Τραμπ: Φανταστικά βραβεία και παραληρήματα ναρκισσισμού

Στην τελική σκηνή της ταινίας «Η Λεωφόρος της Δύσης» (Sunset Boulevard) η «Νόρμα Ντέσμοντ» (την υποδύεται η Γκλόρια Σουάνσον), όντας πλέον σε παραλήρημα και βυθισμένη σε μια παράλληλη πραγματικότητα, κατεβαίνει μεγαλειωδώς τις σκάλες, πιστεύοντας ότι ο μυθικός σκηνοθέτης Σεσίλ Ντε Μιλ την κινηματογραφεί και νιώθοντας ξανά η μεγάλη σταρ του παρελθόντος: «Εντάξει, κύριε Ντε Μιλ, είμαι έτοιμη για το κοντινό μου».

Αυτά παρατηρεί ο Πάολο Βαλεντίνο της Corriere della Sera, που με θυμήθηκε την αριστουργηματική ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ, με αφορμή την πρόσφατη συνάντηση του αμερικανού προέδρου με την επικεφαλής της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας. Σε ειδική τελετή στον Λευκό Οίκο, η Μαρία Κορίνα Ματσάδο χάρισε στον Ντόναλντ Τραμπ το Νομπέλ Ειρήνης που κέρδισε τον περασμένο Δεκέμβριο, και εκείνος το αποδέχτηκε σαν να επρόκειτο για βραβείο που προοριζόταν για τον ίδιο. «Είναι αλήθεια ότι η Επιτροπή Νόμπελ δεν απαγορεύει την παραχώρηση ή την πώληση του μεταλλίου -έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν», γράφει ο Βαλεντίνο. Το ζήτημα, όμως, στη προκειμένη σύμφωνα με τον ίδιο είναι η «ισχύς του γκροτέσκο».

«Ο Τραμπ ζει σε έναν δικό του κόσμο» -εξήγησε στο περιοδικό Le Grand Continent η γαλλίδα ιστορικός και ψυχαναλύτρια Ελιζαμπέτ Ρουντινέσκο, βιογράφος του Σίγκμουντ Φρόιντ και του Ζακ Λακάν- σε έναν κόσμο «τον οποίο θέλει πανομοιότυπο με την επιθυμία του για παντοδυναμία και προσωπική απόλαυση. Δεν αστειεύεται όταν οργανώνει μια τελετή για να του παραδοθεί ένα φανταστικό Νομπέλ: ζει πραγματικά τη σκηνή, την πιστεύει. Το δικό του είναι ένα παραλήρημα μεγαλείου που εδράζεται στη λατρεία του εγώ. Ο Τραμπ είναι ένας ναρκισσιστής περφόρμερ, και γίνεται πιο επικίνδυνος όσο εκείνοι που τον περιβάλλουν υποτάσσονται».

Ερωτήματα για την πνευματική – ψυχική ισορροπία του προέδρου των ΗΠΑ γέννησε η επιστολή που απέστειλε στον πρωθυπουργό της Νορβηγίας Γιόνας Γκαρ Στόρε: «Λαμβάνοντας υπόψη ότι η χώρα σας αποφάσισε να μην μου απονείμει το Νομπέλ Ειρήνης για το γεγονός ότι σταμάτησα περισσότερους από οκτώ πολέμους, δεν αισθάνομαι πλέον την υποχρέωση να σκέφτομαι αποκλειστικά την ειρήνη», σημείωσε καταρχάς.

Παράλληλα ο Τραμπ αρνήθηκε ότι η Δανία έχει «δικαίωμα ιδιοκτησίας» επί της Γροιλανδίας, καθώς «δεν υπάρχουν γραπτά έγγραφα, παρά μόνο ότι μια βάρκα προσορμίστηκε εκεί πριν από εκατοντάδες χρόνια — αλλά και εμείς είχαμε βάρκες που άραξαν εκεί», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, με τον δημοσιογράφο της Corriere della Sera να σημειώνει πως ο Ντόναλντ Τραμπ αποσιωπά το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναγνωρίσει, μέσω διάφορων συνθηκών, την κυριαρχία της Δανίας στο νησί.

Οσον αφορά τη γενικότερη κατάσταση -διανοητική και ψυχική- του ηγέτη των ΗΠΑ, έπειτα από έναν χρόνο στον Λευκό Οίκο στο πλαίσιο της δεύτερης θητείας του (ανέλαβε τα καθήκοντά του την 20η Ιανουαρίου του 2025) είναι αλήθεια πως η συμπεριφορά του, συχνά ασταθής και συγκεχυμένη και σχεδόν πάντα απρόβλεπτη, προκαλεί αυξανόμενη ανησυχία, καθώς τα  περιστατικά διαδέχονται το ένα το άλλο.

Τον περασμένο Ιούλιο, κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης στο Πανεπιστήμιο Carnegie Mellon του Πίτσμπουργκ, αφηγήθηκε, για παράδειγμα, μια αδύνατη ιστορία: υποστήριξε πως ο θείος του, ονόματι Τζον Τραμπ, ο οποίος υπήρξε επί σειρά ετών καθηγητής στο περίφημο MIT, είχε φοιτητή τον Τεντ Κατσίνσκι, τον ιδιοφυή μαθηματικό που έγινε ερημίτης και με τα παγιδευμένα πακέτα του τρομοκρατούσε επί χρόνια την Αμερική (1978 έως το 1995) σκοτώνοντας τρεις ανθρώπους και τραυματίζοντας περισσότερους από είκοσι.

«Ηταν σοβαρά καλός» φοιτητής, του είπε ο θείος του, σύμφωνα πάντα με τον Τραμπ, απαντώντας σε σχετική ερώτηση που του έκανε. Το ζήτημα, όμως, είναι πως Τζον Τραμπ απεβίωσε το 1985 ενώ η ταυτότητα του «Unabomber», όπως τον αποκαλούσαν οι διωκτικές αρχές και έμεινε στην Ιστορία, αποκαλύφθηκε περισσότερο από μία δεκαετία μετά, το 1996, όταν συνελήφθη τελικά. Οπότε δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο ο Τραμπ θα μπορούσε να είχε ρωτήσει όχι μόνον τον θείο του αλλά οποιονδήποτε για τον Τεντ Κατσίνσκι το 1985. Επιπλέον ο «Unabomber» ήταν μεν ένας ιδιοφυής μαθηματικός, όμως δεν είχε σπουδάσει στο ΜΙΤ αλλά στο Χάρβαρντ και στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.

Λίγες μέρες αργότερα, κατά τη διάρκεια της ολέθριας συνόδου κορυφής του Ιουλίου στη Σκωτία, όπου η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν πήγε να του κάνει τεμενάδες σε ένα golf resort δικής του ιδιοκτησίας, εν μέσω των συνομιλιών για τη σύναψη μιας εμπορικής συμφωνίας μεταξύ των δύο πλευρών, ο Τραμπ άρχισε ξαφνικά να ωρύεται κατά των ανεμογεννητριών που «τρελαίνουν τις φάλαινες» και «σκοτώνουν τα πουλιά», κυρίως «όλους τους φαλακρούς αετούς», οι οποίοι αποτελούν σύμβολο της ισχύος της Αμερικής.

Και όταν, τον περασμένο Σεπτέμβριο, συγκάλεσε την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων στη Βιρτζίνια, για να τους πει ότι ο πραγματικός εχθρός βρίσκεται στο εσωτερικό, ο Τραμπ εξαπέλυσε μια βίαιη επίθεση στον Τζο Μπάιντεν, αναφέροντας ότι οι εχθροί της Αμερικής τον έβλεπαν «να πέφτει από τις σκάλες κάθε μέρα» και ότι αυτό έκανε τη χώρα να φαίνεται αδύναμη. Δεν παρέλειψε, φυσικά, να σημειώσει πως ο ίδιος αντίθετα τις κατεβαίνει «πολύ αργά», συνιστώντας στους ανώτατους αξιωματικούς των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων να είναι «κουλ», όταν κατεβαίνουν σκάλες. Ο Τραμπ καταφέρθηκε και κατά του Μπαράκ Ομπάμα, δηλώνοντας πως δεν το σεβόταν καθόλου ως πρόεδρο, αναγνώρισε, όμως, ότι είχε την ικανότητα να κατεβαίνει σκάλες «χοροπηδώντας».

Τα ευτράπελα όσο και ανησυχητικά περιστατικά είναι πλέον πολλά, ωστόσο ο αμερικανός πρόεδρος συνεχίζει να λέει και να κάνει ό,τι του «καπνίσει».

Τον περασμένο Δεκέμβριο, σχολιάζοντας την παραληρηματική αντίδραση του Τραμπ στη δολοφονία του σκηνοθέτη Ρομπ Ράινερ και της συζύγου του -την απέδωσε στη «λυσσαλέα εμμονή» τους εναντίον του- ο Ρόμπερτ Ράιχ, πρώην υπουργός Εργασίας των ΗΠΑ υπό τον Μπιλ Κλίντον, έγραψε σε άρθρο του πως «εάν ο Τραμπ ήταν κάποτε λογικός, πλέον δεν είναι».

Λίγες ημέρες νωρίτερα, σε συνέντευξή της στο Vanity Fair, η προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, Σούζι Γουάιλς, παρότι πιστή ακόλουθος του Τραμπ, δήλωσε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει «προσωπικότητα αλκοολικού», καθώς πιστεύει «ότι δεν υπάρχει τίποτα, απολύτως τίποτα που να μην μπορεί να κάνει».

Οπως θύμισε, από την πλευρά της, η Ελιζαμπέτ Ρουντινέσκο, κορυφαίοι αμερικανοί ψυχίατροι έκαναν λόγο για έναν «κοινωνιοπαθή, ναρκισσιστή και σαδιστή» καθώς και για «άνθρωπο επικίνδυνο και ανίκανο να κυβερνήσει τη χώρα του» ήδη από το 2017.