Στα Κύθηρα …που πάντα το θυμάρι θα καλύπτει το κάρβουνο
Το παρακάτω κείμενο εστάλη στην εφημερίδα μας απο τον αναγνώστη μας Spyros Hound, το οποίο και δημοσιεύουμε γιατί αξίζει να διαβαστεί:
Ζω 35 χρόνια. Απ´ αυτά, τα 28 είχα την τύχη να επισκέπτομαι τα Κύθηρα κάθε χρόνο εκτός από 1 με 2 χρόνια. Συνήθως τα καλοκαίρια αλλά έχω ζήσει κι άλλες εποχές στο νησί. Τον προηγούμενο χρόνο ήταν μία από αυτές τις 2 χρονιές. Οι υποχρεώσεις και κάποιες δυσκολίες με κράτησαν μακρυά από τον πιο αγαπημένο μου τόπο στον κόσμο όλο. Και έτυχε να ήταν η χρονιά που ξέσπασε αυτή η καταστροφή.
Πρίν λίγες ημέρες, ήρθα στο νησί με το αεροπλάνο προκειμένου να πραγματοποιήσω 2 προγραμματισμένες φωτογραφίσεις, μιας και είναι η κύρια δουλειά μου η φωτογραφία.
Είχα ορκιστεί να μην τραβήξω ούτε μια εικόνα από την καταστροφή. Όχι γιατί δεν έχει εικαστικότητα…φυσικά και έχει. Γιατί δεν άντεχα. Δεν άντεχα στην σκέψη πως αυτό το μέρος κάηκε. Πόσος πόνος πέρασε από εκεί. Έκλαψα στην διαδρομή ερχόμενος από το αεροδρόμιο και επιστρέφοντας σ´ αυτό. Έκλαψα σαν να ήμουν η φύση που καιγόταν αργά και βασανιστικά. Ένιωσα για λίγο τον πόνο που έσπειρε η φωτιά και έσβησα τα πάντα.
Τελικά τράβηξα αυτήν την εικόνα και άλλες δυο τρεις από το κινητό μου. Όχι από την κάμερά μου. Έτσι γιατί θέλω να κλαίω καμιά φορά σαν να στέκομαι δίπλα, να συμπαραστέκομαι στη γή του τόπου που μου έχει προσφέρει τις μεγαλύτερες στιγμές γαλήνης και συγκίνησης στον κόσμο όλον.
Στα Κύθηρα, που τ´ αγαπώ περισσότερο από οτιδήποτε και που δεν θα αλλάξουν ποτέ. Στα Κύθηρα που πόνεσαν κι έχουν πονέσει ξανά στο παρελθόν και πάντα το θυμάρι θα καλύπτει το κάρβουνο στον αέρα. Έκλαψα όμως. Έκλαψα και κλαίω δίπλα στην ιερή αυτή γή…
Kythira Online