Το ούζο, το τσίπουρο και η πόση τους- ένα φλερτ «εν αναμονή»

Με αυτή την ευκαιρία, το σημερινό κείμενο – Ένας τελετουργικός και γευστικός οδηγός. Ακολουθήστε τον.

Και του χρόνου.

Όταν το κρασί κάνει πίσω

«Μεζέ ούζου, μπίρας ή κρασιού»; Ήταν μια ερώτηση που έκαναν τα παλιά γκαρσόνια της Θεσσαλονίκης, για να περιγράψουν εν συνεχεία τον ειδικό, για την κάθε περίπτωση, κατάλογο του καταστήματος.

Η ερώτηση υποδεικνύει με σαφήνεια ότι, για να φάει κανείς καλά, δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

Σε ένα κανονικό γεύμα ή δείπνο, ίσως κάποιος να μπορεί να αυτοσχεδιάσει. Την ώρα της ουζο-τσιπουρο-ποσίας, όμως, ποτέ. Η φαινομενική χαλαρότητα και ελαφράδα που την χαρακτηρίζουν, δεν πρέπει να μας παραπλανά. Εδώ, η τήρηση ορισμένων κανόνων είναι υποχρεωτική.

Τα κρασιά σηκώνουν τα χέρια ψηλά όταν βρίσκονται μπροστά σε τουρσιά, ψιλο-θαλασσινά, τηγανιτά λαχανικά, παστά ψαρικά και πολλά κονσερβοειδή. Υποχωρούν και ανοίγουν το δρόμο προς το ούζο και το τσίπουρο, που με τους υψηλούς αλκοολικούς τους βαθμούς μπορούν να συμφιλιώνουν ετερόκλητες γεύσεις.

Πειθαρχία και τελετουργία

Κορυφαίος κανόνας, η πειθαρχία.

-Πειθαρχία στη συμπεριφορά, ακόμα και στη στάση του σώματος Καθόμαστε πλαγίως ή υπό γωνίαν. Όχι, με το πρόσωπο προς το τραπέζι. Ακριβώς για να δηλωθεί πανηγυρικά ότι αυτή την ώρα δεν τρώμε. Δεν επιδιώκουμε να χορτάσουμε. Τώρα, παίζουμε, ερεθίζουμε την όρεξη, παρατείνουμε τη διάρκειά της, αποφεύγοντας πάση θυσία τον κορεσμό. Περιττό να τονιστεί ότι, κάθε σκέψη να τοποθετηθούν ατομικά πιάτα μπροστά από κάθε συνδαιτυμόνα είναι εξοβελιστέα: το τραπέζι, εδώ, είναι τόπος ακραίας μοιρασιάς και συντροφικότητας.

-Πειθαρχία στη ποσότητα: Στο τραπέζι δεν υπάρχουν πιατέλες, που να ξεχειλίζουν. Οι μεζέδες είναι

λίγοι και ανανεώσιμοι, σε μια ευκταία ποικιλία. Εννοείται ότι, όσο μικρότεροι οι μεζέδες, τόσο υψηλότερη η ποιότητά τους.

-Πειθαρχία στις γεύσεις: Η έντονη περιεκτικότητα του ούζου και του τσίπουρου σε οινόπνευμα και η ιδιότυπη επιθετική τους γεύση επιτάσσουν γεύσεις αντίθετες και ισοδύναμες και κυρίως έντονες. Τα ξινά, τα αλμυρά, τα καυτερά εναλλάσσονται. Αντίθετα, απουσιάζουν εδέσματα ηπιότερου ήθους.

-Πειθαρχία στη ροή των εδεσμάτων: Η διαδοχή των πιάτων τηρείται αυστηρά: Ένα κάθε φορά. Όχι όλα μαζί. Τα ουζερί δεν είναι μεζεδοπωλεία, όπου,- ώ! της ύβρεως,- συνυπάρχουν στο τραπέζι και, το χειρότερο, καταναλώνονται συγχρόνως π.χ. καλαμαράκια και κρεατοκεφτέδες…

-Ο ρυθμός της ροής των εδεσμάτων, από το άλλο μέρος, πρέπει να εξασφαλίζει στο κάθε πιάτο μια δεόντως παρατεταμένη παραμονή στο τραπέζι. Τόση, όση χρειάζεται, αφενός για την ανάδειξη στο έπακρον της σαφήνειας των υλικών και των συστατικών τού κάθε παρασκευάσματος και αφετέρου για την εξασφάλιση της απαραίτητης αδημονίας των συνδαιτυμόνων για το επόμενο γευστικό παρακολούθημα.

Γενικός κανόνας

Ήδη, πιστεύω, ότι όλοι καταλάβαμε πως η όλη διαδικασία που περιγράψαμε πρέπει να είναι αρκούντως γαργαλιστική, παιχνιδιάρικη και διεγερτική. Όπως ταιριάζει σε κάθε στιγμή, όπου οι άνθρωποι «άρχονται ευφραίνεσθαι». Μια διαδικασία, της οποίας η κορύφωση, εντέχνως, όλο και παρατείνεται. Μια διαδικασία «εν αναμονή». Όπως, ακριβώς το φλερτ στην ερωτική επικράτεια.

---

Αναφορές: Δειπνοσοφιστής, Εκδόσεις Ίκαρος