Κάποτε ήταν ένας δικτάτορας που πίστευε ότι η χώρα του είναι αδικημένη. Σύμφωνα με τη θεωρία του, ο λαός του χρειαζόταν ζωτικό χώρο για να αναπτυχθεί και έπρεπε να αποτινάξει τους επαχθείς όρους ειρήνης που είχαν επιβληθεί μετά τον πιο αιματηρό πόλεμο που είχε γνωρίσει ο κόσμος.
Κατόπιν ο Αδόλφος Χίτλερ ανακάλυψε ότι στη γειτονική Τσεχοσλοβακία υπήρχαν καταπιεσμένοι Γερμανοί. Τα χειραγωγούμενα από τον Γκέμπελς Μέσα Ενημέρωσης της χώρας του έδειχναν ψεύτικες εικόνες από διωγμούς στη Σουδητία. Ο Γερμανός δικτάτορας απαίτησε την προσάρτηση αυτών των εδαφών στη Γερμανία. Την ίδια «ανακάλυψη» έκανε και ο Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ανατολική Ουκρανία.
Εγιναν πολλά, αλλά στο τέλος οι κουρασμένες από τον Μεγάλο Πόλεμο δυτικές Δημοκρατίες συμφώνησαν να παραδοθούν ολόκληρες περιοχές μιας τρίτης χώρας στον πολεμοχαρή δικτάτορα. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν, ανεμίζοντας το αντίγραφο της Συμφωνίας του Μονάχου, δήλωσε ότι συμφώνησε με τον «χερ Χίτλερ» για «έντιμη ειρήνη». Πικρόχολος ο Ουίνστον Τσώρτσιλ είπε ότι «η Αγγλία είχε να διαλέξει μεταξύ ατιμίας και πολέμου. Προτίμησε την ατιμία και θα έχει τον πόλεμο». Μετά μερικούς μήνες ο Χίτλερ προσάρτησε ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία, όπως ο Πούτιν επιχείρησε προ έτους με την Ουκρανία.
Τελικώς και παρά τις παραχωρήσεις της Δύσης ο Παγκόσμιος Πόλεμος δεν απεφεύχθη. Η κόκκινη γραμμή ήταν η Πολωνία. Αν ο Γερμανός δικτάτορας εισέβαλε και εκεί, Γαλλία και Βρετανία θα του κήρυτταν τον πόλεμο. Ο Χίτλερ το έκανε πιστεύοντας ότι οι δυτικοί θα προτιμούσαν, για μια ακόμη φορά, την ατίμωση.
Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται πάντοτε σαν φάρσα. Ομως διδάσκει. Αυτό που έμαθαν οι εκ της φύσεώς τους φιλειρηνικές δημοκρατίες είναι ότι μετά την Τσεχοσλοβακία είναι η Πολωνία. Μετά την Ουκρανία, είναι πάλι η Πολωνία και ακολουθούν άλλοι…






Kythira Online



















































































































