Το φιλί (και μια αμυγδαλιά)

Τη θυμάμαι τη σκηνή. Στεκόταν στην πόρτα προσοχή σαν στρατιώτης που περίμενε επιθεώρηση, εκείνη σβέλτα τον μελετούσε από πάνω μέχρι κάτω, του χαμογελούσε ότι όλα τα βρήκε άριστα ομορφιάς και αμέσως μετά άρχιζε το φιλί. Ενα φιλί απέραντης διάρκειας ή μπορεί έτσι να το χρονομετρούσα εγώ, καθώς με έλουζε μεγάλη αμηχανία.

Ολα αυτά εξελίσσονταν επειδή εκείνος έφευγε για τη δουλειά του. Κάθε μέρα. Και θα ξαναγύριζε βέβαια. Οπότε θα επαναλαμβάνονταν εκείνο το φιλί. Αν κάποιος τους παρακολουθούσε, είμαι σίγουρη, θα αφαιρούσε νοητά το υπάρχον «σύμπαν» ενός διαμερίσματος στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και θα τους τοποθετούσε ίσως σε έναν σταθμό που εκείνος δήθεν θα έφευγε για μακρύ ταξίδι! Τόσο του έρωτα φιλί!

Advertisement

Οταν, χρόνια μετά, σπούδαζα Ιστορία Τέχνης, τους παρομοίασα μέσα μου με ζευγάρι του Σαγκάλ. Οι γονείς μου ήταν ερωτευμένοι. Κάπου ανάμεσα ήταν και γονείς. Κυρίως όμως ήταν ερωτευμένοι. Κι έτσι παρέμειναν αφού όταν εκείνος, ο πατέρας μου δηλαδή, πέθανε, ήταν μόνο 39 ετών και η μητέρα μου ήταν 36.

Πώς να μην καθοδηγηθώ σε εξιδανικεύσεις; Πώς να μην πατήσω σε δικά τους χνάρια, ως απολύτως καθημερινότητα ως «εξυπακούεται»; Θυμάμαι, δεν θα το ξεχάσω ποτέ, όταν βρέθηκα σε ένα σπίτι φίλης μου και είδα τον άνδρα της να φεύγει για την δουλειά και να την αποχαιρετά φωνάζοντας από την πόρτα «Φεύγω», αφίλητα, ήταν σαν να με χτύπησε ρεύμα «αδιανόητου».

Μα, έτσι φεύγει; Μα, έτσι θα αποχαιρετιστείτε; Ολα αυτά τα «υλικά» τα είχα ανεπεξέργαστα μέσα μου. Η εξωτερίκευση των αισθημάτων με ακολουθούσε, η ζεστή, σφιχτή αγκαλιά με αγαλλίαζε, το σβέλτο φιλί (ομολογώ, όχι διάρκειας σαν και το δικό τους) για κάθε, έστω και μια σταλιά αποχαιρετισμό και καλωσόρισμα. Αυτό που ορίζουμε και «μέχρι στο περίπτερο». Μου «επέβαλε» μια καθημερινότητα που την «έφερα», που τη μετέφερα στα παιδιά μου και πολύ μου άρεσε ότι τη μετέφερα. Πώς να το πω; Ως μια ευλογημένη ροή γενεών.

Φέτος για το τηλεοπτικό μου εγχείρημα, την «Κεραία», και με θέμα «Κοντά στον φυλακισμένο άνθρωπο» συναντήθηκα με δυο σπουδαίους ανθρώπους. Τον καθηγητή Πέτρο Δαμιανό, που πολλά τού χρωστάμε καθώς ήταν και είναι στυλοβάτης της εκπαίδευσης στον χώρο των φυλακών, και έναν συναρπαστικά δημιουργικό, ευεργετικά ανήσυχο ιερωμένο, τον πατέρα Κλήμη Πυρουνάκη, που πέραν της ενίσχυσης της εκπαίδευσης, αγωνίζεται και για την επαγγελματική αποκατάσταση των φυλακισμένων.

«Στις φυλακές επιστρέφει το 70% των φυλακισμένων. Από όσους όμως έχουν λάβει μόρφωση μέσα στη φυλακή επιστρέφει μόνο το 17%. Ας είναι 20%, ας είναι 25%, σίγουρα όμως δεν είναι το 70%». Ηταν από τα επεισόδια που χαράχτηκαν μέσα μου. Θα μου πεις… Και ποιο δεν χαράχτηκε.

Στη συνέντευξή μας, λοιπόν, με τον πατέρα Κλήμη και έχοντας μελετήσει ακόμα και την ισχυρή προσωπικότητα του πατέρα του, αγωνιστή από τα χρόνια της Κατοχής ακόμα… Σόι πάει το βασίλειο! Θέλησα να μου μιλήσει για τον πατέρα του και την επίδραση στον εαυτό του. Και τον άκουσα να λέει «Οταν βλέπεις τον πατέρα σου να φεύγει κάθε πρωί πεντακάθαρος και αρωματισμένος και να φιλιέται με τη μητέρα σου… Κάθε πρωί…» είπε ανάμεσα σε άλλα.

Και συγκινητικά αυτόματα, μου επανάφερε στη μνήμη τη σκηνή των παιδικών μου χρόνων (κι ας μην την ξέχασα ποτέ). Και μου άνθισε σκέψεις και σκέψεις και σκέψεις. Η σχέση των γονιών πώς καθοδηγεί… Ο έρωτάς τους, η αγάπη τους, η εξωτερίκευση των αισθημάτων, η ζεστασιά… Πώς τρυφερεύει τον άνθρωπο. Πώς γλυκαίνει. Πώς στερεώνει τα μέσα του. Πώς διευκολύνει ροή καλοσύνης και πάει και πάει και προχωράει από άνθρωπο σε άνθρωπο…

Ωραία τους θυμήθηκα μαζί. Και κοίτα μια σύμπτωση. Ενώ έκανα αυτές τις σκέψεις, στο τιμόνι του αυτοκινήτου μου, εκεί που γίνονται τα καλύτερα ταξίδια σκέψης… Είδα στον δρόμο μου την πρώτη ολάνθιστα φωταγωγημένη αμυγδαλιά. Και φέτος!.. Τι ωραίες συνδέσεις… Η μεταφυσική της καθημερινότητας.