«…εκτός από Γιατρός», του π. Πέτρου Γ. Μαριάτου

Ως υπότιτλο σε αυτό το σημείωμα θα μπορούσα να θέσω: «ο τολμών νικά», γατί το αυτοβιογραφικό αφήγημα του Πατρός και Γιατρού Πέτρου Μαριάτου αποτελείται από τολμήματα που αφού επεξεργάστηκε νοητικά, πραγματοποίησε με επιτυχία. Γιατί το ότι έγινε Γιατρός, Ιερέας και ήρθε στα Κύθηρα, είναι τολμήματα. Το νέο βιβλίο, με τίτλο: «…εκτός από Γιατρός», που είναι η απάντηση στον πατέρα του όταν συζητούσαν το επάγγελμα που θα επέλεγε, αποτελεί συνέχεια του άλλου αυτοβιογραφικού βιβλίου του: «Ασπρογέρακας», από το όνομα του χωριού του στην Κεφαλλονιά που καταστράφηκε από σεισμό όταν ήταν παιδί. Νοέμβρης του 1999 ήταν, που στο φύλλο 131 των ΚΥΘΗΡΑΪΚΩΝ είχα γράψει για το: «Ασπρογέρακας» και τώρα, Φλεβάρη του 2025, γεμάτα 25 έτη, ξαναγράφω για τον ίδιο συγγραφέα στο φύλλο 410! του Μάρτη. Η χαρά μου εύλογη, γιατί μετά από τόσα χρόνια ξανασυναντιέμαι στα ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ με τον συγγραφέα και συνάδελφο, μα κυρίως γιατί η ζωή του είναι συνυφασμένη, κατά το μέγιστο μέρος της, με αδιάληπτη προσφορά προς την κοινωνία των Κυθήρων. (Χώρια που υπερβήκαμε κατά 5 έτη τον Αλέξανδρο Δουμά σαν έγραφε το: «Μετά 20 έτη»).

Το 1977 ήρθε ο Πέτρος Μαριάτος στα Κύθηρα και ανέλαβε υπηρεσία Παθολόγου (και όχι μόνο) στο Τριφύλλειο Νοσοκομείο Κυθήρων, μαζί με τη σύζυγό του, Γεωργία Βουρνά, επίσης Γιατρό Μικροβιολόγο. Τον ακολούθησε ο Χειρουργός αδελφός του, Κωνσταντίνος Μαριάτος με τη Μαία σύζυγό του, Ιωάννα Τσώκου. Ο συγγραφέας, χαριτολογώντας, θέτει ως τίτλο του σχετικού κεφαλαίου τη φράση: «Οικογενειοκρατία» στο Νοσοκομείο. Λόγω αυτής της «οικογενειοκρατίας» επί πολλά χρόνια, πράγμα ασυνήθιστο, υπήρξε επάρκεια επιστημονικού προσωπικού στο Νοσοκομείο και αίσθημα ασφάλειας στους Κυθήριους.

Advertisement

Ο Πατήρ, πλέον, Πέτρος Μαριάτος, μα πάντα Γιατρός και Πνευματικός Άνθρωπος, αυθόρμητα διατρέχει τη ζωή του, περιλαμβάνοντας τα μαθητικά και φοιτητικά χρόνια, τη στρατιωτική θητεία, το αγροτικό ιατρείο, την εκπαίδευση ως ειδικευόμενος παθολόγος (μα και καρδιολόγος) και την ιατρική του πορεία, λίγα χρόνια στη Λαμία και πολλά στο Τριφύλλειο Νοσοκομείο με τις αναπόφευκτες δυσκολίες. Περιλαμβάνει και τη μέχρι τώρα πολύτιμη υπηρεσία του ως Ιερέας στα Κύθηρα. Οι αφηγήσεις του, με αλάνθαστο και ρέοντα λόγο, διαχέουν την ιστορία του τόπου μας. Δεν αποφεύγει, αντίθετα υπενθυμίζει και αναλύει λεπτομέρειες και γεγονότα. Εκθέτει απόψεις, μα και πολιτικές προτιμήσεις. Ένα ακόμα τόλμημα. Οι αφηγήσεις του περιλαμβάνουν συναντήσεις με αξιόλογα πρόσωπα, μέσω φοιτητικών οικοτροφείων και οργανώσεων εκκλησιαστικής και θεολογικής καθοδήγησης, που εμπλούτισαν την προσωπικότητά του. Οι επιρροές τους συνέβαλαν στις επιλογές του κατά την πορεία του βίου του. Σημαντικές και οι αναφορές του συγγραφέα σε άτομα με ξεχωριστή προσωπικότητα, που είχε την τύχη να συναντήσει, να συναναστραφεί και να δεθεί με φιλία στα Κύθηρα. Άλλοι Κυθήριοι και άλλοι επισκέπτες. Οι περιγραφές σαγηνεύουν.

Οι αναφορές στη σύντροφό του, την ερίτιμη και σεβάσμια Πρεσβυτέρα Γεωργία και στη δημιουργία της πολυμελούς οικογένειάς του συμπληρώνουν με θαυμάσιο μέτρο την αφήγηση. Δεν παραλείπω και την περιπετειώδη εμπλοκή του με τα πολλά αυτοκίνητα της ζωής του, που ως λάτρης του: «σπεύδε ταχέως», ζωηρεύει τις σελίδες του βιβλίου του.

Προσωπικά αισθάνθηκα συγκίνηση από καταστάσεις παρόμοιες με αυτές που και εγώ βίωσα στη φοιτητική ζωή, σε οικοτροφείο, τον στρατό, την οδήγηση, το αγροτικό ιατρείο, την ειδικότητα, την ενασχόληση με την ίαση. Ακόμα και πρόσωπα της ιατρικής κοινότητας, που αμφότεροι συναντήσαμε, θυμήθηκα. Είναι βέβαιο πως το ακμαίο μνημονικό του Πέτρου Μαριάτου θα αναμοχλεύσει μνήμες σε πολλούς αναγνώστες.

Δεν τελειώνει εύκολα όποιος καταπιαστεί με τον Πατέρα Πέτρο Μαριάτο, λόγω του μεγέθους της προσφοράς του και γιατί αδυνατεί να τη γνωρίζει ολόκληρη. Ας αρκεστούμε σε όσα ο ίδιος επέλεξε να κοινοποιήσει στο: «…εκτός από Γιατρός» και σε αυτά που ο καθείς βίωσε μαζί του. Η ιστορία του τόπου… θα γράψει τα υπόλοιπα.

Δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ στο φύλλο Μαρτίου 2025