Μετεωρολογική τρομολαγνεία

Ηταν Πέµπτη 3 Ιανουαρίου του 2002. Το βράδυ εκείνης της ημέρας είχα ανέβει στην Κηφισιά για φαγητό με φίλους. Στην Αθήνα έβρεχε. Ενώ απολαμβάναμε το φαγητό μας, ξαφνικά κάποιο παιδί από ένα διπλανό τραπέζι άρχισε να χοροπηδάει: «Χιόνι, χιόνι!». Πραγματικά, έξω από το παράθυρο μαινόταν κανονική χιονοθύελλα. Μέσα σε δέκα λεπτά είχαν ασπρίσει τα πάντα. Ευτυχώς πρόλαβα ένα λεωφορείο που κατέβαινε στο κέντρο. Μετά το ύψος του Αμαρουσίου το χιόνι έκοβε, γινόταν χιονόνερο. Την άλλη μέρα ξυπνήσαμε και αυτό που αντίκρισα δεν το είχα δει ξανά στη ζωή μου: η Αθήνα θαμμένη στο χιόνι. Για τρεις ημέρες ξεκινούσε και σταματούσε να χιονίζει με μεγάλη ένταση. Η πόλη παρέλυσε, από το ύψος του Χίλτον και βορειότερα το τοπίο ήταν αλπικό. Ακολούθησαν η χιονοθύελλα την Τσικνοπέμπτη του 2004, που βρήκε χιλιάδες Αθηναίους στον δρόμο για κάποια ταβέρνα, και κυρίως άλλο ένα τριήμερο σφοδρών χιονοπτώσεων το 2008, όταν εκατοντάδες φορτηγά και Ι.Χ. ακινητοποιήθηκαν στην εθνική οδό για ώρες. Παρά την πολιτική θύελλα που ξέσπασε, τα social media δεν είχαν τη σημερινή απήχηση (και δύναμη) και τα προβλήματα από τον καιρό εντάσσονταν (ακόμη) στην επικράτεια του αναμενόμενου και του «φυσιολογικού».

Advertisement

Ομως για τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ είχε αλλάξει κάτι: η παραμικρή υποψία κακοκαιρίας άρχισε να κινητοποιεί δραματοποιημένα ρεπορτάζ για την πιθανότητα να «το στρώσει ακόμη και στο κέντρο της Αθήνας» (σαν να ήταν κάτι τρομερά σπάνιο). Το πρόβλημα ήταν ότι δεν επιβεβαιώνονταν πάντα οι προβλέψεις – για τον πολύ απλό λόγο ότι η χιονόπτωση (και κυρίως η έντασή της) σε μια παραθαλάσσια πόλη της Μεσογείου, όπως είναι η Αθήνα, εξαρτάται από πλήθος αστάθμητων παραγόντων. Ετσι οι κατά καιρούς «αστοχίες» κλόνισαν την εμπιστοσύνη των πολιτών, καθώς δεν ήξεραν ποιον να εμπιστευθούν: τους μετεωρολόγους ή τα δελτία ειδήσεων, που για μία εβδομάδα έκαναν λόγο για το τέλος του κόσμου που τελικά δεν ερχόταν;

Τα αποτελέσματα του χάσματος εμπιστοσύνης που δημιούργησε τα τελευταία χρόνια η «μετεωρολογική τρομολαγνεία» των δελτίων ειδήσεων τα είδαμε την προηγούμενη Δευτέρα: ενώ οι μετεωρολόγοι έκαναν λόγο για επιδείνωση από τις προμεσημβρινές ώρες ο κόσμος έφυγε κανονικά το πρωί για τις δουλειές του, γιατί, «ποιος ξέρει, την άλλη φορά που έλεγαν ότι θα χιονίσει δεν χιόνισε». Το πρόβλημα είναι ότι την ίδια τακτική ακολούθησε και το κράτος. Ευτυχώς, πλην των σχολείων.