“Sleep faster, George. . .”    

Τι να  πρωτοθαυμάσει, κανείς στη φράση – προσταγή του τίτλου: την  αιχμηρότητά της ή την κομψότητά της;  Μνημείο επικοινωνιακής ευφυΐας, με τα δύο συστατικά σε  ακριβέστατη δοσολογία, μάς δίνει ένα  υπόδειγμα προστακτικού λόγου, μέσα από ένα μάθημα επικοινωνιακής αποτελεσματικότητας.

Το χιούμορ στην υπηρεσία του Μάνατζμεντ. Μακάρι να το συναντούσαμε, όσο πιο συχνά γίνεται. Οι ιστοριούλες, παρακάτω, τα λένε όλα από μόνες τους.

Advertisement

“Sleep faster, George…” , ήταν η απάντηση του Peter M., γενικού διευθυντή για την Ελλάδα μεγάλης αμερικανικής τράπεζας και προϊσταμένου μου για τρία χρόνια, όταν σε μια περίπτωση, δισταχτικά προσπάθησα να του εξηγήσω ότι μας ήταν πολύ δύσκολο να του παραδώσουμε κάποια στοιχεία, που ήθελε να έχει στα χέρια του, μέχρι την επόμενη Παρασκευή.

Για ξαναδιαβάστε την… Sleep faster…

Αν κυριολεκτούσε, λέγοντάς μας αυτό που, ίσως, κατά βάθος ήθελε να μας πει, δηλαδή, “κοιμηθείτε λιγότερο”, θα ήταν μια κοινότυπη, έως και προσβλητική παρότρυνση. Με τη γλωσσική ταχυδακτυλουργία του κατάφερε, αλλάζοντας τη λέξη “λιγότερο” με τη λέξη “γρηγορότερα”, να εκστομίσει μια παρανοϊκή, διφορούμενη, συγχρόνως όμως κομψότατη, γοητευτική φράση, που, μέσω του ασύλληπτου χιούμορ της, έφτασε σε μας σαν ένα μίγμα αστείου και σοβαρού, με το αστείο να δουλεύει για κείνον και το σοβαρό να εισπράττεται από εμάς.

Αναμφισβήτητα τέτοιου είδους επικοινωνιακές ακροβασίες δεν διαπράττονται από όλους, ούτε απευθύνονται σε όλους. Για τον Peter, όμως, αυτό ήταν ψωμοτύρι, που τόσο γενναιόδωρα το μοιραζόταν μαζί μας. Με μέθοδο και υπομονή, όπως όλοι οι σπουδαίοι μέντορες. Μέσα από καλοσχεδιασμένες τακτικές υποκίνησης, ανάθεσης και ενθάρρυνσης, νιώθαμε σιγά- σιγά σα να εξισωνόμαστε μαζί του. Σα να γινόμαστε, όλοι μας, μικροί  Peter. Σα να είχαμε τη δική του σπουδαία εκπαίδευση, τα δικά του χαρίσματα, τις δικές του επιδεξιότητες.

Αυτές τις επιδεξιότητες που τον έκαναν, σε μια επίδειξη υπέρτατης αισθητικής ευφυΐας, να στέλνει αλάνθαστα μηνύματα, επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας, εισπραττόμενα στη στιγμή, να μυθοποιεί  ιδέες και αρχές, να απομυθοποιεί ελαττώματα και αδυναμίες, να δέχεται και να εκμεταλλεύεται αυτό που είμαστε, να μας ξεσηκώνει και να παίρνει από εμάς πάντα το καλύτερο και τις πιο πολλές φορές και το περισσότερο…

Μια άλλη φορά, πάλι, στο τέλος μιας συνέντευξης, που από κοινού είχαμε κάνει  σε έναν υποψήφιο συνεργάτη με  ρώτησε: “Πώς σου φάνηκε George;” Του είπα τη γνώμη μου, απεραντολογώντας.

“Και σένα;”, αντιρώτησα. “Εσύ πώς τον είδες;”

“A”, σχολίασε, “δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Μου θύμιζε συνεχώς ιπτάμενο φροντιστή που το παίζει πιλότος…”

Την τελευταία φορά που θυμήθηκα τον Peter, πρόσφατα, ήταν όταν διάβασα μια φράση του S.H. Foulkes. Αναφερόταν στο ρόλο του ψυχοθεραπευτή στην ομαδική ψυχοθεραπεία. Στη θέση/ρόλο του ψυχοθεραπευτή εγώ έβαλα τον μάνατζερ και μετά διάβασα τη φράση: “O μάνατζερ, επικεφαλής- μέλος μιας ομάδας, δεν συμμετέχει σ’  αυτή για να  ελέγχει, να διορθώνει, ούτε καν για να καθοδηγεί την ομάδα. Βρίσκεται εκεί, για να εμπιστεύεται την ομάδα”.

Δυστυχώς, ο Peter δεν υπάρχει μαζί μας. Ας είναι αυτό το κείμενο ένα μνημόσυνο, λίγα χρόνια μετά από την αναχώρησή του.

*Τέως γενικός διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού τομέα gcostoulas@gmail.com