Οι δρόμοι είχαν τη δική τους ιστορία…

Την Τρίτη 6/2,  ο Στέλιος Σοφιανός δημοσίευσε στο PROTAGON ένα πολύ ενδιαφέρον και ακριβές άρθρο-χαστούκι, σχετικό με το χάλι ενός μεγάλου κομματιού της οδού Αδριανού το οποίο εκτείνεται από το σταθμό του ηλεκτρικού του Θησείου, “τρέχει” παράλληλα με τις γραμμές του τραίνου μέχρι τη συνάντησή του με την οδό Άρεως για να συνεχίσει μετά στην Πλάκα. Σας  συνιστώ ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε.

Ομολογώ ότι το άρθρο αυτό μου δημιούργησε κάποια πολύ κακά συναισθήματα όπως οργή, θλίψη, εκνευρισμό αλλά και μία τάση να διαολοστείλω όλους όσους τόσα χρόνια διαφεντεύουν την πρωτεύουσα της χώρας. Από κυβερνήσεις, κόμματα, συλλόγους,”συλλογικότητες” και βεβαίως-βεβαίως όσους δημάρχους πέρασαν από τότε που ολοκληρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας (Ε.Α.Χ.Α.).

Το χάλι λοιπόν που περιγράφει ο Σ. Σοφιανός, αναφέρεται στο κομμάτι του δρόμου που σημειώθηκε και συγκεκριμένα για τις λακκούβες, τα σπασμένα μάρμαρα, τις πέτρες και γενικά ενός κατσικόδρομου στον πιό πολυσύχναστο δρόμο της Αθήνας , όπου εκατομμύρια τουρίστες και ιθαγενείς περιδιαβαίνουν κάθε χρόνο.

Θέλω να πω και επίτηδες να ήθελες να κάνεις ένα τέτοιο δρόμο για να σπάς τα νεύρα (και τους αστραγάλους)των περιπατητών, θα ήταν αδύνατον. Εκτός και αν υπάρχει (κρυφό) σχέδιο να προσομοιάσει ο δρόμος αυτός με τους δρόμους των Εξαρχείων, όπου και εκεί υπάρχει (αν δεν το ξέρετε), ο σχετικός μπαχαλοκουλουβάχατος τουρισμός,  για να ικανοποιούνται όλα τα γούστα των βαρεμένων και αλαφροίσκιωτων της οικουμένης.

Πριν προχωρήσω όμως, θέλω να συμπληρώσω κάτι το οποίο ο Σ.Σοφιανός σίγουρα γνωρίζει αλλά, προφανώς, για λόγους ευγένειας και για να μη βαρύνει περισσότερο το κλίμα, το προσπερνά.

Λοιπόν, απέναντι από τον θερινό κινηματογράφο “Θησείον” , επί της Αποστόλου  Παύλου, υπάρχει ένας χωματόδρομος ο οποίος βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το συρματόπλεγμα που καλύπτει τη νότια πλευρά της αρχαίας Αγοράς και οδηγεί ανατολικά μέχρι το αρχοντικό του .Κωλέττη, στην οδό Πολυγνώτου, όπου και το μουσείο της Μελίνας.Χιλιάδες και εκεί οι περιπατητές. Πού περπατάνε όμως; Υποψιάζομαι ότι, οι αρμόδιες υπηρεσίες (κανείς δεν ξέρει ποιές είναι αρμόδιες, αλλά αυτό έχει πανεθνικό χαρακτήρα όπότε παρέλκει) για λόγους γραφικότητας και αυθεντικότητας, άφησαν το δρόμο με χώμα. Ωραία; Πολύ ωραία. Βάρδα μη βρέξει. Διότι εάν βρέξει, η μόνη περίπτωση να περάσεις το δρόμο είναι να φοράς γαλότσες σαν αυτές που φορούν στους ορυζώνες της Ν.Α  Ασίας ή να έχεις μαζί σου ορειβατικά παπούτσια για να μπορέσεις να παρακάμψεις τις τεράστιες λακκούβες νερού σκαρφαλώνοντας στα βράχια τα οποία βρίσκονται παράλληλα με το δρόμο.Δηλαδή έρχεσαι στην Αθήνα για πολιτισμικό τουρισμό και τελικά κάνεις εναλλακτικό.

Τώρα, αν αναρωτιέστε τι σχέση έχει ο φαροφύλακας με την Ε.Α.Χ.Α., τις λακκούβες, τις γαλότσες κλπ, σας εξηγώ παρακάτω.

Ένα γλυκό βράδυ πριν από 77 χρόνια, η κυρία Κούλα (Αγγελική) έφερε στον κόσμο ένα υγιές, όμορφο και χαριτωμένο αγόρι (το άτιμο), με τη βοήθεια -φυσικά- της μαμής της γειτονιάς ,στο σπίτι της που βρισκόταν στην οδό Αποστόλου Παύλου, στο Θησείο. Παλιό διώροφο, με εσωτερική αυλή, χαγιάτια, πλύστρες αλλά και φωταέριο. Δεν υπάρχει πλέον.

Μετά από μερικούς μήνες το μωράκι βαπτίστηκε και πήρε το όνομα του παππού του, Ηλίας. Μεγαλώνοντας ο Ηλίας αντί να πάρει τα βουνά και να τρώει ό,τι του έφερνε το κοράκι όπως στον συνονόματό του Προφήτη, τη βρήκε με τη θάλασσα και έγινε.. φαροφύλακας!

Πριν γίνει όμως φαροφύλακας και για δώδεκα χρόνια, ο Ηλίας σουλατσάριζε στο Θησείο, στην Αποστόλου Παύλου, την Διονυσίου Αεροπαγίτου, την Αδριανού, την Πουλοπούλου, την Ηρακλειδών, τη Νηλέως κλπ.Έπαιζε στο αλσύλλιο στο τέρμα της Απ. Παύλου (πριν χωριστεί στα δύο), βούταγε το καλοκαίρι στη στρογγυλή στέρνα στην πλατεία Θησείου, καβάλαγε καμιά φορά στο πίσω μέρος του πράσινου τραμ Ν0 9 (Ομόνοια- Άνω Πετράλωνα) και παρακολουθούσε μην καταλαβαίνοντας τίποτα τις εργασίες που γινόντουσαν στην αρχαία Αγορά, στη Στοα του Αττάλου, στα Προπύλαια, στο Ηρώδειο, στους δρόμους του μικρού δάσους που οδηγούσαν στο λόφο του μνημείου του Φιλοπάππου.

Πού να ήξερε ο μικρός Ηλίας, ότι ήταν η πρώτη σοβαρή προσπάθεια ανάδειξης του χώρου της αρχαίας Αγοράς, και της μνημειώδους Ακρόπολης και ότι εκεί δούλευαν σπουδαίοι αρχαιολόγοι, αρχιτέκτονες, μηχανικοί, μάστορες του μαρμάρου και της πέτρας, υπό την καθοδήγηση του Ιωάννη Τραυλού, του Δημήτρη Πικιώνη και άλλων αφανών επιστημόνων και εργατών.

Πέταγε αητό στα βράχια του λόφου του Φιλοπάππου (λόφος Μουσών) , στο Αστεροσκοπείο (λόφος Νυμφών) , έτρεχε μέχρι τον Ασύρματο στα Ατταλιώτικα όπου “ζούσαν” πρόσφυγες από την Αττάλεια της Μικράς Ασίας μέσα στη φτώχεια και την εξαθλίωση σε παράγκες-φαβέλες, το όνειδος της πρωτεύουσας.(Η παραγκούπολη  αυτή γκρεμίστηκε το 1955 και χτίστηκαν ωραία πέτρινα σπίτια τα οποία κοσμούν ακόμα  και σήμερα την περιοχή και όλα αυτά με έξοδα της τότε βασίλισσας Φρειδερίκης η οποία από το …υστέρημά της απάλυνε τον πόνο των ανθρώπων, Αιωνία της η μνήμη, αξέχαστη θα μείνει…)  Εδώ γυρίστηκε πριν γκρεμιστούν οι παράγκες και η ταινία-ορόσημο του ρεαλιστικού κινηματογράφου από την Αλέκο Αλεξανδράκη “Συνοικία το όνειρο” με ονειρική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.

Δημοτικό ο Ηλίας πήγε σ αυτό το -ας πούμε-σχολείο που βρισκόταν στις αρχές της οδού Νηλέως το οποίο (σχολείο) έφερε περγαμηνές, διότι πριν χρόνια ήταν το κτήριο των στάβλων του …Όθωνα!. Αφού να φανταστείτε μερικές ημέρες (με νοτιά) μέσα στις τάξεις μύριζε …μεθάνιο. Φυσικά το μάθημα ήταν πρωί – απόγευμα και οι 40-50(;) μαθητές, μη έχοντας ακόμα συνδικαλιστεί, άρα δεν μπορούσαν να κάνουν κατάληψη για βελτίωση των όρων λειτουργίας, υφίσταντο την αγριωπή ματιά του δασκάλου και ταυτόχρονα προσπαθούσαν να βρούν από τι δέντρο είναι η βίτσα του δασκάλου. Από  μουριά πάντως, ήταν η χειρότερη.

Και για να μην το ξεχάσω.Το 1968 επί χούντας, έγινε δημοψήφισμα για νέο Σύνταγμα. Ως δημότης Αθηναίων και όντας υπηρετών στο ναυτικό, πήγα να ψηφίσω στο εκλογικό τμήμα της ενορίας μου ( τότε ψήφιζες ανάλογα με την ενορία που ανήκες, δηλαδή τύφλα νάχουν οι μουλάδες του Ιράν. Ωραία χρόνια!) Και πού ήταν το εκλογικό τμήμα; Στο Δημοτικό σχολείο που πήγαινα και μάλιστα στην Α΄τάξη. Ευτυχώς , μετά από τόσα χρόνια, το μεθάνιο είχε εξατμισθεί.

Εκεί λοιπόν έκανα και την πρώτη αντιστασιακή μου πράξη.Ψήφισα ΟΧΙ στο νέο Σύνταγμα αψηφώντας τις όποιες συνέπειες. Μετά έμαθα ότι τα ψηφοδέλτια δεν μετρούνταν , απλώς τα ποσοστα είχαν αποφασιστεί εκ των προτέρων.Λογικό μου φάνηκε σε μια δικτατορία.Παρένθεση. Η ενορία μου ήταν του Αγίου Αθανασίου, δηλ. ο Αγιος Θανάσης .Πούσε Θανάση;; που έλεγε ο Ζαμπέτας; Η εκκλησία αυτή βρίσκεται στο τέρμα της Απ. Παύλου μεσοτοιχία με τις γραμμές του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου . Από ψηλά ο Θανάσης βλέπει πιό πίσω, προς τα βόρεια, το νεκροταφείο του Κεραμεικού να το διατρέχει αργά μα  μελωδικά το -άγνωστο σε πολλους- ποταμάκι του Ηριδανού. Η απόλυτη ησυχία.  Ετών ο Θανάσης; Όσο και ο Ηλίας. Μαζί γεννήθηκαν, μόνο που ο ένας θα πεθάνει και ο άλλος θα στέκει ολόρθος.

Πέρασαν τα χρόνια, φύγαμε από το Θησείο, όμως ποτέ δεν ξέχασα τον χώρο.Πάντοτε εύρισκα λίγο χρόνο να επισκεφτώ και να μυρίσω τα φυτά και τα λουλούδια του Θησείου και των λόφων του. Και μετά τη σύνταξή μου δύο με τρεις φορές την εβδομάδα κάνω τον περίπατό μου στον ευλογημένο αυτό τόπο.

Μετά όλα αυτά λοιπόν, καταλαβαίνετε τον πόνο και το θυμό που με κατατρύχει.Το πιό ενδιαφέρον, όμορφο, ιστορικό και γραφικό κομμάτι της πόλης βρίσκεται στα χέρια άσχετων, ανίδεων, ανάλγητων, απαίδευτων χασομέρηδων , οι οποίοι καταστρεφουν ό,τι πιό ωραίο έχει να επιδείξει αυτή η ιερή πόλη.Και πόσα άλλα οδυνηρά συμβαίνουν.

Υ.Γ. Ζητώ συγγνώμη από τους Κυθήριους, αλλά επειδή γνωρίζω ότι μια μεγάλη μερίδα αυτών κατοικεί στην Αθήνα , πιστεύω ότι θα τους ενδιέφερε το θέμα.  Εσεις πάντως καλά τα πάτε μέχρι τώρα στο νησί. Προσέξτε όμως. Οι βάνδαλοι υπάρχουν ακόμα και βρίσκονται παντού.