Οι έμποροι της μιζέριας

Η φτώχεια δεν είναι στα νούμερα. Είναι στα πρωτοσέλιδα και στα κανάλια.

Προχθές δημοσιεύθηκε μια μελέτη που δείχνει ότι το “66,8% των Ελλήνων αισθάνεται φτωχό”. Όχι ότι είναι φτωχό — αλλά ότι αισθάνεται έτσι. Και κάπου εδώ συνδέεται απόλυτα με αυτό που γράφαμε στο προηγούμενο άρθρο: “η μιζέρια δεν είναι οικονομική — είναι επικοινωνιακή. Είναι προϊόν ανατροφοδότησης από τα ΜΜΕ.”

Όταν ένας λαός έχει εκπαιδευτεί να αισθάνεται αντί να σκέφτεται, τότε η φτώχεια δεν είναι αριθμός — είναι αφήγημα. Και το αφήγημα αυτό το πουλάνε τα media με στρατηγική ακρίβεια: τίτλοι που σε γονατίζουν, εικόνες που σε πνίγουν, ρεπορτάζ που σε κάνουν να ντρέπεσαι που αναπνέεις.

**Τι δείχνουν τα πραγματικά νούμερα;

Αν η φτώχεια ήταν πραγματική, θα βλέπαμε πτώση στις super ελαστικές δαπάνες — δηλαδή σε όσα πρώτα κόβονται όταν δεν έχεις να φας. Αντίθετα:

– Πάνω από “6 δισ. ευρώ” δαπανώνται κάθε χρόνο σε εστίαση: φαγητό, καφέ, μπαρ.

– Ο τζόγος ξεπέρασε τα “2,6 δισ. ευρώ” το 2024. Ναι, καλά διαβάσατε.

– Οι Έλληνες αγοράζουν καλλυντικά και προϊόντα προσωπικής φροντίδας αξίας “1,2 δισ. ευρώ.

– Τα ταξίδια εντός Ελλάδας ξεπερνούν τα “1,5 δισ. ευρώ” σε ξενοδοχεία και city breaks.

– Πωλήθηκαν πάνω από “100.000 μεταχειρισμένα αυτοκίνητα” το 2024, με αύξηση 7,8% το 2025.

Αν αυτά είναι δείκτες φτώχειας, τότε η φτώχεια έχει αλλάξει ορισμό.

Τα ΜΜΕ δεν σε ενημερώνουν. Σε εκπαιδεύουν. Σε εκπαιδεύουν να νιώθεις «γονατισμένος», «απελπισμένος», «στο χείλος της καταστροφής». Σου δείχνουν την εξαίρεση και την βαφτίζουν κανόνα. Σου λένε ότι «όλοι υποφέρουν», ενώ εσύ πίνεις τον τρίτο freddo της ημέρας και παίζεις στοίχημα από το κινητό.

Αυτό δεν είναι ενημέρωση. Είναι μηχανισμός υποβολής. Είναι ψυχολογική αρχιτεκτονική της μιζέριας.

# Ώρα να σκεφτούμε αντί να αισθανόμαστε

Η φτώχεια δεν είναι συναίσθημα. Είναι αριθμός. Και οι αριθμοί λένε ότι “καταναλώνουμε σαν να μην υπάρχει αύριο”, αλλά αισθανόμαστε σαν να μην υπάρχει ελπίδα.

**Το εμπόριο της μιζέριας: Πώς τα ΜΜΕ εκπαιδεύουν τον πολίτη να νιώθει φτωχός