Η δικαστική απόφαση-καταπέλτης για τα ιδιωτικά δάση στα Ιόνια νησιά

Μία  δικαστική απόφαση σχετικά με την κυριότητα των ιδιωτικών δασών στα Ιόνια νησιά εξέδωσε (έχουμε κάνει σχετική αναφορά πριν μερικούς μήνες)  το Εφετείο Πατρών δικαιώνοντας ιδιώτες, οι οποίοι πριν είχαν δικαιωθεί από το Πρωτοδικείο Κεφαλληνίας, αλλά το Δημόσιο προσέφυγε στο Εφετείο. Επειδή πολλοί και στα Κύθηρα θέλουν να έχουν περισσότερα στοιχεία για την απόφαση αυτή αναδημοσιεύουμε τα κρίσιμα σημεία της από σχετικό δημοσίευμα της ιστοσελίδας dikastiko.gr.

«Από το συνδυασμό των ορισμών του από 13/29 Δεκεμβρίου 1817 «Συντάγματος του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων»,των από 6 Ιουνίου και 7 Ιουνίου 1830 Πρωτοκόλλων του Λονδίνου, της από 9 Ιουλίου 1832 συνθήκης της Κωνσταντινουπόλεως του ν. ΡΝ/1866 «περί εισαγωγής εν Επτανήσω της εν τω λοιπώ Βασιλείω ισχυούσης νομοθεσίας», του ν. ΣΟΕ/1868 και του ΝΑΦΙ/1887, συνάγεται ότι επί των στην Επτάνησο δασών το Ελληνικό Δημόσιο δεν έχει δικαιώματα κυριότητας, αφού κατά την ένωση αυτής με την Ελλάδα, ουδέν έλαβε, ούτε σαν διάδοχο του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων, το οποίο δεν είχε δημόσια κτήματα και μάλιστα δάση στην ιδιοκτησία του, ούτε στη συνέχεια από την επιχώριο (ή εγχώρια ή κοινή) καθεμιάς Νήσου περιουσία δεδομένου ότι αυτή διανεμήθηκε μεταξύ των δήμων καθεμιάς Νήσου…

Advertisement

Συνεπώς, προκειμένου περί δασών στα Επτάνησα μόνη η υπό του Δημοσίου επίκληση και σε περίπτωση αμφισβήτησης, απόδειξη της δασικής μορφής της διεκδικούμενης έκτασης, δεν αρκεί προς θεμελίωση δικαιώματος κυριότητας επ’ αυτής, αλλά απαιτείται, προς παραδοχή τέτοιας κυριότητας του Δημοσίου, η επίκληση και σε περίπτωση αμφισβήτησης, απόδειξη της κτήσεως κατά έναν από τους προβλεπόμενους από τον Ιόνιο Αστικό Κώδικα ή από τις 23-2-1946, του Αστικού Κώδικα, ή ενδεχομένως κάποιου ειδικού νόμου, τρόπου κτήσεως κυριότητας…».

Μάλιστα η ίδια απόφαση (170/2018) προχωρεί ακόμα παραπέρα αναφέροντας ότι το Δημόσιο δεν μπορεί να διεκδικήσει τα ακίνητα αυτά ούτε ως αδέσποτα!

Ένας από τους λόγους που θα μπορούσε να «πατήσει» το Ελληνικό Δημόσιο είναι η πρόβλεψη ότι «όλα τα αδέσποτα και τα κτήματα των αποθανόντων ακλήρων ή εγκαταλελειμμένα από τους κληρονόμους κτήματα, επί των οποίων δεν υπάρχουν άλλων αποδεδειγμένες απαιτήσεις και συνεπώς και τα αδέσποτα δάση και εν γένει δασικές εκτάσεις ανήκουν στο Δημόσιο».

Διευκρινίζει ωστόσο το δικαστήριο (και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο για το θέμα αυτό) ότι «τα αδέσποτα ακίνητα πρέπει να διακρίνονται από τα εγκαταλελειμμένα, τα οποία εξακολουθούν να ανήκουν στην κυριότητα κάποιου προσώπου αλλά ο κύριος αυτών εγκατέλειψε τη νομή ή κατοχή τους (δεδομένου ότι η κυριότητα ως απεριόριστο δικαίωμα περιλαμβάνει ακόμα και την ευχέρεια του κυρίου να μην κάνει καμία χρήση του ακινήτου) και είτε ουδείς τα κατέχει είτε κάποιος τρίτος τα κατέλαβε και τα κατέχει, χωρίς όμως ο κύριος να ασκήσει αγωγή κατά του κατόχου αυτού καθώς αυτά είναι δυνατόν να επανέλθουν στην ενεργό κυριότητα των εγκαίρως εμφανιζομένων ιδιοκτητών, είτε περιέρχονται στην κυριότητα των αληθώς και νομίμως χρησιδεσποσάντων αυτά, είτε τέλος καταλαμβάνονται από το δημόσιο προς δεκαετή διαχείριση, κατά τους όρους του σχετικού άρθρου 334 του α.ν. 1539/1938».

Επικαλούμενο  επίσης το δικαστήριο  το νόμο «περί διακρίσεως κτημάτων» καθώς και τον  Αστικό  Κώδικα,  επισημαίνει ότι:

«Τα αδέσποτα ακίνητα διακρίνονται:

• α) σε εκείνα τα οποία δεν υπήρξαν ποτέ στην κυριότητα κανενός, δηλ. τα εξ αρχής αδέσποτα και
• β) σε εκείνα τα οποία έγιναν μεταγενέστερα αδέσποτα με εγκατάλειψη του προηγουμένου κυρίου, οπότε, για το νομότυπο της εγκατάλειψης αυτής απαιτείται μονομερής δήλωση του
  κυρίου με συμβολαιογραφικό έγγραφο ότι παραιτείται από την κυριότητα επί ορισμένου ακινήτου και μεταγραφή αυτής, δοθέντος ότι υπόκειται δικαιοπραξία που περιέχει κατάργηση της κυριότητας».

Όλα αυτά ας τα έχουν υπ’ όψιν τους και όσοι στα Κύθηρα βρίσκονται επί σειρά ετών σε αντιδικίες και δικαστικές διενέξεις με τις δασικές αρχές, καθώς υπάρχει επαρκής νομολογία και οι διάφορες αιτιάσεις των δασικών αρχών που θέλουν ντε και καλά να αμφισβητήσουν ακόμη και το ιδιοκτησιακό καθεστώς των λεγομένων δασικών εκτάσεων είναι εντελώς έωλες και δεν έχουν την παραμικρή νομική βάση.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ Φ. 352 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2019 ΤΗΣ ΕΝΤΥΠΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ»