Οι ιεράρχες, όπως κάθε Eλλην πολίτης, μπορούν να δυσφορούν για όλα τα μέτρα και ουχί μόνο για τα της πανδημίας. Εχουν το δικαίωμα να διαμαρτυρηθούν, χωρίς όμως συνάξεις στο Σύνταγμα, όπως έκανε ο μακαριστός Χριστόδουλος. Συλλαλητήρια, πορείες, συναθροίσεις σε ιερούς τόπους (εκκλησίες) ή ανίερους (κλαμπ) απαγορεύονται. Καλώς ή κακώς, και αυτό δεν το κρίνει η Ιερά Σύνοδος, ούτε ο Σύνδεσμος Καταστηματαρχών Διασκέδασης. Το κρίνουν τα δικαστήρια, στα οποία μπορούν να προσφύγει κάθε Ελλην πολίτης· οι ιεράρχες που θέλουν ανοικτούς ναούς, οι κομματάρχες που θέλουν να τιμήσουν το Πολυτεχνείο, ακόμη και οι ιδιοκτήτες πολυτελών κατοικιών που βλέπουν τα έσοδά τους να εξαχνίζονται επειδή δεν μπορούν να κάνουν πάρτι.
Δεν έχουμε τις απαιτούμενες γνώσεις για να κρίνουμε αν η απόφαση της κυβέρνησης είναι ορθή. Θα κριθεί συν τω χρόνω, όπως θα κριθεί και η απόφασή της να κλείσει το λιανικό εμπόριο, που είναι ζήτημα οικονομικής επιβίωσης χιλιάδων καταστηματαρχών. Στις δημοκρατίες αυτό γίνεται: η κυβέρνηση αποφασίζει, οι πολίτες κρίνουν κι επικρίνουν, και στο τέλος της τετραετίας βγαίνει ο λογαριασμός.
Το ερώτημα είναι άλλο: πώς η Ιερά Σύνοδος «εξέτασε τα δεδομένα που δημιουργήθηκαν ως προς τη λειτουργία των ιερών ναών»; (4.1.2021). Είδε τα επιδημιολογικά δεδομένα ή μόνο τα θεολογικά; Τα τελευταία, όπως απέδειξε θάνατος πλειάδας ιεραρχών και κληρικών, δεν αρκούν για να προστατεύσουν την ζωή ιερωμένων και πιστών. Και μπορεί μητροπολίτες, αρχιμανδρίτες και λοιποί να έχουν το δικαίωμα στην αυτοκτονία, συνωστιζόμενοι π.χ. σε τραπεζώματα στη Μονή Πετράκη, δεν έχουν όμως κανένα δικαίωμα (ούτε καν ιδιοκτησιακό, αφού οι ναοί δεν ανήκουν στη ΔΙΣ) να πάρουν στον λαιμό τους ευσεβείς ηλικιωμένους.






Kythira Online












































































































