Πιστοποιητικά ακαΐας, πρόδηλα σφάλματα και άλλες ιστορίες

ΕΙΧΑΜΕ στο προηγούμενο την είδηση για την απόφαση του ΣΤΕ σχετικά με την υποχρέωση των δασαρχείων να εφοδιάζουν όσους πολίτες το ζητούν με πιστοποιητικό ακαΐας για να μεταβιβάσουν ή άλλως αξιοποιήσουν περιουσιακά τους στοιχεία. Το κύριο θέμα μας είναι γιατί για κάτι απόλυτα αυτονόητο έπρεπε να είχε ασχοληθεί το ΣΤΕ, ενώ θα αρκούσε μία υπουργική απόφαση. Ο προφανής λόγος είναι ότι κάποια Δασαρχεία ή κάποιοι υπάλληλοί τους δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους.

Αλλά και σήμερα ακόμη, μετά την απόφαση, ακούμε ότι άλλοι υπάλληλοι καθυστερούν, άλλοι δυστροπούν, άλλοι επικαλούνται φόρτο εργασίας και διάφορα παρόμοια για να μην εφαρμόζουν την απόφαση αυτή. Μάλιστα μερικοί κάνουν ότι δεν την ξέρουν και περιμένουν να τους κοινοποιηθεί επίσημα. Σε μερικά Δασαρχεία έχουν ανοίξει κατάλογο και λένε στους πολίτες ότι θα το δώσουν μετά από κάποιους μήνες (ίσως μέχρι καμία νέα προσφυγή, στείλει πάλι το θέμα στο ΣΤΕ και τους πολίτες στην ..παράνοια). Κάτι παρόμοιο γίνεται με τα πρόδηλα σφάλματα στους δασικούς χάρτες. Καίτοι αυτά οφείλονταν στην αδιαφορία των εταιρειών που είχαν αναλάβει το έργο (και έβγαλαν δάση δρόμους πλατείες, λιμάνια κλπ), καίτοι  αυτοί που τα παρέλαβαν δεν τα είδαν καν, καίτοι που το ίδιο το κράτος έδωσε εντολή να διορθώνονται με προτεραιότητα, καθώς δεν ευθύνονται οι πολίτες για τα λάθη, υπάρχουν Δασαρχεία που δεν προχωρούν στην άμεση διόρθωση, φρενάρουν τις μεταβιβάσεις και ταλαιπωρούν τους πολίτες.

Advertisement

Εννοείται ότι ο σκοπός παραμένει ένας και μοναδικός για όσους ακολουθούν τέτοιες πρακτικές. Να διαιωνίζεται το θολό καθεστώς, να βρίσκονται όλα σε ένα νέφος ασάφειας, να αγανακτούν οι πολίτες και στο τέλος να βρίσκουν «δουλίτσα» τα γνωστά παραμάγαζα που θα την είχαν χάσει εντελώς αν ήταν όλα καθαρά, σαφή και ευχερώς προσβάσιμη κάθε απαραίτητη πληροφορία στον πολίτη. Έτσι κάθε μέρα, όπως μαθαίνουμε, βρίσκονται νέες προφάσεις να μην παίρνει ο πολίτης άμεση απάντηση στα αιτήματά του. Ας πάρουμε ένα απλό, αλλά συνηθισμένο πρόβλημα που παρουσιάζεται και στον τόπο μας. Έχουμε ελαιώνες που υπάρχουν εδώ και αιώνα και φαίνονται στους χάρτες δάση. Έχουμε σπίτια που έχουν εγκαταλειφθεί εδώ και δεκαετίες και, αν φύτρωσαν δέντρα και  θάμνοι γύρω τα «βλέπουν» οι χάρτες δάση. Έχουμε αμπέλια, περιβόλια, χωράφια, δενδροπερίβολα και άλλες περιουσίες που εγκαταλείπονται, γιατί οι διαδικασίες για να βρει κανείς άκρη με τους χαρακτηρισμούς, είτε φαίνονται βουνό, είτε απλά χρειάζεται για να βρεις άκρη να κινητοποιηθεί ειδικό γραφείο, που χρειάζεται χρήματα και πάλι χρήματα και χρόνο και υπομονή. Που δεν υπάρχουν ή δεν διατίθενται.

Και φθάσαμε σε δύο καθοριστικές χρονικές στιγμές. Στην άρνηση της πλειοψηφίας της Βουλής το 2019 να τροποποιήσει τη συνταγματική διάταξη για να λυθεί το θέμα των χερσωθέντων αγρών και την σφοδρή αντίδραση φέτος διαφόρων με προσφυγές στο ΣΤΕ για έναν απλό, νόμιμο, αλλά, κυρίως, απόλυτα λογικό τρόπο για να λυθεί το ίδιο θέμα ειδικά στα νησιά. Στον αποχαρακτηρισμό του ασπάλαθου από δασικό φυτό (που δεν είναι).

Έτσι περνά ο χρόνος, αγανακτεί ο κάθε ένας που έχει ανάλογο πρόβλημα και παύει να ελπίζει ότι θα λυθεί στο σύντομο χρόνο της ζωής του. Τώρα θα παρατηρήσετε και δικαίως ότι όλα αυτά τα έχουμε ξαναπεί τόσες φορές. Όμως αυτή είναι η δουλειά μας. Να τα λέμε συνεχώς μήπως και γίνει κάτι. Μήπως και τα διαβάσει κανείς και ξυπνήσει αυτό το Δημόσιο που είναι σε αιωνία νάρκη και δεν λέει να ανανήψει!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ ΣΤΟ ΦΥΛΛΟ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2021