Τα στραβά του καλοκαιριού

Σημειώσαμε και φέτος μερικά α­πό αυτά που βγάζουν μάτι, που λέ­νε, από τα στραβά, που θα μπορού­σαν να διορθωθούν εύκολα και χω­ρίς μεγάλες δαπάνες.

ΣΤΟ ΔΙΑΚΟΦΤΙ παρατήρησε κάποιος και το έγραψε, καθώς το βλέπουν καθημερινά πολλοί, το κα­λοκαίρι τρέχουν όλοι μπουλουκηδόν ποίος θα μπει πρώτος στο πλοίο. Μάλιστα δύσκολα συγκρατούν τους βιαστικούς οι λιμενικοί και οι υπάλ­ληλοι των πλοίων. Εκτός όμως από αυτό και όσοι περιμένουν, πολλές φορές μέσα στον καυτό ήλιο και επί αρκετό χρόνο, ψάχνουν να βρουν γρήγορα μία καλή θέση και λίγη δρο­σιά. Και το ερώτημα, το οποίο έχου­με θέσει και άλλοτε. Πόσο κοστίζει ένα στέγαστρο και μία σειρά κάγκε­λα, όπως σε πολλά νησιά, ώστε και σκιά να έχει ο κόσμος και η ουρά να τηρείται όσο γίνεται από τους βια­στικούς και τους αναίσθητους που πατάνε πάνω στους άλλους για να …προκάνουν; Το έχουμε ξαναγρά­ψει. Τόσο δύσκολο είναι να γίνει;

Advertisement

ΑΥΤΟ ΜΕ τα σκουπίδια σε με­ρικά μέρη (βλ. Καψάλι π.χ.) έχει πολ­λές ουρές! Ακόμη να βρεθεί ένα μέ­ρος να βάζουν τους κάδους και να μην έχει οπτική επαφή από τους αν­θρώπους που κυκλοφορούν στο δρόμο. Στην Αγία Πελαγία είχαν βρει λύση. Εδώ δεν γίνεται; Δεύτε­ρον. Οι επαγγελματίες -κυρίως- γεμίζουν τους κάδους απορριμμάτων με κιβώτια και άλλες συσκευασίες με αποτέλεσμα να μην μένει χώρος για τα κοινά σκουπίδια. Ασφαλώς δεν λείπουν οι κάδοι ανακύκλωσης, αλλά και αν έχουν έλλειψη ας ζητή­σουν από το Δήμο να τους πάει ή να δίνει προτεραιότητα στα πλέον του­ριστικά μέρη κατά την αποκομιδή. Τρίτον. Καλοί οι καδίσκοι για μικρο­πράγματα, αλλά το να τους γεμίζουν με κοινά σκουπίδια σε σακούλες, τις οποίες μάλιστα κρεμούν επάνω, μό­νο πολιτισμό δεν δείχνει. Και, αν εί­ναι ακριβές αυτό που έλεγαν πέρσι, ότι ο Δήμος τους τοποθέτησε με την υπόσχεση του τοπικού Συλλόγου να τους αδειάζει, γιατί δεν το κάνει; Και αν δεν μπορεί να τους αδειάζει, τελι­κά, ας τους βγάλει. Δεν προσφέ­ρουν τίποτε. (Αυτό γίνεται σχεδόν σε όλα τα χωριά που έχουν μπει αυ­τοί οι καλαίσθητοι κάδοι. Καλαίσθη­τοι αρκεί να μην είναι γεμάτοι μέ­ρες….)

 ΑΥΤΟ κανονικά δεν πρέπει πλέον να το γράφουμε. Εκεί λένε ό­τι δεν έχουμε νερό και εκεί συνεχί­ζουν πολλοί, επαγγελματίες ειδικά, να βάζουν τους υπαλλήλους τους να καθαρίζουν τα πεζοδρόμια ή τις αυ­λές τους με το ..λάστιχο. Πόσο στοι­χίζει βρε παιδιά μία συσκευή πίεσης, με την οποία, και σωστότερη δου­λειά γίνεται και νερό εξοικονομείται; 80, 100 ευρώ; Παραπάνω όχι. Απλά πράγματα, αλλά δύσκολα εφαρμόσι­μα σε μία κοινωνία που για όλα τις θυσίες πρέπει να τις κάνουν οι άλ­λοι! Οσον αφορά το Δήμο και τις α­νακοινώσεις του. Καλά όλα, αλλά ό­ταν απειλεί με μέτρα και τελικά δεν κάνει τίποτα αφήνοντας όλους να ποτίζουν τότε στο τέλος θα μοιάσει με το βοσκό και το λύκο στα πρόβα­τα, που στο τέλος κανείς δεν τον πίστευε. (Είδαμε και φέτος να ποτί­ζουν περιβόλια, αλλά και ..πικρο­δάφνες και μάλιστα καθημερινά. Και από μέτρα, λόγια.)

ΧΡΟΝΙΑ επισημαίνουμε το πρόβλημα, χρόνια το βλέπουν όλοι, αλλά σε πείσμα όλων το πρόβλημα μένει για να μας θυμίζει άλλη μία Ελληνική τσαπατσουλιά. Στην είσο­δο στον Ποταμό, εκεί που κάθε Κυ­ριακή επικρατεί αδιαχώρητο στην κί­νηση των αυτοκινήτων, καθώς ακό­μα να καταφέρουν ο Δήμος και οι κάτοικοι να συνεννοηθούν για πεζο­δρόμηση την ημέρα του παζαριού, κάποιοι ασυνείδητοι δίποδοι όνοι ε­ξακολουθούν να αφήνουν τα τετράτροχά τους πάνω στη στροφή εμπο­δίζοντας, τόσο τους ανερχομένους, όσο και τους κατερχομένους. Ακόμη δεν είδαμε να αφαιρεί πινακίδες η Αστυνομία κάτι που κάνει αλλού και καλά κάνει, ούτε να βάζει κλήσεις, αλλά και το Δήμο να μην τοποθετεί αυτά τα πλαστικά κολωνάκια για να εμποδίζει τους έξυπνους. Αν και τις πιο πολλές Κυριακές δεν είδαμε καν Αστυνομία!

 Ο ΠΑΡΑΛΙΑΚΟΣ δρόμος στο Καψάλι το καλοκαίρι έχει πάντα κί­νηση και η στάθμευση είναι μαρτύ­ριο. Το οποίο επιτείνει η κακή συνή­θεια μερικών καταστηματαρχών να κάνουν προμήθειες τις ώρες αιχμής και να κλείνει ο δρόμος συχνά πυ­κνά. Διαμαρτύρονται βέβαια για τη χαμηλή κίνηση στο πανέμορφο θέρετρο, όταν όμως οι ίδιοι δεν σέβο­νται τους πελάτες τους τι να ζητή­σουν από τον κόσμο;

ΕΝΑ σωστό μέτρο για την τό­νωση της κατανάλωσης Ελληνικού ελαιολάδου είχε θεσπισθεί πέρσι και επέβαλε στα εστιατόρια τα μικρά μπουκαλάκια με λάδι μίας χρήσεως, μέτρο, το οποίο, παράλληλα, καταπολεμούσε και τη νοθεία με μερικά εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Μετά λύπης μας διαπιστώσαμε ότι το σω­στό αυτό μέτρο ελάχιστες επιχειρή­σεις το εφάρμοσαν εδώ το καλοκαί­ρι. Το χειρότερο δε ήταν ότι, ενώ η Εφορία ήταν εδώ σε μόνιμη βάση καμία αρμόδια υπηρεσία δεν ασχο­λήθηκε με το λάδι στα εστιατόρια, αλλά πώς θα βγάλει το .λάδι στους επαγγελματίες. Αθάνατη Ελλάδα!

Δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση Φ. 339 Σεπτέμβριος 2018