Τι θυμάται ο φαροφύλακας…

Κατά το πρόσφατο παρελθόν και για να ακριβολογώ το έτος 1964 κατά μήνα Αύγουστο, πήγα διακοπές με τη μεγάλη μου αδελφή, στη Λευκάδα.

Τω καιρώ εκείνω, στο μαγευτικό αυτό νησί του Ιονίου οργανωνόταν κάθε χρόνο κάποιο φεστιβαλ με την ονομασία ” Γιορτές λόγου και τέχνης” (συνεχίζεται μέχρι σήμερα).

Ήταν για την εποχή εκείνη πολύ προωθημένο , όπου συμμετείχαν διάφορες καλλιτεχνικές ομάδες από πολλές χώρες -κυρίως- της Μεσογείου.

Μέσα στα πολλά “δρώμενα” (όπως θα λέγαμε σήμερα), το πιό εντυπωσιακό και δημοφιλές, ήταν οι παραδοσιακοί χοροί των χωρών που συμμετείχαν. Οφειλόμενη πληροφόρηση: oi γιορτές τελούσαν υπό την αιγίδα του Δήμου Λευκάδας με ζωντανή στήριξη του τότε δημάρχου Απόστολου Φατούρου (τον καθαίρεσε η χούντα μετά 3 χρόνια) και του επίσης εξαιρετικά δημοφιλούς όχι μόνο στο νησί αλλά και στην πολιτική σκηνή βουλευτή της ΕΔΑ γιατρού Ξενοφώντα Γρηγόρη.

Νοικιάσαμε λοιπόν ένα δωμάτιο σε ένα μεγάλο σπίτι με κοινή (εννοείται ) τουαλέτα και κοινή κουζίνα. Το εντυπωσιακό του σπιτιού όμως ήταν οι τοίχοι του οι οποίοι ήταν από ένα μείγμα λάσπης και καλάμια. Όπως μας εξήγησαν ήταν αντισεισμικό κατασκεύασμα διότι είχαν τη φρικτή εμπειρια των σεισμών του 1953, οι οποίοι έπληξαν τα Ιόνια νησιά.

Όλα ωραία (άμα είσαι νέος όλα σου φαίνονται ιδανικά), βόλτες , μπάνια, καλό φαγητό. Χάρμα.

Θα είχαν περάσει 4-5 μέρες όπου ένα απόγευμα μπουκάρουν καμιά δεκαριά αγόρια και κορίτσια , φωνές, χάχανα και μιά ακαταλαβίστικη γλώσσα. Βγαίνουμε στο διάδρομο και παρατηρούμε το πλήθος. Νεαροί και νεαρές γύρω στα 18-20 ετών με ένα κοινό χαρκτηριστικό. Ήταν όλοι πανέμορφοι, γελαστοί, καθαροί φτού να μην τους ματιάσεις. Και η γλώσσα; Τολμώ και ρωτάω με τα κουτσοαγγλικά μου πούθε κρατάει η σκούφια τους. Και ώπα η έκπληξη.Από το Ισραήλ.! Αμαν, λέω από μέσα μου μπλέξαμε με Εβραίους ή Οβραίους , επί το λαϊκώτερο.

Τι ήταν λοιπόν για εμας  οι Εβραίοι την εποχή που μεγαλώναμε; Κάτι μεταξύ τεράτων με οποιαδήποτε χαρακτηριστικά επιθυμούσες και υποχθόνιων πλασμάτων.

Ήταν γέροι, καμπούρηδες, με βρώμικα ρούχα και μπαστούνια οι οποίοι  είχαν στον ώμο τους κρεμασμένο ένα τσουβάλι, όπου έβαζαν μέσα μικρά παιδιά που τα έκλεβαν. Ήταν αυτοί που τη Μεγαλη βδομάδα κυκλοφορούν με βαρέλια με μεγάλα καρφιά στο εσωτερικό, βουτάνε παιδιά , τα χώνουν στα βαρέλια και τα τσουλάνε στις κατηφόρες.  Αυτά στην Αθήνα. Στην επαρχία , τρις χειρότερα.

Με τέτοιο υπόβαθρο (background για να καταλαβαινόμαστε) τους βλέπαμε και εμείς κάπως. Μαγκωμένοι. Με μισό μάτι που  λένε. (πάντως το δικό μου άλλο μισό μάτι, κοιτούσε τις κουκλάρες Εβραιοπούλες, διότι όταν είσαι 17 χρονών επικρατεί το ένστικτο και όχι οι δοξασίες)

Μας είπαν ότι είναι κάποια από  τα μέλη της χορευτικής ομάδας των παραδοσιακών  χορών του Ισραήλ (και δεν του τόχαμε του Ισραήλ να έχει παραδοσιακούς χορούς- τόσο ζώα είμαστε τότε).

Τα παιδιά λοιπόν ήταν Ισραηλίτες δηλ. πολίτες του κράτους του Ισραήλ. Διότι άλλο Ισραηλίτης και άλλο Εβραίος. Και για όποιους ακόμα μπερδεύουν τις έννοιες (και δυστυχώς είναι πολλοί και μάλιστα “ειδήμονες”), Ισραηλίτης είναι ο πολίτης του Ισραήλ και Εβραίος ο ασπαζόμενος της θρησκείας του Ιουδαϊσμού. Γιαυτό, υπάρχουν Ισραηλίτες με θρήσκευμα Εβραϊκό αλλά και Ισραηλίτες  Καθολικοί, Ορθόδοξοι κλπ.

Αυτά λοιπόν τα παιδιά του Ισραήλ, απεδείχθησαν εξαιρετικού ήθους, καλλιέργειας και σεμνότητας. Παιδιά ενός κράτους το οποίο είχε ιδρυθεί μόλις 16 χρόνια πριν.

Εννοείται ότι παρακολουθήσαμε όλους τους χορούς και σας διαβεβαιώ ότι των Ισραηλινών ήταν στους κορυφαίους (πρώτοι με διαφορά οι …Βούλγαροι).

Τυχαίο που σήμερα το Ισραήλ θεωρείται (και είναι) μία πολύ ανεπτυγμένη δημοκρατική χώρα , παρά τα όσα συμβαίνουν στο πολύπαθο αυτό μέρος του πλανήτη μας;.

Γι΄αυτό φίλοι μου,

Ειρήνη υμίν και αγαπάτε αλλήλους που έλεγε ο Χριστούλης μας στο όνομα του οποίου άμα λάχει κάνουμε και καμμιά Σταυροφορία, σφάζοντας και μερικές χιλιάδες αλλοθρήσκων.

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.