πυροσβεστικά χωρίς νερό, τους επαγγελματίες που γέμισαν φορτηγά με νερό και αναψυκτικά για τους ανθρώπους στην πρώτη γραμμή, τους εστιάτορες που μοίρασαν απλόχερα φαγητό κι ένα σωρό απλούς ανθρώπους που δεν σταμάτησαν να τρέχουν εκεί που ήταν ανάγκη. Ακόμη και αυτοί που είχαν την ευθύνη της κινητοποίησης ή ασκούσαν τα επαγγέλματα ή τα λειτουργήματά τους, έδειξαν, ως επί το πλείστον, τη σπάνια Ελληνική αρετή, το φιλότιμο.

Ασφαλώς δεν αναφέραμε όλες τις περιπτώσεις, καθώς ενδεικτικά και μόνον κάναμε μερικές αναφορές, γιατί αυτή η μεγάλη οφειλή δείχνει ότι υπάρχουν ισχυρά αποθέματα ευθύνης και αγάπης στο νησί μας. Ας μείνουμε, προς το παρόν, μόνο σε αυτό και έχουμε χρόνο να σχολιάσουμε και να ζητήσουμε τις ευθύνες παντού όπου πρέπει, άσχετα αν τις πιο πολλές φορές μέχρι τώρα, αυτό ήταν επί ματαίω. Όλα όμως τα θετικά ασφαλώς θα μείνουν να μας θυμίζουν ότι, ευτυχώς, υπάρχουν ακόμη ΑΝΘΡΩΠΟΙ σ’ αυτό τον τόπο.

Σας ευχαριστούμε ΟΛΟΥΣ.

«ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ»